مدیران فوتبالی موافق حضور بانوان تماشاگر هستند
ورود زنان به ورزشگاهها با بسته سیاستگذاری جامع
سارا لقایی
حضور زنان در ورزشگاهها مدتی است که دوباره در رسانهها و جوامع ورزشی مطرح شده است. پس از اینکه چهار رشته ورزشی فوتسال، هندبال، بسکتبال و والیبال خواهان حضور تماشاگر زن در بازیهای این رشتههای سالنی شدند، دانشگاهها نیز تلاش کردهاند که این مساله را بررسی کنند.
«ورود زنان به ورزشگاه» عنوان نشستی بود که دانشگاه تهران برگزار کرده است. عزیزالله محمدی، رییس اتحادیه باشگاههای فوتبال ایران، محمدصادق درودگر، رییس پیشین کمیته فوتسال فدراسیون فوتبال و مدیرعامل اسبق باشگاه ملوان بندر انزلی و کنگانی مدیرعامل پیشین باشگاه شاهین بوشهر از جمله حاضران در این نشست بودند که هر سه با توجه به تجاربشان موافق حضور زنان در ورزشگاهها بودند. محمدی با این سوال مواجه شده بود که در ایران از حضور زنان در همه عرصهها از جبهه گرفته تا راهپیماییها استفاده میکنیم اما چطور میشود که از حضورشان در استادیومها جلوگیری میشود. او پاسخ داد: «در ترکیه تیم فنرباغچه که برای تنبیه مجبور بود دو بازی را بدون تماشاگر برگزار کند، اما آنها دست به یک ابتکار زدند؛ گفتند این بازی را زنان و کودکان زیر 12سال میتوانند تماشا کنند. برای اولینبار 41هزارنفر برای تماشای این بازی رفتند و شب بهیادماندنی فوتبال را ساختند. در دنیا از حضور بانوان برای همه کار استفاده میکنند و به آنها اهمیت داده میشود؛ اما در کشور ما با وجود اینکه به برابری انسانها تاکید شده، ما جلو زنان را میگیریم. اما خوشبختانه پافشاری زنان برای حضور در عرصههای ورزشی، مثلا فوتبال بانوان ایران سبب شده اکنون در مسابقات جهانی، کشورهای مسلمان را با حجاب بپذیرند و فوتسال بانوان ما در آسیا دوم شد.» او میگفت: «در مسابقات والیبال بازی ایران و چین از 12هزارنفر ظرفیت استادیوم دستکم چهارهزارنفر زنان بودند و شاید حدود ششهزار زن هم پشت در استادیوم بودند. اما متاسفانه بهدلیل اینکه برخی مسایل را رعایت نمیکنیم و بهخاطر برخی مسایل که نمیشود گفت، متاسفانه برخی رفتارها و شعارها باعث شد از حضورشان جلوگیری شود. در همه جای دنیا مردم در استادیومها شعار میدهند و تخلیه (روحی) میشوند و هر نوع حرکتی هم انجام میشود در رسانههایشان هم نمود پیدا نمیکند؛ اما متاسفانه رسانههای ما درست عکس آن عمل میکنند.»
رییس اتحادیه باشگاهها در ادامه دفاعش از حضور بانوان در ورزشگاهها به صحبتهای فائزه هاشمی با مجله دنیای فوتبال اشاره کرد و گفت: «خانم فائزه هاشمی گفته که در والیبال و بسکتبال زنان حضور دارند با وجود اینکه جایگاه تماشاچیها به زمین نزدیکتر است. اگر مساله مشکل شرعی است که برای دیدن فوتبالیستها، بهویژه در استادیوم آزادی باید ذرهبین برداشت.» عزیز محمدی که پیش از این، ریاست سازمان لیگ برتر فوتبال ایران را برعهده داشت، گریزی نیز به فتوای علما زد و با ذکر مثالی توضیح داد: «فعالان کمپین حمایت از حضور زنان در ورزشگاه اگر بتوانند یک کار کارشناسی خوب انجام دهند و از دستاندرکاران ورزشهای مختلف نظرسنجی کنند و سوالها را هم خوب طراحی کنند، نتیجه خوبی خواهند گرفت، مثلا آقای رویانیان در بازیهای لیگ در رمضان چون تیمش آماده نبود، برای بهتاخیرانداختن بازی و انتقالش به بعد از ماه رمضان از یکی از علما فتوا گرفته بود، اما ما با دفتر آن مرجع صحبت کردیم و توضیح دادیم که اگر در ماه رمضان همین فوتبال هم از تلویزیون پخش نشود جوانان چه تفریحی دارند؟ اگر همین فوتبال هم نباشد دنبال تفریحات دیگری میروند و این باعث شد که فتوا را از روی سایتشان هم برداشتند و موضوع حل شد.» عزیز محمدی با تاکید بر اینکه با درایت میتوان حضور بانوان در ورزشگاهها را هم امکانپذیر کرد، گفت: « الان پنجسال است که فوتبال زنان برگزار میشود و همه کارها را از بازی و داوری و فیلمبرداری خودشان انجام میدهند و در عرصه جهانی هم موفقیت کسب میکنند. اما متاسفانه چون مسابقاتشان را تلویزیون نشان نمیدهد کسی حاضر نیست اسپانسرشان شود. قیمت یک فوتبالیست مرد الان یکمیلیاردتومان است، در حالی که اگر 250میلیونتومان باشد، میشود یک تیم خوب بانوان جمع کرد.»
