|

عطف کتاب 2

یکی بود یکی نبود
بازنویسی حمیدرضا نجفی از تعدادی از داستان‌های مثنوی معنوی، اخیرا از طرف انتشارات کتاب پارسه منتشر شده است. این کتاب، جزیی از مجموعه «یکی بود یکی نبود...» است. هدف از این مجموعه، که دبیر آن یوسف علیخانی است، آشنایی خوانندگان غیرمتخصص ادبیات، از گروه‌های سنی مختلف با متون کهن ادبیات فارسی است. داستان‌های مثنوی معنوی نیز با همین هدف توسط حمیدرضا نجفی بازنویسی شده‌اند. روایت نجفی از داستان‌هایی که انتخاب کرده، زبانی ساده دارد و نجفی در روایت برخی قصه‌ها نیز از چاشنی طنز استفاده کرده. مثل شروع قصه اول با عنوان «بیمار خیالی» که اینگونه است: «خیلی هم بداخلاق و بدتر از همه، مثل ساعت منظم و دقیق بود. خیلی بد است که آدم یک اخلاق خوب هم نداشته باشد، اما در سخت‌گیری منظم باشد. آن زمان زنگ تفریح هنوز اختراع نشده بود. معلم نمی‌گذاشت بچه‌ها حتی تکان بخورند. این معلم بداخلاق یک عادت بد دیگر هم داشت؛ هیچ وقت مریض نمی‌شد. وقتی آدم بداخلاق شد، حتی سلامت هم برایش بد است. به‌قول آقای مولوی، مثل سنگ خارا بود: هست او چون سنگ خارا برقرار. معلمی از جنس سنگ خارا خیلی بد و وحشتناک است...» حمیدرضا نجفی در این کتاب، 14داستان را برای بازنویسی انتخاب کرده که قصه‌های «مرد بقال و طوطی»، «شیر و خرگوش باهوش»، «کودک حلوافروش» و «دوستی خاله‌خرسه» از جمله این قصه‌هاست.

تاثیرات جنگ
دیگر رمان ایرانی که اخیرا از طرف نشر زاوش به چاپ رسیده، رمانی است با عنوان «هیچ‌وقت»، نوشته لیلا قاسمی که اولین رمان نویسنده‌اش است. جنگ و تاثیر آن بر آدم‌هایی که کودکی‌شان در دوران جنگ سپری شده، درونمایه اصلی رمان «هیچ‌وقت» را شکل داده است. وقایع این رمان در تهران می‌گذرد و رمان از نظرگاه من- راوی، روایت می‌شود. اینک بخشی از این رمان: «بانک‌داری نوین، اقتصاد پویا. دیلیت می‌کنم و گوشی را می‌اندازم روی مبل. دوباره نشسته‌ایم توی هال. آشپزخانه به نظرش زیادی گرم آمد. بدون اینکه چیزی بپرسد می‌گویم تبلیغاتی بود. می‌پرسد منتظر تلفن کسی هستم؟ نیستم. نیستم؟ لبخند می‌زند. سرم را می‌اندازم زیر. چراش را نمی‌دانم. یک سیب از ظرف سفالی روی میز بر می‌دارد و شروع می‌کند به پوست‌کندنش. آرام و ظریف. حلقه‌های پوست سیب مثل فنر می‌پیچند و شکل یک سیب درسته توخالی می‌شوند. سیب پوست‌کنده را چهارقسمت می‌کند و هسته‌هاش را می‌گیرد و می‌گذارد توی زیردستی جلوم. می‌گوید کامران و تکه‌ای از پوست سیب را دهانش می‌گذارد. سر تکان می‌دهد. نمی‌دانم برای پوست سیب یا برای کامران. می‌پرسد کامرانِ چی؟ فرض می‌کنم منظورش اسم فامیل کامران است. می‌گویم. بر می‌گردد و سرتاپایم را نگاه می‌کند و می‌گوید خانم صدیقی و می‌خندد. این اسم چه‌قدر برایم غریبه است. نه فقط از زبان مهشید. از زبان همه. حساب می‌کنم که غیر از سرایدار و آژانس محله دیگر کی به این اسم صدایم می‌کرد؟... »
یکی بود یکی نبود
بازنویسی حمیدرضا نجفی از تعدادی از داستان‌های مثنوی معنوی، اخیرا از طرف انتشارات کتاب پارسه منتشر شده است. این کتاب، جزیی از مجموعه «یکی بود یکی نبود...» است. هدف از این مجموعه، که دبیر آن یوسف علیخانی است، آشنایی خوانندگان غیرمتخصص ادبیات، از گروه‌های سنی مختلف با متون کهن ادبیات فارسی است. داستان‌های مثنوی معنوی نیز با همین هدف توسط حمیدرضا نجفی بازنویسی شده‌اند. روایت نجفی از داستان‌هایی که انتخاب کرده، زبانی ساده دارد و نجفی در روایت برخی قصه‌ها نیز از چاشنی طنز استفاده کرده. مثل شروع قصه اول با عنوان «بیمار خیالی» که اینگونه است: «خیلی هم بداخلاق و بدتر از همه، مثل ساعت منظم و دقیق بود. خیلی بد است که آدم یک اخلاق خوب هم نداشته باشد، اما در سخت‌گیری منظم باشد. آن زمان زنگ تفریح هنوز اختراع نشده بود. معلم نمی‌گذاشت بچه‌ها حتی تکان بخورند. این معلم بداخلاق یک عادت بد دیگر هم داشت؛ هیچ وقت مریض نمی‌شد. وقتی آدم بداخلاق شد، حتی سلامت هم برایش بد است. به‌قول آقای مولوی، مثل سنگ خارا بود: هست او چون سنگ خارا برقرار. معلمی از جنس سنگ خارا خیلی بد و وحشتناک است...» حمیدرضا نجفی در این کتاب، 14داستان را برای بازنویسی انتخاب کرده که قصه‌های «مرد بقال و طوطی»، «شیر و خرگوش باهوش»، «کودک حلوافروش» و «دوستی خاله‌خرسه» از جمله این قصه‌هاست.

