|

فرانک پرتوآذر در گفت‌و‌گو با «شرق»:

پرافتخارترین دختر دوچرخه ایرانم ولی منبع درآمدی ندارم

فرانک پرتوآذر هنوز هم حسرت مدال بازی‌های آسیایی ۲۰۱۸ جاکارتا را در دلش دارد. هر بار پای گفت‌وگو با او بنشینی، بغض می‌کند و از اتفاق تلخی می‌گوید که برایش در این میدان بزرگ افتاد. جایی که در یک‌قدمی کسب مدال، زنجیر دوچرخه‌اش پاره شد؛ اما این همه دلتنگی‌‌های پری کوهستان ایران نیست. بی‌توجهی‌ها و ناملایمتی‌‌های مسئولان ورزش کشور در قبال این رشته، بخشی دیگر از درددل‌‌های فرانک است. مسئولانی که حتی از خریدن یک تیوپ چرخ برای او دریغ می‌کنند؛ اما پرتوآذر باز تسلیم‌ناپذیر است و با روحیه مثال‌زدنی‌اش به دنبال رسیدن به سکو‌های آسیاست؛ آن‌هم سکوی بازی‌‌های آسیایی 2022. گفت‌وگوی «شرق» را با پرافتخارترین بانوی دوچرخه‌سواری ایران در رشته کوهستان که تا چندی پیش در صدر رنکینگ قاره بود، از نظر می‌گذرانید.
‌از اوضاع و احوال این روزهایتان بگویید. تمریناتتان با وجود کرونا چطور پیش می‌رود؟

‌من هم تمریناتم را مطابق با این شرایط انجام می‌دهم. برنامه‌هایم را از سه مربی اروپایی می‌گیرم. البته دوچرخه‌سواری چون جزء رشته‌‌های فضای باز است، به لحاظ کرونا مشکلی برای انجام تمرینات نداری. این‌طور نبوده که مثل رشته‌‌های سالنی با تعطیلی اجباری مواجه باشی؛ اما به‌هر‌حال هر طور بخواهیم حسابش را کنیم، کرونا تأثیرش را روی همه‌چیز گذاشته است؛ مثلا من برای انجام تمرینات بدن‌سازی‌ام یک‌سری محدودیت داشتم. خودم بشخصه یک‌سری وسایل و تجهیزات را خریداری کردم و در خانه بدن‌سازی را انجام می‌دهم.
‌چرا از مربیان اروپایی برنامه می‌گیرید، مگر تیم ملی کوهستان سرمربی مشخصی ندارد؟
متأسفانه در سطحی که ما پا می‌زنیم، مربی‌ای در ایران وجود ندارد که علم تمرینی‌اش متناسب با علم روز دنیا باشد. حتی در سطح پسران هم این خلأ وجود دارد. یکی از مشکلاتی که ملی‌پوشان دوچرخه‌سواری با آن مواجه هستند، نبود مربی سطح بالا در کشور است، وگرنه چه کسی دوست دارد با این نرخ بالای ارز، خودش شخصا مربی بگیرد و از جیب هزینه کند. من یک مربی می‌خواهم که بتوانم در سطح قاره آسیا مدال بیاورم و از چیزی که هستم بهتر شوم، به ‌همین ‌دلیل مجبور شدم با مربیان اروپایی کار کنم و خودم هم هزینه آنها را بدهم.
‌قطعا با توجه به عدم حمایت مالی که ورزش کشور از بیشتر ورزشکاران به‌ویژه دوچرخه‌سواران دارد، تأمین هزینه این مربیان خیلی برایتان سخت خواهد بود، درست است؟
بله، خب درست می‌گویید. وقتی ما هیچ منبع درآمدی نداریم، طبیعتا تأمین این هزینه‌ها خیلی سخت است. خود من از طرف خانواده‌ام ساپورت مالی می‌شوم. من ماهانه باید 200 یورو به مربی دوچرخه‌سواری و 150 یورو هم به مربی بدن‌سازی‌ام که هر دو آلمانی هستند، بدهم. تازه این مربیان چون من را می‌شناسند، با خیلی تخفیف قبول کردند این‌قدر از من بگیرند. یک ماهی می‌شود که با یک مربی انگلیسی تغذیه هم آشنا شده‌ام و تازه کارم را با او شروع کرده‌ام.