صادق درودگر از دیگر حاضران در نشست دانشگاه تهران بود که میگفت حضور در استادیوم ورزشی کوچکترین و کمترین مطالبه زنان است. او گفت: «متاسفانه در بسیاری از کشورهای جهانسوم که توسعه اقتصادی، سیاسی، فرهنگی و اجتماعی بر پایه مبانی علمی توسعه در جهان پیش نرفته وقتی از حل یک مساله عاجز میمانند، صورتمساله را پاک میکنند و این نباید در کشور ما نیز تکرار شود به نظرم بخشی از این مشکلات به شیوه برخورد غیرکارشناسی و احساسی کسانی برمیگردد که این مطالبه را دارند و بر اساس یک برنامهریزی منطقی عمل نمیکنند.» درودگر مدیرعامل سابق ملوان بندرانزلی است که به نمونههایی از حضور زنان در مسابقات فوتسال در دوره مدیریتش اشاره کرد و گفت: «کسانی که دنبال جلوگیری از حضور زنان در استادیوم هستند با برنامه پیش میروند اما متاسفانه آنها که دنبال حضور زنان در استادیوم هستند برنامه منسجم و مدونی ندارند. در زمانی که من مسوولیت فوتسال کشور را برعهده داشتم، جز در ورزشگاه شهید دستگردی که مربوط به نیروی انتظامی بود، در تمام استادیومها ورود خانمها آزاد بود و حتی یک مورد گزارش منفی نداشتیم.» او میگفت: «زنان و مردان در سینمای تاریک با آقایان مینشینند، در پارکها، اتوبوس، مترو، صفهای شلوغ سبد یارانه یکجا هستند و مشکلی پیش نمیآید، اما در استادیوم نمیگذارند. چرا؟ چون کسانی که دوست ندارند زنان به استادیوم بیایند، با استدلالها و پیگیری بیشتری وارد عمل میشوند و این مساله، مساله حساسی است که از پس از انقلاب با جدیت و منطقی دنبال نشده است.» در نشست دانشگاه تهران به مثالهایی از تاثیر علمای اسلام در زمینه امور ورزشی اشاره شد؛ برای نمونه، درباره طرح پیشبینی نتایج مسابقات فوتبال، یادوآری شد شرکتی که این طرح را برعهده گرفت و قرارداد 350میلیونی در سال 1382 منعقد کرده بود، در دو، سه بازی که شروع کار بود، بلیت کمی فروخت و ورشکست میشد و برای جلوگیری از این اتفاق، خودش با طرح سوالی، از یکی از مراجع فتوا گرفت که این شرطبندی و حرام است و با اعلام اینکه مشکل شرعی دارد، حتی هیچ پولی به فدراسیون هم ندادند. بنابراین چون خودشان میخواستند این کار دیگر انجام نشود، نرفتند به مراجع بگویند این کار چه نشاطی میتواند در فوتبال ما ایجاد کند و ناهنجاریهای اجتماعی را از بین ببرد، اشتغال ایجاد کند، سبب ایجاد زیرساختهای ورزشی شود، به آرامش و نشاط ملی کمک میکند و با حمایت مالی از رقابتهای ورزشی کمک میکند پرچم کشورمان در مجامع بینالمللی بالا برود.
درودگر گفت: «ما صفر و صد هستیم و برنامهریزی نداریم که بین رنگ سفید و سیاه، رنگ خاکستری را هم ببینیم. یا همهچیز ممنوع است یا باید همهچیز آزاد باشد و اینطوری هم، یکباره یک مسالهای پیش میآید و آنها هم فیلم میگیرند و همان را میبرند نشان میدهند و میگویند همهچیز باید ممنوع باشد.» مدیر سابق باشگاه ملوان انزلی، حضور زنان در استادیومها را مهمترین عامل موثر بهبود وضعیت ورزشگاهها دانست و تاکید کرد: «اگر استادیومهای ما یک روزی بخواهند فضای فرهنگی و آرامش بگیرد و از توهین و فحاشی به دور باشد، حضور زنان و خانوادهها در آن ضروری است.» او با اشاره به شادی عمومی مردم بعد از بازی ایران - استرالیا گفت: «شرایط کشور به کلی در آن زمان دگرگون بود و رفتارها خیلی هیجانی بود. مخالفان حضور زنان در ورزشگاهها تصویرهایی که از آن روز گرفته شده بود را بهانه کردند. در حالی که آن روز، یک روز خاص بود.» درودگر پیشنهاد کرد یک کارگروه مطالعاتی با حضور جامعهشناسان، روانشناسان و ارتباطات اجتماعی در اینباره شکل گیرد و یک بسته پیشنهادی که همه جوانب را در نظر دارد، به مسوولان، اعم از مجلس و دولت ارایه شود. او میگفت: «ما در سالهای 2001 و 2003 فوتسال جهانی را در ایران میزبانی کردیم، اما اکنون به دلیل ممنوعیت حضور بانوان در ورزشگاهها از این عرصهها حذف شدهایم. میزبانی مسابقات جهانی محقق نخواهد شد مگر که بانوان بتوانند در ورزشگاه حضور داشته باشند.»
مثال تیم ملوان در این زمینه از سوی سخنرانان ارایه شد و آنها میگفتند که میتواند درسآموز باشد؛ وقتی اولین بازی تیم بانوان ملوان را در انزلی با حضور تماشاگران خانم پیشبینی شد، چون پیشبینی رفتارهای تماشاگران انجام نشده بود، پس از اتمام بازی به یکباره چهارهزارتماشاگر خانم ملوانی به شهر ریختند و چون روز جمعه بود، حضور آنها با اتمام نمازجمعه همزمان شد و برای شهر صحنهای را به وجود آورد که از آن پس، دیدارهای بانوان حداکثر با 200 تماشاگر برگزار شد. آنها معتقدند در این کار نباید افراط و تفریط باشد و همان تجمعات زنان در ورزشگاه ملوان باید اول با 200 تا 300 تماشاگر برگزار میشد و بعد به رشد تکاملی خود به اندازه چهارهزار تماشاگر زن میرسید.