تاثیرات جنگ
دیگر رمان ایرانی که اخیرا از طرف نشر زاوش به چاپ رسیده، رمانی است با عنوان «هیچ‌وقت»، نوشته لیلا قاسمی که اولین رمان نویسنده‌اش است. جنگ و تاثیر آن بر آدم‌هایی که کودکی‌شان در دوران جنگ سپری شده، درونمایه اصلی رمان «هیچ‌وقت» را شکل داده است. وقایع این رمان در تهران می‌گذرد و رمان از نظرگاه من- راوی، روایت می‌شود. اینک بخشی از این رمان: «بانک‌داری نوین، اقتصاد پویا. دیلیت می‌کنم و گوشی را می‌اندازم روی مبل. دوباره نشسته‌ایم توی هال. آشپزخانه به نظرش زیادی گرم آمد. بدون اینکه چیزی بپرسد می‌گویم تبلیغاتی بود. می‌پرسد منتظر تلفن کسی هستم؟ نیستم. نیستم؟ لبخند می‌زند. سرم را می‌اندازم زیر. چراش را نمی‌دانم. یک سیب از ظرف سفالی روی میز بر می‌دارد و شروع می‌کند به پوست‌کندنش. آرام و ظریف. حلقه‌های پوست سیب مثل فنر می‌پیچند و شکل یک سیب درسته توخالی می‌شوند. سیب پوست‌کنده را چهارقسمت می‌کند و هسته‌هاش را می‌گیرد و می‌گذارد توی زیردستی جلوم. می‌گوید کامران و تکه‌ای از پوست سیب را دهانش می‌گذارد. سر تکان می‌دهد. نمی‌دانم برای پوست سیب یا برای کامران. می‌پرسد کامرانِ چی؟ فرض می‌کنم منظورش اسم فامیل کامران است. می‌گویم. بر می‌گردد و سرتاپایم را نگاه می‌کند و می‌گوید خانم صدیقی و می‌خندد. این اسم چه‌قدر برایم غریبه است. نه فقط از زبان مهشید. از زبان همه. حساب می‌کنم که غیر از سرایدار و آژانس محله دیگر کی به این اسم صدایم می‌کرد؟... »

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.