‌فکر می‌کنم در هیچ‌جای دنیا این‌طور نباشد که ورزشکاری عضو تیم ملی باشد اما خودش به‌تنهایی از عهده مخارج و برنامه‌هایش بربیاید... .
بله، همین‌طور است. من سال گذشته چند ماهی در اروپا اردو داشتم تا در تور اروپا شرکت کنم. همه کارهایم را از مربیگری تا ماساژور و مکانیسین و آشپز و روان‌شناس، خودم انجام می‌دهم. من آنجا با یکی از مدیرانی که تیم‌داری می‌کند، آشنا شدم. او که مدیر یکی از تیم‌‌های سوئیسی بود، می‌گفت من
20 سال است که دارم در رشته دوچرخه‌سواری فعالیت می‌کنم، اما تمام این مدت هیچ ورزشکاری را ندیدم که خودش به‌تنهایی به مسابقه بیاید. تنهابودن من در این مسابقات آن‌قدر توجه همه را به خود جلب کرد که توانستم با مربی آلمانی دوچرخه‌سواری مذاکره کنم و برنامه‌هایم را از او بگیرم. او از مربیان بادانشی است که یکی از 10 دوچرخه‌سوار خانم برتر کوهستان جهان شاگرد اوست.
‌باز جای شکرش باقی است که حداقل این تنهابودن شما در دنیای دوچرخه‌‌سواری با این یک اتفاق مثبت همراه بود و توانست سببی شود تا این مربیان خارجی سر راهتان قرار بگیرند.
بله، همین‌طور است. اینکه می‌دیدند یک زن ایرانی محجبه با وجود محدودیت‌هایی که در کشورش دارد، توانسته مدال آسیایی بگیرد و وارد تور اروپا شود، برایشان خیلی جذاب و جدید بود. من سال گذشته در چهار مرحله از رقابت‌‌های آزاد تور اروپا شرکت کردم که در این مسابقات مورد توجه رسانه‌ها قرار گرفتم. یکی از مصاحبه‌هایم در مسابقاتی بود که نفرات اول تا دهم دنیا در آن حضور داشتند و من هم در آن شرکت کرده بودم. شبکه اصلی سوئیس با من مصاحبه تلویزیونی کرد که بازتاب خوبی داشت.
‌درحال‌حاضر برنامه‌تان برای چه مسابقاتی است؟
از زمانی که کرونا آمده من فقط تمرین کرده‌ام و مسابقه‌ای نداده‌ام. البته یک مرحله از رقابت‌‌های لیگ برگزار شد؛ اما چون به‌خاطر محدودیت‌‌های کرونا، خیلی ناگهانی برگزار شد، من به چند دلیل در آن شرکت نکردم؛ اول اینکه پیک بدنی‌ام به آن زمان نمی‌خورد. دوم اینکه اسپانسر نداشتم. سوم هم اینکه حضور در این مسابقات خیلی به دردم نمی‌خورد، چراکه فاصله رکوردی‌ام با نفرات دوم و سوم خیلی زیاد بود؛ بنابراین حضورم در لیگ فقط برایم هزینه‌بر بود و با نظر مربی‌ام تصمیم گرفتم فعلا به تمریناتم ادامه بدهم تا ان‌شاءالله به ثباتی برسم که برای حضور در رقابت‌‌های 2021 قهرمانی آسیا آماده شوم. این مسابقات مهرماه سال آینده برگزار می‌شود. البته قبل از آن من باید در چند تورنمنت خارجی شرکت کنم و بعد راهی قهرمانی آسیا شوم؛ اما مهم‌تر از قهرمانی آسیا، بازی‌‌های آسیایی 2022 است که یک سال بعدش برگزار می‌شود. تمام هدف و فکر و ذکر من گرفتن مدال طلای بازی‌‌های آسیایی است؛ اتفاقی که نتوانستم در بازی‌‌های آسیایی 2018 به‌خاطر پاره‌شدن زنجیر چرخم به آن برسم. من مدال بازی‌‌های آسیایی را می‌خواهم.