«ورود زنان به ورزشگاه» عنوان نشستی بود که دانشگاه تهران برگزار کرده است. عزیزالله محمدی، رییس اتحادیه باشگاههای فوتبال ایران، محمدصادق درودگر، رییس پیشین کمیته فوتسال فدراسیون فوتبال و مدیرعامل اسبق باشگاه ملوان بندر انزلی و کنگانی مدیرعامل پیشین باشگاه شاهین بوشهر از جمله حاضران در این نشست بودند که هر سه با توجه به تجاربشان موافق حضور زنان در ورزشگاهها بودند. محمدی با این سوال مواجه شده بود که در ایران از حضور زنان در همه عرصهها از جبهه گرفته تا راهپیماییها استفاده میکنیم اما چطور میشود که از حضورشان در استادیومها جلوگیری میشود. او پاسخ داد: «در ترکیه تیم فنرباغچه که برای تنبیه مجبور بود دو بازی را بدون تماشاگر برگزار کند، اما آنها دست به یک ابتکار زدند؛ گفتند این بازی را زنان و کودکان زیر 12سال میتوانند تماشا کنند. برای اولینبار 41هزارنفر برای تماشای این بازی رفتند و شب بهیادماندنی فوتبال را ساختند. در دنیا از حضور بانوان برای همه کار استفاده میکنند و به آنها اهمیت داده میشود؛ اما در کشور ما با وجود اینکه به برابری انسانها تاکید شده، ما جلو زنان را میگیریم. اما خوشبختانه پافشاری زنان برای حضور در عرصههای ورزشی، مثلا فوتبال بانوان ایران سبب شده اکنون در مسابقات جهانی، کشورهای مسلمان را با حجاب بپذیرند و فوتسال بانوان ما در آسیا دوم شد.» او میگفت: «در مسابقات والیبال بازی ایران و چین از 12هزارنفر ظرفیت استادیوم دستکم چهارهزارنفر زنان بودند و شاید حدود ششهزار زن هم پشت در استادیوم بودند. اما متاسفانه بهدلیل اینکه برخی مسایل را رعایت نمیکنیم و بهخاطر برخی مسایل که نمیشود گفت، متاسفانه برخی رفتارها و شعارها باعث شد از حضورشان جلوگیری شود. در همه جای دنیا مردم در استادیومها شعار میدهند و تخلیه (روحی) میشوند و هر نوع حرکتی هم انجام میشود در رسانههایشان هم نمود پیدا نمیکند؛ اما متاسفانه رسانههای ما درست عکس آن عمل میکنند.»
رییس اتحادیه باشگاهها در ادامه دفاعش از حضور بانوان در ورزشگاهها به صحبتهای فائزه هاشمی با مجله دنیای فوتبال اشاره کرد و گفت: «خانم فائزه هاشمی گفته که در والیبال و بسکتبال زنان حضور دارند با وجود اینکه جایگاه تماشاچیها به زمین نزدیکتر است. اگر مساله مشکل شرعی است که برای دیدن فوتبالیستها، بهویژه در استادیوم آزادی باید ذرهبین برداشت.» عزیز محمدی که پیش از این، ریاست سازمان لیگ برتر فوتبال ایران را برعهده داشت، گریزی نیز به فتوای علما زد و با ذکر مثالی توضیح داد: «فعالان کمپین حمایت از حضور زنان در ورزشگاه اگر بتوانند یک کار کارشناسی خوب انجام دهند و از دستاندرکاران ورزشهای مختلف نظرسنجی کنند و سوالها را هم خوب طراحی کنند، نتیجه خوبی خواهند گرفت، مثلا آقای رویانیان در بازیهای لیگ در رمضان چون تیمش آماده نبود، برای بهتاخیرانداختن بازی و انتقالش به بعد از ماه رمضان از یکی از علما فتوا گرفته بود، اما ما با دفتر آن مرجع صحبت کردیم و توضیح دادیم که اگر در ماه رمضان همین فوتبال هم از تلویزیون پخش نشود جوانان چه تفریحی دارند؟ اگر همین فوتبال هم نباشد دنبال تفریحات دیگری میروند و این باعث شد که فتوا را از روی سایتشان هم برداشتند و موضوع حل شد.» عزیز محمدی با تاکید بر اینکه با درایت میتوان حضور بانوان در ورزشگاهها را هم امکانپذیر کرد، گفت: « الان پنجسال است که فوتبال زنان برگزار میشود و همه کارها را از بازی و داوری و فیلمبرداری خودشان انجام میدهند و در عرصه جهانی هم موفقیت کسب میکنند. اما متاسفانه چون مسابقاتشان را تلویزیون نشان نمیدهد کسی حاضر نیست اسپانسرشان شود. قیمت یک فوتبالیست مرد الان یکمیلیاردتومان است، در حالی که اگر 250میلیونتومان باشد، میشود یک تیم خوب بانوان جمع کرد.»
