فقط یك آیفون پرومكس
زهرا مشتاق
مریم یک سربازخانه را اداره میکند. سربازهایش پنج برادر معلولش هستند که او مامان و بابای همه آنها شده. برادرهایش را به دندان کشیده و نگذاشته بروند بهزیستی. هر طور بوده خانه و زندگی را اداره کرده.
چه کسی؟ مریم ۳۳ساله که خودش دچار بیماری است. گاهی پاهایش را حس نمیکند. خودش را میکِشد. دکترها گفتهاند از شدت فشار عصبی است و مریضیاش از خانواده اماس است. به عروسی و میهمانی دعوت نمیشوند. چون فامیلها خجالت میکشند از داشتن قوم و خویشی که همهشان معلول هستند و روی گاری، چای و شلغم و باقلاپخته و لبوی داغ میفروشند. زلزله که شد، آنها همین چرخدستی و چیزهای دیگر را هم از دست دادند. منطقه شهرستانی در اسلامآباد غرب هم زلزله آمد.
خانه مریم و برادرهایش هم قاچ برداشت از کجا تا کجا؟ داداشها بیشتر برای مریم غصه شدند؛ چون خانهنشینتر شدند. همان کار نیمبند هم از دست رفت. تازه یک آدم جدید هم به خانواده اضافه شد. امیرعلی متولد ۹۲. تنها بچه خواهر کوچکتر خانواده. زینب از شوهر معتادش که جدا میشود، جای مهریه، حضانت همیشگی بچهاش را میگیرد. اما وقتی قرار میشود دوباره ازدواج کند، نمیداند با بچهای که شوهر جدید قبولش نمیکرده چه کند؟! بابای معتاد هم که خودش آواره بوده و برای همین مریم میگوید من که سرپرستی برادرهایم را قبول کردهام، امیر علی هم باشد. این سفره برای او هم تکهنانی دارد.
خواستگار کجا بود؟ کدام مرد میآید سراغ دختری با چند سر عائله. چه کسی گفته فقط مردها عائله دارند؟ آنها مریم را ندیدهاند که چطور با هیچ، پنج برادر زمینگیرش را تر و خشک میکند و زندگی را پیش میبرد. علیرضا متولد ۶۰، حمیدرضا و محمدرضا دوقلوهای متولد ۶۷، امید ۶۹ و حمزه ۷۱. از برادرها فقط حمزه است که ظاهرش سالم است. اما ذهنش خاموش است. عصبانی است. با داروهای گرانی که مریم به سختی میخرد، جمع و جورش میکند که پلاس نشود وسط خانه مردم و خیابان. خانه 70متری نمناک و کوچک است، حمام و توالت کوچکتر. برادرهای درشتهیکل به زور از در توالت و حمام تو میروند.
مریم مادرشان میشود و یک به یک میبردشان حمام. بدبختی کمبودن رخت و لباسشان است. از بس میخزند روی زمین، لباسشان زود پاره میشود و کلا که لباس کم دارند و کفش هیچ. مگر چقدر حقوق میگیرند. یارانههای ۴۵تومانی، یک ۱۲۵ تومان و یک ۶۳ تومان. همین. والسلام. زندگیشان را با همین روبهراه میکنند.
تازه مامان امیرعلی هم که میخواست برود خانه بخت، مریم یک وام گرفت و برایش چند تکه چیز اصلی را خرید که مبادا شوهرش با اینکه پسرعمهشان بود، ولی زمانی بشود که منت بگذارد و حرف و سخنی شود. مریم چنین کسی است. خیلی دست و پا زد تا بتواند دوباره یک چرخدستی برای پسرها جور کند و باز دیگش را بار بگذارد تا بچهها سر فلکه چیزی بفروشند و هزار تومان کاسب شوند. کمی تحرک داشته باشند، راه بروند، چهار تا آدم ببینند. بلکه دوستی هم پیدا کردند. دلشان باز شد. برادرهایی که هیچ وقت مدرسه نرفتهاند. اما چیزهای اولیه را میفهمند. در خیابان و کوچه خودشان را راه میبرند. جواب لبخند را با لبخند میدهند و از متلکها میگذرند.
مریم از جنگ بدش میآید. در جنگ بود که مادر ۱۳سالهاش شکمش پر شد و پشت سر هم دو بچه آورد. واکسن کجا بود در آن بلبشو. یا اصلا دختربچه 13ساله بچهداری از کجا بلد باشد؟ بعد پشت سر هم آمدند، پنج پسر معلول، سه دختر سالم. شدند یک خانواده 10نفره. وسط آن روزهای سیاه. مادر خانه این و آن کار میکرد، مرد کارگری. دهانهای گشودهای که باید سیر میشد. مرد زودتر میمیرد، زن سال ۹۵. بعد مدال رنج داده میشود به مریم که بیربطترین فامیلی دنیا را دارد؛ کامدیده. مریم متولد ۶۶ که طالعش با سختی زیستن است. حالا میخواهد برای برادرها کاری کند. نمیشود که چهار دست و پا روی زمین کثیف بخزند و مردم از آن دستهای سیاه و چرکشده، شلغم و چای و لبوی داغ بخرند. مریم از خدا خواسته ویلچر برقی بخرد که داداشها نوبتی سوار شوند. تا کاسبی نوبت هرکس که باشد، سوار ویلچر بشود و مثل آقاها برود، مثل آقاها برگردد. دنیا را چه دیدی، مگر ویلچر برقی خوب چقدر است؟ خانه پر 60 میلیون. 60 میلیون پول است تو را به خدا؟ قیمت یک گوشی آیفون پرومکس.