‌‌‌فکر می‌کنید با توجه به این شرایطی که وجود دارد و فدراسیون دوچرخه‌سواری حمایتی از بانوان این رشته نمی‌کند، بتوانید به مدال بازی‌‌های آسیایی برسید؟
‌ببینید جز من و سمیه یزدانی که مدال برنز استقامت جاده آسیا را دارد، هیچ دوچرخه‌سوار زن دیگری مدال آسیایی ندارد. اینکه بخواهند از الان دو نفر را تحت پوشش قرار بدهند، اصلا کار سختی نیست. قطعا اگر سطح ما بالا برود، روی عملکرد نفرات بعدی هم اثر خواهد گذاشت. من برای اینکه رکوردم را ارتقا بدهم باید در تورنمنت‌‌های خارجی شرکت کنم. من صحبت‌هایی را با معاونت بانوان وزارتخانه و خانم طاهریان، نایب‌رئیس کمیته ملی المپیک داشتم. آنها گفتند که از من حمایت می‌کنند و جلسه‌ای می‌گذارند تا دراین‌باره تصمیم‌‌های لازم را بگیرند؛ اما به خاطر کرونا فعلا این اتفاق نیفتاده است. مربی من از فروردین سال آینده تا مهرماه که مسابقات قهرمانی آسیاست، حدود 15 مسابقه را برای من در نظر گرفته که حداقل من باید در 10 مسابقه شرکت کنم. حضور در این مسابقه‌ها هزینه‌بر است، من بودجه مشخصی ندارم که بتوانم برای رفتن به این مسابقه‌ها هزینه کنم. من دو مدال برنز انفرادی و دو برنز تیمی آسیا دارم. تنها مدال‌آور مسابقات 2020 آسیا من بودم؛ حتی هیچ‌کس از تیم مردان هم نتوانست در رقابت‌‌های قهرمانی آسیای امسال مدال بگیرد. بعد از آن هم در مسابقات آزاد امارات شرکت کردم که همه دوچرخه‌سواران اروپایی آمده بودند و در رقابت با آنها توانستم سوم شوم. دیدگاه من برای رقابت‌‌های قهرمانی آسیایی سال آینده قطعا روی مدال نقره و طلاست؛ اما گرفتن این مدال‌ها که آسان نیست. باید پابه‌پای رقبایم تمرین کنم، مسابقه بدهم و حمایت شوم. از بعد از عید همه مسابقات به‌خاطر کرونا کنسل شده اما چین و ژاپن بی‌کار ننشستند و در مسابقه شرکت کردند؛ اما درباره من این‌طور نبوده است. می‌خواهم بگویم همه این عوامل روی نتایج تأثیر می‌گذارد.
‌واقعا چرا فدراسیون دوچرخه‌سواری هیچ کمکی نمی‌کند. بودجه فدراسیون هرچقدر هم ناچیز باشد، مگر چند تک‌ستاره مثل شما دارد که نمی‌تواند به آنها برسد؟
من مدال‌آورترین دختر دوچرخه‌سواری ایران هستم. من از سال 2016 تا 2019 نزدیک به سه سال و نیم نفر اول آسیا بودم. امسال چون نتوانستم در مسابقات شرکت کنم، افت کردم و الان سوم آسیا هستم. خانواده من واقعا به‌خاطر هزینه‌های من تحت فشار هستند. من نمی‌توانم سر کار بروم و منبع درآمدی ندارم. فدراسیون در سفرها فقط پول پرواز و اسکان من را داده است، ولی من به حمایت مالی بیشتری نیاز دارم. البته من صحبت‌هایی را با دبیر فدراسیون دوچرخه‌سواری داشتم و ایشان قول دادند که از من حمایت کنند. امیدوارم این اتفاق بیفتد.