صادق درودگر از دیگر حاضران در نشست دانشگاه تهران بود که میگفت حضور در استادیوم ورزشی کوچکترین و کمترین مطالبه زنان است. او گفت: «متاسفانه در بسیاری از کشورهای جهانسوم که توسعه اقتصادی، سیاسی، فرهنگی و اجتماعی بر پایه مبانی علمی توسعه در جهان پیش نرفته وقتی از حل یک مساله عاجز میمانند، صورتمساله را پاک میکنند و این نباید در کشور ما نیز تکرار شود به نظرم بخشی از این مشکلات به شیوه برخورد غیرکارشناسی و احساسی کسانی برمیگردد که این مطالبه را دارند و بر اساس یک برنامهریزی منطقی عمل نمیکنند.» درودگر مدیرعامل سابق ملوان بندرانزلی است که به نمونههایی از حضور زنان در مسابقات فوتسال در دوره مدیریتش اشاره کرد و گفت: «کسانی که دنبال جلوگیری از حضور زنان در استادیوم هستند با برنامه پیش میروند اما متاسفانه آنها که دنبال حضور زنان در استادیوم هستند برنامه منسجم و مدونی ندارند. در زمانی که من مسوولیت فوتسال کشور را برعهده داشتم، جز در ورزشگاه شهید دستگردی که مربوط به نیروی انتظامی بود، در تمام استادیومها ورود خانمها آزاد بود و حتی یک مورد گزارش منفی نداشتیم.» او میگفت: «زنان و مردان در سینمای تاریک با آقایان مینشینند، در پارکها، اتوبوس، مترو، صفهای شلوغ سبد یارانه یکجا هستند و مشکلی پیش نمیآید، اما در استادیوم نمیگذارند. چرا؟ چون کسانی که دوست ندارند زنان به استادیوم بیایند، با استدلالها و پیگیری بیشتری وارد عمل میشوند و این مساله، مساله حساسی است که از پس از انقلاب با جدیت و منطقی دنبال نشده است.» در نشست دانشگاه تهران به مثالهایی از تاثیر علمای اسلام در زمینه امور ورزشی اشاره شد؛ برای نمونه، درباره طرح پیشبینی نتایج مسابقات فوتبال، یادوآری شد شرکتی که این طرح را برعهده گرفت و قرارداد 350میلیونی در سال 1382 منعقد کرده بود، در دو، سه بازی که شروع کار بود، بلیت کمی فروخت و ورشکست میشد و برای جلوگیری از این اتفاق، خودش با طرح سوالی، از یکی از مراجع فتوا گرفت که این شرطبندی و حرام است و با اعلام اینکه مشکل شرعی دارد، حتی هیچ پولی به فدراسیون هم ندادند. بنابراین چون خودشان میخواستند این کار دیگر انجام نشود، نرفتند به مراجع بگویند این کار چه نشاطی میتواند در فوتبال ما ایجاد کند و ناهنجاریهای اجتماعی را از بین ببرد، اشتغال ایجاد کند، سبب ایجاد زیرساختهای ورزشی شود، به آرامش و نشاط ملی کمک میکند و با حمایت مالی از رقابتهای ورزشی کمک میکند پرچم کشورمان در مجامع بینالمللی بالا برود.
درودگر گفت: «ما صفر و صد هستیم و برنامهریزی نداریم که بین رنگ سفید و سیاه، رنگ خاکستری را هم ببینیم. یا همهچیز ممنوع است یا باید همهچیز آزاد باشد و اینطوری هم، یکباره یک مسالهای پیش میآید و آنها هم فیلم میگیرند و همان را میبرند نشان میدهند و میگویند همهچیز باید ممنوع باشد.» مدیر سابق باشگاه ملوان انزلی، حضور زنان در استادیومها را مهمترین عامل موثر بهبود وضعیت ورزشگاهها دانست و تاکید کرد: «اگر استادیومهای ما یک روزی بخواهند فضای فرهنگی و آرامش بگیرد و از توهین و فحاشی به دور باشد، حضور زنان و خانوادهها در آن ضروری است.» او با اشاره به شادی عمومی مردم بعد از بازی ایران - استرالیا گفت: «شرایط کشور به کلی در آن زمان دگرگون بود و رفتارها خیلی هیجانی بود. مخالفان حضور زنان در ورزشگاهها تصویرهایی که از آن روز گرفته شده بود را بهانه کردند. در حالی که آن روز، یک روز خاص بود.» درودگر پیشنهاد کرد یک کارگروه مطالعاتی با حضور جامعهشناسان، روانشناسان و ارتباطات اجتماعی در اینباره شکل گیرد و یک بسته پیشنهادی که همه جوانب را در نظر دارد، به مسوولان، اعم از مجلس و دولت ارایه شود. او میگفت: «ما در سالهای 2001 و 2003 فوتسال جهانی را در ایران میزبانی کردیم، اما اکنون به دلیل ممنوعیت حضور بانوان در ورزشگاهها از این عرصهها حذف شدهایم. میزبانی مسابقات جهانی محقق نخواهد شد مگر که بانوان بتوانند در ورزشگاه حضور داشته باشند.»
مثال تیم ملوان در این زمینه از سوی سخنرانان ارایه شد و آنها میگفتند که میتواند درسآموز باشد؛ وقتی اولین بازی تیم بانوان ملوان را در انزلی با حضور تماشاگران خانم پیشبینی شد، چون پیشبینی رفتارهای تماشاگران انجام نشده بود، پس از اتمام بازی به یکباره چهارهزارتماشاگر خانم ملوانی به شهر ریختند و چون روز جمعه بود، حضور آنها با اتمام نمازجمعه همزمان شد و برای شهر صحنهای را به وجود آورد که از آن پس، دیدارهای بانوان حداکثر با 200 تماشاگر برگزار شد. آنها معتقدند در این کار نباید افراط و تفریط باشد و همان تجمعات زنان در ورزشگاه ملوان باید اول با 200 تا 300 تماشاگر برگزار میشد و بعد به رشد تکاملی خود به اندازه چهارهزار تماشاگر زن میرسید.
