آقام جویس
سوسن مقصودلو
- شهین!
- چرا اینقدر یواش حرف میزنی؟
- یهچیزی بهت میگم شاخ در نیار!
- چی؟
- یادته از جیمز جویس میخواستی مطلب چاپ کنی؟
- آره.
- یادته دنبال یه عکس مناسب ازش میگشتی؟ / - آره.
- پیدا کردی؟ / - هنوز نه.
- اینجاست! / - جیمز جویس؟
- نه؛ عکسش. / - تو الان کجایی؟
- تاکسی خطی؛ واسه همین نمیتونم بلند حرف بزنم.
- توی تاکسی؟
- آره. راننده عکس جویس را به شیشه جلو چسبونده.
- الکی نگو. / - به جون مامانم.
- اشتباه نمیکنی؟ / - نه خود جویسه.
- آخه عکسش واسه چی اونجاست؟
- لابد راننده مترجم آثار جویسه. چون نذاشتن ترجمههاشو چاپ کنه مسافرکش شده.
- شاید هم از علاقهمندانشه.
- یا ناشری که ورشکست شده.
- شاید رشتهاش ادبیاته. کار پیدا نکرده رانندگی میکنه.
- ... .
- قیافهاش چه شکلیه؟ / - شبیه آدمهای معمولی.
- چطوره ازش بپرسی؟
- بپرسم آقا ببخشید شما ناشر ورشکسته هستین؟
- نه؛ بپرس اون عکسو برای چی زده به شیشه؟
- میگه به تو چه.
- حالا تو بپرس. بگو خبرنگاری؛ عکس را لازم داری.
- خودت بگو.
- گوشی را بده باهاش حرف بزنم. این عکس برام مهمه. اصلا یه سوژه جالبه.
- الان رسیدیم ته خط. همه پیاده شدن.
- بهترین فرصته. بپرس.
- آقای راننده. خسته نباشید. دوستم خبرنگاره میخواد با شما صحبت کنه.
- راجع به...؟ / - الان خودش بهتون میگه. بگو!
- وقت بخیر. / - سلامت باشین.
- دوستم میگه حضرتعالی عکس یه نویسنده معروف را به شیشه جلوی ماشین چسبوندین؛ میشناسینش؟
- چه جورم.
- واقعا؟ چطور؟
- یادش بخیر؛ 40، 50سال پیش مرحوم آقام یه عکس انداخت توی فتوناتالی بلدین؟
- نه.
- خیابان کمالی؛ سهراه اکبرآباد جنب سینما ناتالی که خرابش کردن؛ یه عکاسی بود به نام فتوناتالی. فکر کنم تنها عکسی بود که در زندگیش انداخت. من این عکسو خیلی دوست داشتم.
- چه ربطی به جیمز جویس داره؟
- ایشونو بجا نمییارم اما آقام که رفت؛ عکسه هم گم شد تا اینکه من این عکسو توی یه مجله دیدم خیلی شباهت داره. واسه همین بریدم؛ چسبوندم به شیشه که همیشه دم نظرم باشه.
- چقدر جالب... حالا اگه من این عکسو بخوام از شما امانت بگیرم؛ میدید؟
- ابدا... مگه آدم عکس باباشو به کسی میده. حتی به رسم امانت.- شهین!
- چرا اینقدر یواش حرف میزنی؟
- یهچیزی بهت میگم شاخ در نیار!
- چی؟
- یادته از جیمز جویس میخواستی مطلب چاپ کنی؟
- آره.
- یادته دنبال یه عکس مناسب ازش میگشتی؟ / - آره.
- پیدا کردی؟ / - هنوز نه.
- اینجاست! / - جیمز جویس؟
- نه؛ عکسش. / - تو الان کجایی؟
- تاکسی خطی؛ واسه همین نمیتونم بلند حرف بزنم.
- توی تاکسی؟
- آره. راننده عکس جویس را به شیشه جلو چسبونده.
- الکی نگو. / - به جون مامانم.
- اشتباه نمیکنی؟ / - نه خود جویسه.
- آخه عکسش واسه چی اونجاست؟
- لابد راننده مترجم آثار جویسه. چون نذاشتن ترجمههاشو چاپ کنه مسافرکش شده.
- شاید هم از علاقهمندانشه.
- یا ناشری که ورشکست شده.
- شاید رشتهاش ادبیاته. کار پیدا نکرده رانندگی میکنه.
- ... .
- قیافهاش چه شکلیه؟ / - شبیه آدمهای معمولی.
- چطوره ازش بپرسی؟
- بپرسم آقا ببخشید شما ناشر ورشکسته هستین؟
- نه؛ بپرس اون عکسو برای چی زده به شیشه؟
- میگه به تو چه.
- حالا تو بپرس. بگو خبرنگاری؛ عکس را لازم داری.
- خودت بگو.
- گوشی را بده باهاش حرف بزنم. این عکس برام مهمه. اصلا یه سوژه جالبه.
- الان رسیدیم ته خط. همه پیاده شدن.
- بهترین فرصته. بپرس.
- آقای راننده. خسته نباشید. دوستم خبرنگاره میخواد با شما صحبت کنه.
- راجع به...؟ / - الان خودش بهتون میگه. بگو!
- وقت بخیر. / - سلامت باشین.
- دوستم میگه حضرتعالی عکس یه نویسنده معروف را به شیشه جلوی ماشین چسبوندین؛ میشناسینش؟
- چه جورم.
- واقعا؟ چطور؟
- یادش بخیر؛ 40، 50سال پیش مرحوم آقام یه عکس انداخت توی فتوناتالی بلدین؟
- نه.
- خیابان کمالی؛ سهراه اکبرآباد جنب سینما ناتالی که خرابش کردن؛ یه عکاسی بود به نام فتوناتالی. فکر کنم تنها عکسی بود که در زندگیش انداخت. من این عکسو خیلی دوست داشتم.
- چه ربطی به جیمز جویس داره؟
- ایشونو بجا نمییارم اما آقام که رفت؛ عکسه هم گم شد تا اینکه من این عکسو توی یه مجله دیدم خیلی شباهت داره. واسه همین بریدم؛ چسبوندم به شیشه که همیشه دم نظرم باشه.
- چقدر جالب... حالا اگه من این عکسو بخوام از شما امانت بگیرم؛ میدید؟
- ابدا... مگه آدم عکس باباشو به کسی میده. حتی به رسم امانت.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.