فرانک پرتوآذر هنوز هم حسرت مدال بازی‌های آسیایی ۲۰۱۸ جاکارتا را در دلش دارد. هر بار پای گفت‌وگو با او بنشینی، بغض می‌کند و از اتفاق تلخی می‌گوید که برایش در این میدان بزرگ افتاد. جایی که در یک‌قدمی کسب مدال، زنجیر دوچرخه‌اش پاره شد؛ اما این همه دلتنگی‌‌های پری کوهستان ایران نیست. بی‌توجهی‌ها و ناملایمتی‌‌های مسئولان ورزش کشور در قبال این رشته، بخشی دیگر از درددل‌‌های فرانک است. مسئولانی که حتی از خریدن یک تیوپ چرخ برای او دریغ می‌کنند؛ اما پرتوآذر باز تسلیم‌ناپذیر است و با روحیه مثال‌زدنی‌اش به دنبال رسیدن به سکو‌های آسیاست؛ آن‌هم سکوی بازی‌‌های آسیایی 2022. گفت‌وگوی «شرق» را با پرافتخارترین بانوی دوچرخه‌سواری ایران در رشته کوهستان که تا چندی پیش در صدر رنکینگ قاره بود، از نظر می‌گذرانید.
‌از اوضاع و احوال این روزهایتان بگویید. تمریناتتان با وجود کرونا چطور پیش می‌رود؟

‌من هم تمریناتم را مطابق با این شرایط انجام می‌دهم. برنامه‌هایم را از سه مربی اروپایی می‌گیرم. البته دوچرخه‌سواری چون جزء رشته‌‌های فضای باز است، به لحاظ کرونا مشکلی برای انجام تمرینات نداری. این‌طور نبوده که مثل رشته‌‌های سالنی با تعطیلی اجباری مواجه باشی؛ اما به‌هر‌حال هر طور بخواهیم حسابش را کنیم، کرونا تأثیرش را روی همه‌چیز گذاشته است؛ مثلا من برای انجام تمرینات بدن‌سازی‌ام یک‌سری محدودیت داشتم. خودم بشخصه یک‌سری وسایل و تجهیزات را خریداری کردم و در خانه بدن‌سازی را انجام می‌دهم.
‌چرا از مربیان اروپایی برنامه می‌گیرید، مگر تیم ملی کوهستان سرمربی مشخصی ندارد؟
متأسفانه در سطحی که ما پا می‌زنیم، مربی‌ای در ایران وجود ندارد که علم تمرینی‌اش متناسب با علم روز دنیا باشد. حتی در سطح پسران هم این خلأ وجود دارد. یکی از مشکلاتی که ملی‌پوشان دوچرخه‌سواری با آن مواجه هستند، نبود مربی سطح بالا در کشور است، وگرنه چه کسی دوست دارد با این نرخ بالای ارز، خودش شخصا مربی بگیرد و از جیب هزینه کند. من یک مربی می‌خواهم که بتوانم در سطح قاره آسیا مدال بیاورم و از چیزی که هستم بهتر شوم، به ‌همین ‌دلیل مجبور شدم با مربیان اروپایی کار کنم و خودم هم هزینه آنها را بدهم.
‌قطعا با توجه به عدم حمایت مالی که ورزش کشور از بیشتر ورزشکاران به‌ویژه دوچرخه‌سواران دارد، تأمین هزینه این مربیان خیلی برایتان سخت خواهد بود، درست است؟
بله، خب درست می‌گویید. وقتی ما هیچ منبع درآمدی نداریم، طبیعتا تأمین این هزینه‌ها خیلی سخت است. خود من از طرف خانواده‌ام ساپورت مالی می‌شوم. من ماهانه باید 200 یورو به مربی دوچرخه‌سواری و 150 یورو هم به مربی بدن‌سازی‌ام که هر دو آلمانی هستند، بدهم. تازه این مربیان چون من را می‌شناسند، با خیلی تخفیف قبول کردند این‌قدر از من بگیرند. یک ماهی می‌شود که با یک مربی انگلیسی تغذیه هم آشنا شده‌ام و تازه کارم را با او شروع کرده‌ام.