حضور زنان در ورزشگاهها مدتی است که دوباره در رسانهها و جوامع ورزشی مطرح شده است. پس از اینکه چهار رشته ورزشی فوتسال، هندبال، بسکتبال و والیبال خواهان حضور تماشاگر زن در بازیهای این رشتههای سالنی شدند، دانشگاهها نیز تلاش کردهاند که این مساله را بررسی کنند.
«ورود زنان به ورزشگاه» عنوان نشستی بود که دانشگاه تهران برگزار کرده است. عزیزالله محمدی، رییس اتحادیه باشگاههای فوتبال ایران، محمدصادق درودگر، رییس پیشین کمیته فوتسال فدراسیون فوتبال و مدیرعامل اسبق باشگاه ملوان بندر انزلی و کنگانی مدیرعامل پیشین باشگاه شاهین بوشهر از جمله حاضران در این نشست بودند که هر سه با توجه به تجاربشان موافق حضور زنان در ورزشگاهها بودند. محمدی با این سوال مواجه شده بود که در ایران از حضور زنان در همه عرصهها از جبهه گرفته تا راهپیماییها استفاده میکنیم اما چطور میشود که از حضورشان در استادیومها جلوگیری میشود. او پاسخ داد: «در ترکیه تیم فنرباغچه که برای تنبیه مجبور بود دو بازی را بدون تماشاگر برگزار کند، اما آنها دست به یک ابتکار زدند؛ گفتند این بازی را زنان و کودکان زیر 12سال میتوانند تماشا کنند. برای اولینبار 41هزارنفر برای تماشای این بازی رفتند و شب بهیادماندنی فوتبال را ساختند. در دنیا از حضور بانوان برای همه کار استفاده میکنند و به آنها اهمیت داده میشود؛ اما در کشور ما با وجود اینکه به برابری انسانها تاکید شده، ما جلو زنان را میگیریم. اما خوشبختانه پافشاری زنان برای حضور در عرصههای ورزشی، مثلا فوتبال بانوان ایران سبب شده اکنون در مسابقات جهانی، کشورهای مسلمان را با حجاب بپذیرند و فوتسال بانوان ما در آسیا دوم شد.» او میگفت: «در مسابقات والیبال بازی ایران و چین از 12هزارنفر ظرفیت استادیوم دستکم چهارهزارنفر زنان بودند و شاید حدود ششهزار زن هم پشت در استادیوم بودند. اما متاسفانه بهدلیل اینکه برخی مسایل را رعایت نمیکنیم و بهخاطر برخی مسایل که نمیشود گفت، متاسفانه برخی رفتارها و شعارها باعث شد از حضورشان جلوگیری شود. در همه جای دنیا مردم در استادیومها شعار میدهند و تخلیه (روحی) میشوند و هر نوع حرکتی هم انجام میشود در رسانههایشان هم نمود پیدا نمیکند؛ اما متاسفانه رسانههای ما درست عکس آن عمل میکنند.»
رییس اتحادیه باشگاهها در ادامه دفاعش از حضور بانوان در ورزشگاهها به صحبتهای فائزه هاشمی با مجله دنیای فوتبال اشاره کرد و گفت: «خانم فائزه هاشمی گفته که در والیبال و بسکتبال زنان حضور دارند با وجود اینکه جایگاه تماشاچیها به زمین نزدیکتر است. اگر مساله مشکل شرعی است که برای دیدن فوتبالیستها، بهویژه در استادیوم آزادی باید ذرهبین برداشت.» عزیز محمدی که پیش از این، ریاست سازمان لیگ برتر فوتبال ایران را برعهده داشت، گریزی نیز به فتوای علما زد و با ذکر مثالی توضیح داد: «فعالان کمپین حمایت از حضور زنان در ورزشگاه اگر بتوانند یک کار کارشناسی خوب انجام دهند و از دستاندرکاران ورزشهای مختلف نظرسنجی کنند و سوالها را هم خوب طراحی کنند، نتیجه خوبی خواهند گرفت، مثلا آقای رویانیان در بازیهای لیگ در رمضان چون تیمش آماده نبود، برای بهتاخیرانداختن بازی و انتقالش به بعد از ماه رمضان از یکی از علما فتوا گرفته بود، اما ما با دفتر آن مرجع صحبت کردیم و توضیح دادیم که اگر در ماه رمضان همین فوتبال هم از تلویزیون پخش نشود جوانان چه تفریحی دارند؟ اگر همین فوتبال هم نباشد دنبال تفریحات دیگری میروند و این باعث شد که فتوا را از روی سایتشان هم برداشتند و موضوع حل شد.» عزیز محمدی با تاکید بر اینکه با درایت میتوان حضور بانوان در ورزشگاهها را هم امکانپذیر کرد، گفت: « الان پنجسال است که فوتبال زنان برگزار میشود و همه کارها را از بازی و داوری و فیلمبرداری خودشان انجام میدهند و در عرصه جهانی هم موفقیت کسب میکنند. اما متاسفانه چون مسابقاتشان را تلویزیون نشان نمیدهد کسی حاضر نیست اسپانسرشان شود. قیمت یک فوتبالیست مرد الان یکمیلیاردتومان است، در حالی که اگر 250میلیونتومان باشد، میشود یک تیم خوب بانوان جمع کرد.»
