|

خط فرضی؛ رنج مضاعف زنان دیار من

علی پاکزاد: دختر‌بچه سارا دچار خفقان می‌شود. دانش‌آموز سارا به زندگی خود پایان می‌دهد و شورشگری سارا در وحدت «تقدیر» و «جامعه»، او را مطیع‌تر از همیشه‌اش می‌کند. این قصه تکاملی یک زن است که اگر خفه نشود و خودکشی نکند، به اجباری می‌رود. این سه قصه موازی از سه نسل است که گویی هر سه مشابه هم هستند.
نگاه فرنوش صمدی بیش از اینکه جست‌وجوگر راه نجات باشد، راهی برای عیان‌سازی یک فاجعه انسانی و هویتی است که همچنان بازتولید می‌شود. در این ملک، مردانگی و تحکم آن‌چنان سیطره‌ای بر نفوس زنانه یافته که هیچ هم‌جنسی را هم حتی یارای کمک نیست و زنان درمانده‌تر از آن شده‌اند که بتوانند شورشگری خود را ادامه دهند و با زمین و زمان در جنگ باشند.
جامعه آن‌قدر بیمار و دچار رخوت است که مرهم‌هایش، دروغ‌های ناپایدار و لاپوشانی‌های پوشالی است. خانواده‌ها فارغ از همبستگی حول دفاع از حقیقت‌اند و تن‌دادن به راه‌های اشتباه و فرعی، چیزی جز استهلاک، انزوا و سرکوب‌شدگی برای جنس دوم به ارمغان نمی‌آورند.
فیلم خط فرضی سعی می‌کند فاصله را بشکند و آینه‌ای در مقابل تماشاگر به نمایش بگذارد که چیزی جز تصویری از زندگی زنان و مردان امروزی این دیار نیست.
بازی قابل تحسین سحر دولتشاهی و بازی خوب پژمان جمشیدی، یک مکمل عالی برای کارگردانی فرنوش صمدی است. او توانسته با تصویرسازی مناسب از یک رخداد تراژیک، لایه‌ای جدید از اجتماع را که از دید ما پنهان است، به نمایش بگذارد. نمایشی از «‌خط فرضی» که نگاه دو طرفش برخلاف قاعده پذیرفته‌شده سینما، برابر نیست.

علی پاکزاد: دختر‌بچه سارا دچار خفقان می‌شود. دانش‌آموز سارا به زندگی خود پایان می‌دهد و شورشگری سارا در وحدت «تقدیر» و «جامعه»، او را مطیع‌تر از همیشه‌اش می‌کند. این قصه تکاملی یک زن است که اگر خفه نشود و خودکشی نکند، به اجباری می‌رود. این سه قصه موازی از سه نسل است که گویی هر سه مشابه هم هستند.
نگاه فرنوش صمدی بیش از اینکه جست‌وجوگر راه نجات باشد، راهی برای عیان‌سازی یک فاجعه انسانی و هویتی است که همچنان بازتولید می‌شود. در این ملک، مردانگی و تحکم آن‌چنان سیطره‌ای بر نفوس زنانه یافته که هیچ هم‌جنسی را هم حتی یارای کمک نیست و زنان درمانده‌تر از آن شده‌اند که بتوانند شورشگری خود را ادامه دهند و با زمین و زمان در جنگ باشند.
جامعه آن‌قدر بیمار و دچار رخوت است که مرهم‌هایش، دروغ‌های ناپایدار و لاپوشانی‌های پوشالی است. خانواده‌ها فارغ از همبستگی حول دفاع از حقیقت‌اند و تن‌دادن به راه‌های اشتباه و فرعی، چیزی جز استهلاک، انزوا و سرکوب‌شدگی برای جنس دوم به ارمغان نمی‌آورند.
فیلم خط فرضی سعی می‌کند فاصله را بشکند و آینه‌ای در مقابل تماشاگر به نمایش بگذارد که چیزی جز تصویری از زندگی زنان و مردان امروزی این دیار نیست.
بازی قابل تحسین سحر دولتشاهی و بازی خوب پژمان جمشیدی، یک مکمل عالی برای کارگردانی فرنوش صمدی است. او توانسته با تصویرسازی مناسب از یک رخداد تراژیک، لایه‌ای جدید از اجتماع را که از دید ما پنهان است، به نمایش بگذارد. نمایشی از «‌خط فرضی» که نگاه دو طرفش برخلاف قاعده پذیرفته‌شده سینما، برابر نیست.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.