‌فکر می‌کنم در هیچ‌جای دنیا این‌طور نباشد که ورزشکاری عضو تیم ملی باشد اما خودش به‌تنهایی از عهده مخارج و برنامه‌هایش بربیاید... .
بله، همین‌طور است. من سال گذشته چند ماهی در اروپا اردو داشتم تا در تور اروپا شرکت کنم. همه کارهایم را از مربیگری تا ماساژور و مکانیسین و آشپز و روان‌شناس، خودم انجام می‌دهم. من آنجا با یکی از مدیرانی که تیم‌داری می‌کند، آشنا شدم. او که مدیر یکی از تیم‌‌های سوئیسی بود، می‌گفت من
20 سال است که دارم در رشته دوچرخه‌سواری فعالیت می‌کنم، اما تمام این مدت هیچ ورزشکاری را ندیدم که خودش به‌تنهایی به مسابقه بیاید. تنهابودن من در این مسابقات آن‌قدر توجه همه را به خود جلب کرد که توانستم با مربی آلمانی دوچرخه‌سواری مذاکره کنم و برنامه‌هایم را از او بگیرم. او از مربیان بادانشی است که یکی از 10 دوچرخه‌سوار خانم برتر کوهستان جهان شاگرد اوست.
‌باز جای شکرش باقی است که حداقل این تنهابودن شما در دنیای دوچرخه‌‌سواری با این یک اتفاق مثبت همراه بود و توانست سببی شود تا این مربیان خارجی سر راهتان قرار بگیرند.
بله، همین‌طور است. اینکه می‌دیدند یک زن ایرانی محجبه با وجود محدودیت‌هایی که در کشورش دارد، توانسته مدال آسیایی بگیرد و وارد تور اروپا شود، برایشان خیلی جذاب و جدید بود. من سال گذشته در چهار مرحله از رقابت‌‌های آزاد تور اروپا شرکت کردم که در این مسابقات مورد توجه رسانه‌ها قرار گرفتم. یکی از مصاحبه‌هایم در مسابقاتی بود که نفرات اول تا دهم دنیا در آن حضور داشتند و من هم در آن شرکت کرده بودم. شبکه اصلی سوئیس با من مصاحبه تلویزیونی کرد که بازتاب خوبی داشت.
‌درحال‌حاضر برنامه‌تان برای چه مسابقاتی است؟
از زمانی که کرونا آمده من فقط تمرین کرده‌ام و مسابقه‌ای نداده‌ام. البته یک مرحله از رقابت‌‌های لیگ برگزار شد؛ اما چون به‌خاطر محدودیت‌‌های کرونا، خیلی ناگهانی برگزار شد، من به چند دلیل در آن شرکت نکردم؛ اول اینکه پیک بدنی‌ام به آن زمان نمی‌خورد. دوم اینکه اسپانسر نداشتم. سوم هم اینکه حضور در این مسابقات خیلی به دردم نمی‌خورد، چراکه فاصله رکوردی‌ام با نفرات دوم و سوم خیلی زیاد بود؛ بنابراین حضورم در لیگ فقط برایم هزینه‌بر بود و با نظر مربی‌ام تصمیم گرفتم فعلا به تمریناتم ادامه بدهم تا ان‌شاءالله به ثباتی برسم که برای حضور در رقابت‌‌های 2021 قهرمانی آسیا آماده شوم. این مسابقات مهرماه سال آینده برگزار می‌شود. البته قبل از آن من باید در چند تورنمنت خارجی شرکت کنم و بعد راهی قهرمانی آسیا شوم؛ اما مهم‌تر از قهرمانی آسیا، بازی‌‌های آسیایی 2022 است که یک سال بعدش برگزار می‌شود. تمام هدف و فکر و ذکر من گرفتن مدال طلای بازی‌‌های آسیایی است؛ اتفاقی که نتوانستم در بازی‌‌های آسیایی 2018 به‌خاطر پاره‌شدن زنجیر چرخم به آن برسم. من مدال بازی‌‌های آسیایی را می‌خواهم.