مریم یک سربازخانه را اداره میکند. سربازهایش پنج برادر معلولش هستند که او مامان و بابای همه آنها شده. برادرهایش را به دندان کشیده و نگذاشته بروند بهزیستی. هر طور بوده خانه و زندگی را اداره کرده.
چه کسی؟ مریم ۳۳ساله که خودش دچار بیماری است. گاهی پاهایش را حس نمیکند. خودش را میکِشد. دکترها گفتهاند از شدت فشار عصبی است و مریضیاش از خانواده اماس است. به عروسی و میهمانی دعوت نمیشوند. چون فامیلها خجالت میکشند از داشتن قوم و خویشی که همهشان معلول هستند و روی گاری، چای و شلغم و باقلاپخته و لبوی داغ میفروشند. زلزله که شد، آنها همین چرخدستی و چیزهای دیگر را هم از دست دادند. منطقه شهرستانی در اسلامآباد غرب هم زلزله آمد.
خانه مریم و برادرهایش هم قاچ برداشت از کجا تا کجا؟ داداشها بیشتر برای مریم غصه شدند؛ چون خانهنشینتر شدند. همان کار نیمبند هم از دست رفت. تازه یک آدم جدید هم به خانواده اضافه شد. امیرعلی متولد ۹۲. تنها بچه خواهر کوچکتر خانواده. زینب از شوهر معتادش که جدا میشود، جای مهریه، حضانت همیشگی بچهاش را میگیرد. اما وقتی قرار میشود دوباره ازدواج کند، نمیداند با بچهای که شوهر جدید قبولش نمیکرده چه کند؟! بابای معتاد هم که خودش آواره بوده و برای همین مریم میگوید من که سرپرستی برادرهایم را قبول کردهام، امیر علی هم باشد. این سفره برای او هم تکهنانی دارد.
خواستگار کجا بود؟ کدام مرد میآید سراغ دختری با چند سر عائله. چه کسی گفته فقط مردها عائله دارند؟ آنها مریم را ندیدهاند که چطور با هیچ، پنج برادر زمینگیرش را تر و خشک میکند و زندگی را پیش میبرد. علیرضا متولد ۶۰، حمیدرضا و محمدرضا دوقلوهای متولد ۶۷، امید ۶۹ و حمزه ۷۱. از برادرها فقط حمزه است که ظاهرش سالم است. اما ذهنش خاموش است. عصبانی است. با داروهای گرانی که مریم به سختی میخرد، جمع و جورش میکند که پلاس نشود وسط خانه مردم و خیابان. خانه 70متری نمناک و کوچک است، حمام و توالت کوچکتر. برادرهای درشتهیکل به زور از در توالت و حمام تو میروند.
مریم مادرشان میشود و یک به یک میبردشان حمام. بدبختی کمبودن رخت و لباسشان است. از بس میخزند روی زمین، لباسشان زود پاره میشود و کلا که لباس کم دارند و کفش هیچ. مگر چقدر حقوق میگیرند. یارانههای ۴۵تومانی، یک ۱۲۵ تومان و یک ۶۳ تومان. همین. والسلام. زندگیشان را با همین روبهراه میکنند.
تازه مامان امیرعلی هم که میخواست برود خانه بخت، مریم یک وام گرفت و برایش چند تکه چیز اصلی را خرید که مبادا شوهرش با اینکه پسرعمهشان بود، ولی زمانی بشود که منت بگذارد و حرف و سخنی شود. مریم چنین کسی است. خیلی دست و پا زد تا بتواند دوباره یک چرخدستی برای پسرها جور کند و باز دیگش را بار بگذارد تا بچهها سر فلکه چیزی بفروشند و هزار تومان کاسب شوند. کمی تحرک داشته باشند، راه بروند، چهار تا آدم ببینند. بلکه دوستی هم پیدا کردند. دلشان باز شد. برادرهایی که هیچ وقت مدرسه نرفتهاند. اما چیزهای اولیه را میفهمند. در خیابان و کوچه خودشان را راه میبرند. جواب لبخند را با لبخند میدهند و از متلکها میگذرند.
مریم از جنگ بدش میآید. در جنگ بود که مادر ۱۳سالهاش شکمش پر شد و پشت سر هم دو بچه آورد. واکسن کجا بود در آن بلبشو. یا اصلا دختربچه 13ساله بچهداری از کجا بلد باشد؟ بعد پشت سر هم آمدند، پنج پسر معلول، سه دختر سالم. شدند یک خانواده 10نفره. وسط آن روزهای سیاه. مادر خانه این و آن کار میکرد، مرد کارگری. دهانهای گشودهای که باید سیر میشد. مرد زودتر میمیرد، زن سال ۹۵. بعد مدال رنج داده میشود به مریم که بیربطترین فامیلی دنیا را دارد؛ کامدیده. مریم متولد ۶۶ که طالعش با سختی زیستن است. حالا میخواهد برای برادرها کاری کند. نمیشود که چهار دست و پا روی زمین کثیف بخزند و مردم از آن دستهای سیاه و چرکشده، شلغم و چای و لبوی داغ بخرند. مریم از خدا خواسته ویلچر برقی بخرد که داداشها نوبتی سوار شوند. تا کاسبی نوبت هرکس که باشد، سوار ویلچر بشود و مثل آقاها برود، مثل آقاها برگردد. دنیا را چه دیدی، مگر ویلچر برقی خوب چقدر است؟ خانه پر 60 میلیون. 60 میلیون پول است تو را به خدا؟ قیمت یک گوشی آیفون پرومکس.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.