یادداشت
بزرگمرد بود
محمدعلی نجفی/عضو شواری شهر تهران
ایشان مرد بزرگی بود. وقتی در دوره اول مجلس شورای اسلامی نماینده بود من به عنوان وزیر خدمت ایشان میرسیدم. روال کارشان این بود که از ابتدا تا انتهای جلسه مجلس روی صندلی خودشان مینشستند و در این فاصله حتی برای یک تلفن زدن یا دستشویی رفتن از جای خود تکان نمیخوردند. یک بار من به شوخی به ایشان گفتم آقای دکتر مگر چقدر به شما حقوق میدهند که همه جلسات مجلس را از ابتدا تا انتها حضور دارید به من گفت وقتی من این مسوولیت را پذیرفتم یعنی هر کار اداری که به عنوان نماینده مجلس برعهده من است را باید کامل انجام دهم و یکی از این کارهایم این است که از ابتدا تا انتهای جلسه روی صندلیام نشسته باشم. نکته دیگر رابطه ایشان و شخص آقای «رفسنجانی» در دوران هشت سال سازندگی بود. میدانید که روحیه آقای رفسنجانی به گونهای است که احساسات و عواطف خود را خیلی سخت نشان میدهد مگر در لحظات خاصی. اما در آن هشت سال موارد زیادی پیش آمد که من حس کردم آقای هاشمی از عمق وجود به آقای «دکتر حبیبی» علاقهمند هستند و آقای دکتر حبیبی هم احترام زیادی برای ایشان قایل بودند و نقش کلیدی در دولت داشتند. چون اهل ریا و تظاهر نبودند خیلی وقتها شاید شما
متوجه نقش و تاثیرگذاری ایشان در تصمیمات دولت نمیشدید اما اگر در فعالیتهای دولت عمیق میشدید قطعا به این پی میبردید که نقشی که در دولت آقای هاشمی داشتند چیزی درحد خود آقای هاشمی بود. ایشان بسیار پرکار بود. صبح اول وقت در ریاستجمهوری حاضر میشدند و آخر وقت خروجشان هم معمولا با یک جلسه ختم میشد. کمتر دیدم که حتی مثلا هنگام ناهار وقتشان را بیش از آنچه نیاز بود صرف آن بکنند. عمده وقتشان درگیر مسایل کاری بود و کمتر به مسایل شخصی میپرداخت. سکوت سالهای اخیرشان شاید تا حد زیادی ناشی از مشکلات جسمی ایشان بود. اما خارج از این مورد چون من در سالهای اخیر هم مستمر و زیاد خدمت ایشان میرفتم و جلسات جمعی و فردی زیادی با ایشان داشتیم نسبت به اوضاع کشور و روند امور انتقاد داشتند. یکی از چیزهایی که زیاد علاقه داشت حفظ شأن و مقام ایران در دنیا بود. تصور میکنم بخشی از سکوتش هم به دلیل همین نگرانی بود که تصور میکردند بیان نظراتشان ره به جایی نخواهد برد.
ایشان مرد بزرگی بود. وقتی در دوره اول مجلس شورای اسلامی نماینده بود من به عنوان وزیر خدمت ایشان میرسیدم. روال کارشان این بود که از ابتدا تا انتهای جلسه مجلس روی صندلی خودشان مینشستند و در این فاصله حتی برای یک تلفن زدن یا دستشویی رفتن از جای خود تکان نمیخوردند. یک بار من به شوخی به ایشان گفتم آقای دکتر مگر چقدر به شما حقوق میدهند که همه جلسات مجلس را از ابتدا تا انتها حضور دارید به من گفت وقتی من این مسوولیت را پذیرفتم یعنی هر کار اداری که به عنوان نماینده مجلس برعهده من است را باید کامل انجام دهم و یکی از این کارهایم این است که از ابتدا تا انتهای جلسه روی صندلیام نشسته باشم. نکته دیگر رابطه ایشان و شخص آقای «رفسنجانی» در دوران هشت سال سازندگی بود. میدانید که روحیه آقای رفسنجانی به گونهای است که احساسات و عواطف خود را خیلی سخت نشان میدهد مگر در لحظات خاصی. اما در آن هشت سال موارد زیادی پیش آمد که من حس کردم آقای هاشمی از عمق وجود به آقای «دکتر حبیبی» علاقهمند هستند و آقای دکتر حبیبی هم احترام زیادی برای ایشان قایل بودند و نقش کلیدی در دولت داشتند. چون اهل ریا و تظاهر نبودند خیلی وقتها شاید شما
متوجه نقش و تاثیرگذاری ایشان در تصمیمات دولت نمیشدید اما اگر در فعالیتهای دولت عمیق میشدید قطعا به این پی میبردید که نقشی که در دولت آقای هاشمی داشتند چیزی درحد خود آقای هاشمی بود. ایشان بسیار پرکار بود. صبح اول وقت در ریاستجمهوری حاضر میشدند و آخر وقت خروجشان هم معمولا با یک جلسه ختم میشد. کمتر دیدم که حتی مثلا هنگام ناهار وقتشان را بیش از آنچه نیاز بود صرف آن بکنند. عمده وقتشان درگیر مسایل کاری بود و کمتر به مسایل شخصی میپرداخت. سکوت سالهای اخیرشان شاید تا حد زیادی ناشی از مشکلات جسمی ایشان بود. اما خارج از این مورد چون من در سالهای اخیر هم مستمر و زیاد خدمت ایشان میرفتم و جلسات جمعی و فردی زیادی با ایشان داشتیم نسبت به اوضاع کشور و روند امور انتقاد داشتند. یکی از چیزهایی که زیاد علاقه داشت حفظ شأن و مقام ایران در دنیا بود. تصور میکنم بخشی از سکوتش هم به دلیل همین نگرانی بود که تصور میکردند بیان نظراتشان ره به جایی نخواهد برد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.