‌‌‌فکر می‌کنید با توجه به این شرایطی که وجود دارد و فدراسیون دوچرخه‌سواری حمایتی از بانوان این رشته نمی‌کند، بتوانید به مدال بازی‌‌های آسیایی برسید؟
‌ببینید جز من و سمیه یزدانی که مدال برنز استقامت جاده آسیا را دارد، هیچ دوچرخه‌سوار زن دیگری مدال آسیایی ندارد. اینکه بخواهند از الان دو نفر را تحت پوشش قرار بدهند، اصلا کار سختی نیست. قطعا اگر سطح ما بالا برود، روی عملکرد نفرات بعدی هم اثر خواهد گذاشت. من برای اینکه رکوردم را ارتقا بدهم باید در تورنمنت‌‌های خارجی شرکت کنم. من صحبت‌هایی را با معاونت بانوان وزارتخانه و خانم طاهریان، نایب‌رئیس کمیته ملی المپیک داشتم. آنها گفتند که از من حمایت می‌کنند و جلسه‌ای می‌گذارند تا دراین‌باره تصمیم‌‌های لازم را بگیرند؛ اما به خاطر کرونا فعلا این اتفاق نیفتاده است. مربی من از فروردین سال آینده تا مهرماه که مسابقات قهرمانی آسیاست، حدود 15 مسابقه را برای من در نظر گرفته که حداقل من باید در 10 مسابقه شرکت کنم. حضور در این مسابقه‌ها هزینه‌بر است، من بودجه مشخصی ندارم که بتوانم برای رفتن به این مسابقه‌ها هزینه کنم. من دو مدال برنز انفرادی و دو برنز تیمی آسیا دارم. تنها مدال‌آور مسابقات 2020 آسیا من بودم؛ حتی هیچ‌کس از تیم مردان هم نتوانست در رقابت‌‌های قهرمانی آسیای امسال مدال بگیرد. بعد از آن هم در مسابقات آزاد امارات شرکت کردم که همه دوچرخه‌سواران اروپایی آمده بودند و در رقابت با آنها توانستم سوم شوم. دیدگاه من برای رقابت‌‌های قهرمانی آسیایی سال آینده قطعا روی مدال نقره و طلاست؛ اما گرفتن این مدال‌ها که آسان نیست. باید پابه‌پای رقبایم تمرین کنم، مسابقه بدهم و حمایت شوم. از بعد از عید همه مسابقات به‌خاطر کرونا کنسل شده اما چین و ژاپن بی‌کار ننشستند و در مسابقه شرکت کردند؛ اما درباره من این‌طور نبوده است. می‌خواهم بگویم همه این عوامل روی نتایج تأثیر می‌گذارد.
‌واقعا چرا فدراسیون دوچرخه‌سواری هیچ کمکی نمی‌کند. بودجه فدراسیون هرچقدر هم ناچیز باشد، مگر چند تک‌ستاره مثل شما دارد که نمی‌تواند به آنها برسد؟
من مدال‌آورترین دختر دوچرخه‌سواری ایران هستم. من از سال 2016 تا 2019 نزدیک به سه سال و نیم نفر اول آسیا بودم. امسال چون نتوانستم در مسابقات شرکت کنم، افت کردم و الان سوم آسیا هستم. خانواده من واقعا به‌خاطر هزینه‌های من تحت فشار هستند. من نمی‌توانم سر کار بروم و منبع درآمدی ندارم. فدراسیون در سفرها فقط پول پرواز و اسکان من را داده است، ولی من به حمایت مالی بیشتری نیاز دارم. البته من صحبت‌هایی را با دبیر فدراسیون دوچرخه‌سواری داشتم و ایشان قول دادند که از من حمایت کنند. امیدوارم این اتفاق بیفتد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.