صادق درودگر از دیگر حاضران در نشست دانشگاه تهران بود که میگفت حضور در استادیوم ورزشی کوچکترین و کمترین مطالبه زنان است. او گفت: «متاسفانه در بسیاری از کشورهای جهانسوم که توسعه اقتصادی، سیاسی، فرهنگی و اجتماعی بر پایه مبانی علمی توسعه در جهان پیش نرفته وقتی از حل یک مساله عاجز میمانند، صورتمساله را پاک میکنند و این نباید در کشور ما نیز تکرار شود به نظرم بخشی از این مشکلات به شیوه برخورد غیرکارشناسی و احساسی کسانی برمیگردد که این مطالبه را دارند و بر اساس یک برنامهریزی منطقی عمل نمیکنند.» درودگر مدیرعامل سابق ملوان بندرانزلی است که به نمونههایی از حضور زنان در مسابقات فوتسال در دوره مدیریتش اشاره کرد و گفت: «کسانی که دنبال جلوگیری از حضور زنان در استادیوم هستند با برنامه پیش میروند اما متاسفانه آنها که دنبال حضور زنان در استادیوم هستند برنامه منسجم و مدونی ندارند. در زمانی که من مسوولیت فوتسال کشور را برعهده داشتم، جز در ورزشگاه شهید دستگردی که مربوط به نیروی انتظامی بود، در تمام استادیومها ورود خانمها آزاد بود و حتی یک مورد گزارش منفی نداشتیم.» او میگفت: «زنان و مردان در سینمای تاریک با آقایان مینشینند، در پارکها، اتوبوس، مترو، صفهای شلوغ سبد یارانه یکجا هستند و مشکلی پیش نمیآید، اما در استادیوم نمیگذارند. چرا؟ چون کسانی که دوست ندارند زنان به استادیوم بیایند، با استدلالها و پیگیری بیشتری وارد عمل میشوند و این مساله، مساله حساسی است که از پس از انقلاب با جدیت و منطقی دنبال نشده است.» در نشست دانشگاه تهران به مثالهایی از تاثیر علمای اسلام در زمینه امور ورزشی اشاره شد؛ برای نمونه، درباره طرح پیشبینی نتایج مسابقات فوتبال، یادوآری شد شرکتی که این طرح را برعهده گرفت و قرارداد 350میلیونی در سال 1382 منعقد کرده بود، در دو، سه بازی که شروع کار بود، بلیت کمی فروخت و ورشکست میشد و برای جلوگیری از این اتفاق، خودش با طرح سوالی، از یکی از مراجع فتوا گرفت که این شرطبندی و حرام است و با اعلام اینکه مشکل شرعی دارد، حتی هیچ پولی به فدراسیون هم ندادند. بنابراین چون خودشان میخواستند این کار دیگر انجام نشود، نرفتند به مراجع بگویند این کار چه نشاطی میتواند در فوتبال ما ایجاد کند و ناهنجاریهای اجتماعی را از بین ببرد، اشتغال ایجاد کند، سبب ایجاد زیرساختهای ورزشی شود، به آرامش و نشاط ملی کمک میکند و با حمایت مالی از رقابتهای ورزشی کمک میکند پرچم کشورمان در مجامع بینالمللی بالا برود.
درودگر گفت: «ما صفر و صد هستیم و برنامهریزی نداریم که بین رنگ سفید و سیاه، رنگ خاکستری را هم ببینیم. یا همهچیز ممنوع است یا باید همهچیز آزاد باشد و اینطوری هم، یکباره یک مسالهای پیش میآید و آنها هم فیلم میگیرند و همان را میبرند نشان میدهند و میگویند همهچیز باید ممنوع باشد.» مدیر سابق باشگاه ملوان انزلی، حضور زنان در استادیومها را مهمترین عامل موثر بهبود وضعیت ورزشگاهها دانست و تاکید کرد: «اگر استادیومهای ما یک روزی بخواهند فضای فرهنگی و آرامش بگیرد و از توهین و فحاشی به دور باشد، حضور زنان و خانوادهها در آن ضروری است.» او با اشاره به شادی عمومی مردم بعد از بازی ایران - استرالیا گفت: «شرایط کشور به کلی در آن زمان دگرگون بود و رفتارها خیلی هیجانی بود. مخالفان حضور زنان در ورزشگاهها تصویرهایی که از آن روز گرفته شده بود را بهانه کردند. در حالی که آن روز، یک روز خاص بود.» درودگر پیشنهاد کرد یک کارگروه مطالعاتی با حضور جامعهشناسان، روانشناسان و ارتباطات اجتماعی در اینباره شکل گیرد و یک بسته پیشنهادی که همه جوانب را در نظر دارد، به مسوولان، اعم از مجلس و دولت ارایه شود. او میگفت: «ما در سالهای 2001 و 2003 فوتسال جهانی را در ایران میزبانی کردیم، اما اکنون به دلیل ممنوعیت حضور بانوان در ورزشگاهها از این عرصهها حذف شدهایم. میزبانی مسابقات جهانی محقق نخواهد شد مگر که بانوان بتوانند در ورزشگاه حضور داشته باشند.»
مثال تیم ملوان در این زمینه از سوی سخنرانان ارایه شد و آنها میگفتند که میتواند درسآموز باشد؛ وقتی اولین بازی تیم بانوان ملوان را در انزلی با حضور تماشاگران خانم پیشبینی شد، چون پیشبینی رفتارهای تماشاگران انجام نشده بود، پس از اتمام بازی به یکباره چهارهزارتماشاگر خانم ملوانی به شهر ریختند و چون روز جمعه بود، حضور آنها با اتمام نمازجمعه همزمان شد و برای شهر صحنهای را به وجود آورد که از آن پس، دیدارهای بانوان حداکثر با 200 تماشاگر برگزار شد. آنها معتقدند در این کار نباید افراط و تفریط باشد و همان تجمعات زنان در ورزشگاه ملوان باید اول با 200 تا 300 تماشاگر برگزار میشد و بعد به رشد تکاملی خود به اندازه چهارهزار تماشاگر زن میرسید.
«ورود زنان به ورزشگاه» عنوان نشستی بود که دانشگاه تهران برگزار کرده است. عزیزالله محمدی، رییس اتحادیه باشگاههای فوتبال ایران، محمدصادق درودگر، رییس پیشین کمیته فوتسال فدراسیون فوتبال و مدیرعامل اسبق باشگاه ملوان بندر انزلی و کنگانی مدیرعامل پیشین باشگاه شاهین بوشهر از جمله حاضران در این نشست بودند که هر سه با توجه به تجاربشان موافق حضور زنان در ورزشگاهها بودند. محمدی با این سوال مواجه شده بود که در ایران از حضور زنان در همه عرصهها از جبهه گرفته تا راهپیماییها استفاده میکنیم اما چطور میشود که از حضورشان در استادیومها جلوگیری میشود. او پاسخ داد: «در ترکیه تیم فنرباغچه که برای تنبیه مجبور بود دو بازی را بدون تماشاگر برگزار کند، اما آنها دست به یک ابتکار زدند؛ گفتند این بازی را زنان و کودکان زیر 12سال میتوانند تماشا کنند. برای اولینبار 41هزارنفر برای تماشای این بازی رفتند و شب بهیادماندنی فوتبال را ساختند. در دنیا از حضور بانوان برای همه کار استفاده میکنند و به آنها اهمیت داده میشود؛ اما در کشور ما با وجود اینکه به برابری انسانها تاکید شده، ما جلو زنان را میگیریم. اما خوشبختانه پافشاری زنان برای حضور در عرصههای ورزشی، مثلا فوتبال بانوان ایران سبب شده اکنون در مسابقات جهانی، کشورهای مسلمان را با حجاب بپذیرند و فوتسال بانوان ما در آسیا دوم شد.» او میگفت: «در مسابقات والیبال بازی ایران و چین از 12هزارنفر ظرفیت استادیوم دستکم چهارهزارنفر زنان بودند و شاید حدود ششهزار زن هم پشت در استادیوم بودند. اما متاسفانه بهدلیل اینکه برخی مسایل را رعایت نمیکنیم و بهخاطر برخی مسایل که نمیشود گفت، متاسفانه برخی رفتارها و شعارها باعث شد از حضورشان جلوگیری شود. در همه جای دنیا مردم در استادیومها شعار میدهند و تخلیه (روحی) میشوند و هر نوع حرکتی هم انجام میشود در رسانههایشان هم نمود پیدا نمیکند؛ اما متاسفانه رسانههای ما درست عکس آن عمل میکنند.»
رییس اتحادیه باشگاهها در ادامه دفاعش از حضور بانوان در ورزشگاهها به صحبتهای فائزه هاشمی با مجله دنیای فوتبال اشاره کرد و گفت: «خانم فائزه هاشمی گفته که در والیبال و بسکتبال زنان حضور دارند با وجود اینکه جایگاه تماشاچیها به زمین نزدیکتر است. اگر مساله مشکل شرعی است که برای دیدن فوتبالیستها، بهویژه در استادیوم آزادی باید ذرهبین برداشت.» عزیز محمدی که پیش از این، ریاست سازمان لیگ برتر فوتبال ایران را برعهده داشت، گریزی نیز به فتوای علما زد و با ذکر مثالی توضیح داد: «فعالان کمپین حمایت از حضور زنان در ورزشگاه اگر بتوانند یک کار کارشناسی خوب انجام دهند و از دستاندرکاران ورزشهای مختلف نظرسنجی کنند و سوالها را هم خوب طراحی کنند، نتیجه خوبی خواهند گرفت، مثلا آقای رویانیان در بازیهای لیگ در رمضان چون تیمش آماده نبود، برای بهتاخیرانداختن بازی و انتقالش به بعد از ماه رمضان از یکی از علما فتوا گرفته بود، اما ما با دفتر آن مرجع صحبت کردیم و توضیح دادیم که اگر در ماه رمضان همین فوتبال هم از تلویزیون پخش نشود جوانان چه تفریحی دارند؟ اگر همین فوتبال هم نباشد دنبال تفریحات دیگری میروند و این باعث شد که فتوا را از روی سایتشان هم برداشتند و موضوع حل شد.» عزیز محمدی با تاکید بر اینکه با درایت میتوان حضور بانوان در ورزشگاهها را هم امکانپذیر کرد، گفت: « الان پنجسال است که فوتبال زنان برگزار میشود و همه کارها را از بازی و داوری و فیلمبرداری خودشان انجام میدهند و در عرصه جهانی هم موفقیت کسب میکنند. اما متاسفانه چون مسابقاتشان را تلویزیون نشان نمیدهد کسی حاضر نیست اسپانسرشان شود. قیمت یک فوتبالیست مرد الان یکمیلیاردتومان است، در حالی که اگر 250میلیونتومان باشد، میشود یک تیم خوب بانوان جمع کرد.»
صادق درودگر از دیگر حاضران در نشست دانشگاه تهران بود که میگفت حضور در استادیوم ورزشی کوچکترین و کمترین مطالبه زنان است. او گفت: «متاسفانه در بسیاری از کشورهای جهانسوم که توسعه اقتصادی، سیاسی، فرهنگی و اجتماعی بر پایه مبانی علمی توسعه در جهان پیش نرفته وقتی از حل یک مساله عاجز میمانند، صورتمساله را پاک میکنند و این نباید در کشور ما نیز تکرار شود به نظرم بخشی از این مشکلات به شیوه برخورد غیرکارشناسی و احساسی کسانی برمیگردد که این مطالبه را دارند و بر اساس یک برنامهریزی منطقی عمل نمیکنند.» درودگر مدیرعامل سابق ملوان بندرانزلی است که به نمونههایی از حضور زنان در مسابقات فوتسال در دوره مدیریتش اشاره کرد و گفت: «کسانی که دنبال جلوگیری از حضور زنان در استادیوم هستند با برنامه پیش میروند اما متاسفانه آنها که دنبال حضور زنان در استادیوم هستند برنامه منسجم و مدونی ندارند. در زمانی که من مسوولیت فوتسال کشور را برعهده داشتم، جز در ورزشگاه شهید دستگردی که مربوط به نیروی انتظامی بود، در تمام استادیومها ورود خانمها آزاد بود و حتی یک مورد گزارش منفی نداشتیم.» او میگفت: «زنان و مردان در سینمای تاریک با آقایان مینشینند، در پارکها، اتوبوس، مترو، صفهای شلوغ سبد یارانه یکجا هستند و مشکلی پیش نمیآید، اما در استادیوم نمیگذارند. چرا؟ چون کسانی که دوست ندارند زنان به استادیوم بیایند، با استدلالها و پیگیری بیشتری وارد عمل میشوند و این مساله، مساله حساسی است که از پس از انقلاب با جدیت و منطقی دنبال نشده است.» در نشست دانشگاه تهران به مثالهایی از تاثیر علمای اسلام در زمینه امور ورزشی اشاره شد؛ برای نمونه، درباره طرح پیشبینی نتایج مسابقات فوتبال، یادوآری شد شرکتی که این طرح را برعهده گرفت و قرارداد 350میلیونی در سال 1382 منعقد کرده بود، در دو، سه بازی که شروع کار بود، بلیت کمی فروخت و ورشکست میشد و برای جلوگیری از این اتفاق، خودش با طرح سوالی، از یکی از مراجع فتوا گرفت که این شرطبندی و حرام است و با اعلام اینکه مشکل شرعی دارد، حتی هیچ پولی به فدراسیون هم ندادند. بنابراین چون خودشان میخواستند این کار دیگر انجام نشود، نرفتند به مراجع بگویند این کار چه نشاطی میتواند در فوتبال ما ایجاد کند و ناهنجاریهای اجتماعی را از بین ببرد، اشتغال ایجاد کند، سبب ایجاد زیرساختهای ورزشی شود، به آرامش و نشاط ملی کمک میکند و با حمایت مالی از رقابتهای ورزشی کمک میکند پرچم کشورمان در مجامع بینالمللی بالا برود.
درودگر گفت: «ما صفر و صد هستیم و برنامهریزی نداریم که بین رنگ سفید و سیاه، رنگ خاکستری را هم ببینیم. یا همهچیز ممنوع است یا باید همهچیز آزاد باشد و اینطوری هم، یکباره یک مسالهای پیش میآید و آنها هم فیلم میگیرند و همان را میبرند نشان میدهند و میگویند همهچیز باید ممنوع باشد.» مدیر سابق باشگاه ملوان انزلی، حضور زنان در استادیومها را مهمترین عامل موثر بهبود وضعیت ورزشگاهها دانست و تاکید کرد: «اگر استادیومهای ما یک روزی بخواهند فضای فرهنگی و آرامش بگیرد و از توهین و فحاشی به دور باشد، حضور زنان و خانوادهها در آن ضروری است.» او با اشاره به شادی عمومی مردم بعد از بازی ایران - استرالیا گفت: «شرایط کشور به کلی در آن زمان دگرگون بود و رفتارها خیلی هیجانی بود. مخالفان حضور زنان در ورزشگاهها تصویرهایی که از آن روز گرفته شده بود را بهانه کردند. در حالی که آن روز، یک روز خاص بود.» درودگر پیشنهاد کرد یک کارگروه مطالعاتی با حضور جامعهشناسان، روانشناسان و ارتباطات اجتماعی در اینباره شکل گیرد و یک بسته پیشنهادی که همه جوانب را در نظر دارد، به مسوولان، اعم از مجلس و دولت ارایه شود. او میگفت: «ما در سالهای 2001 و 2003 فوتسال جهانی را در ایران میزبانی کردیم، اما اکنون به دلیل ممنوعیت حضور بانوان در ورزشگاهها از این عرصهها حذف شدهایم. میزبانی مسابقات جهانی محقق نخواهد شد مگر که بانوان بتوانند در ورزشگاه حضور داشته باشند.»
مثال تیم ملوان در این زمینه از سوی سخنرانان ارایه شد و آنها میگفتند که میتواند درسآموز باشد؛ وقتی اولین بازی تیم بانوان ملوان را در انزلی با حضور تماشاگران خانم پیشبینی شد، چون پیشبینی رفتارهای تماشاگران انجام نشده بود، پس از اتمام بازی به یکباره چهارهزارتماشاگر خانم ملوانی به شهر ریختند و چون روز جمعه بود، حضور آنها با اتمام نمازجمعه همزمان شد و برای شهر صحنهای را به وجود آورد که از آن پس، دیدارهای بانوان حداکثر با 200 تماشاگر برگزار شد. آنها معتقدند در این کار نباید افراط و تفریط باشد و همان تجمعات زنان در ورزشگاه ملوان باید اول با 200 تا 300 تماشاگر برگزار میشد و بعد به رشد تکاملی خود به اندازه چهارهزار تماشاگر زن میرسید.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.