|

قاره سیاه

«ماندلا» هرگز نمی‌میرد
منیژه حکمت . کارگردان

این روزها خبرهای متفاوتی درباره «نلسون ماندلا» شنیدیم و خواندیم؛ اینکه زندگی نباتی پیدا کرده یا مرگ را در آغوش گرفته است. به نظر من «نلسون ماندلا» هیچ‌وقت نمی‌میرد. چون او یک فکر، یک نوع از شعور و آگاهی و خود «آزادی» است. «ماندلا» و تفکرش تمام‌قد ایستاده و خواهد ایستاد. «ماندلا» تندیس یک تفکر است؛ تفکری که سال‌ها برایش مبارزه شده و مرگ عزیزانی را در پی داشته است. مرگ کسانی که مثل او فکر می‌کردند. او نماد و اسطوره «آزادی» است. اصلا نمی‌خواهم فکر کنم که او مرده و یا خواهد مرد. امثال «ماندلا» نمی‌میرند. تاریخ جامعه بشری ثابت کرده که کسی یا کسانی که جریان‌سازی می‌کنند و در جهت آزادی، گام‌های بزرگ برمی‌دارند، اگر هزار سال هم از عمرشان بگذرد، همچنان زنده‌اند و ازیادرفتنی نیستند. البته مرورکردن زندگی «ماندلا» می‌تواند رمز ماندگاری را به همه ما یاد دهد. چون از تفکرات متعالی بشریت حفاظت و حراست می‌کنند. «ماندلا» هرگز نمی‌میرد. او زنده است.

الگوی حق‌خواهی
سهیل محمودی . شاعر

در بیست و چند سالگی، من نام‌هایی چون مائو، چه‌گوارا و فیدل کاسترو بزرگ‌تر می‌نمودند و جلوه‌ای افزون‌تر در جام جهانم داشتند. انسان‌هایی پر شور و پرغوغا که می‌خواستند طرحی دیگر درافکنند. اینان برای جوانی من در آن سال‌ها جذاب‌تر بودند، اما هرچه سن و سال آن جوان فرا رفت و دلش به سمت‌وسوی شناخت عرفان و تصوف ایران و اسلام تمایل پیدا کرد، از آن حال و هوای پرشور و شر هم فاصله گرفت. آن جوان می‌دید روش‌هایی چون منش بایزید بسطامی و جنید بغدادی و حلاج و معروف کرخی و شیخ خرقان در مواجهه با انسان و جهان کارآمدتر و عمیق‌ترند و به توفیقی ماناتر می‌انجامد. در این روزگار نیز گاندی و لوترکینگ و ماندلا مرا به یاد همان صوفیان بزرگ تاریخ ایران و اسلام می‌انداختند. اینان پرهیز از غوغا و مدارا و آرامش و رفتاری همراه با تساهل را، راه غلبه بر هوای درون و اعدای برون می‌دانستند. ماندلا در این روزگار برای آن جوان سال‌های گذشته -که دیگر آن جوان سال‌های گذشته نیست- الگو و نماد حق‌خواهی و مدارا برای رسیدن به حق است.
«ماندلا» هرگز نمی‌میرد
منیژه حکمت . کارگردان

این روزها خبرهای متفاوتی درباره «نلسون ماندلا» شنیدیم و خواندیم؛ اینکه زندگی نباتی پیدا کرده یا مرگ را در آغوش گرفته است. به نظر من «نلسون ماندلا» هیچ‌وقت نمی‌میرد. چون او یک فکر، یک نوع از شعور و آگاهی و خود «آزادی» است. «ماندلا» و تفکرش تمام‌قد ایستاده و خواهد ایستاد. «ماندلا» تندیس یک تفکر است؛ تفکری که سال‌ها برایش مبارزه شده و مرگ عزیزانی را در پی داشته است. مرگ کسانی که مثل او فکر می‌کردند. او نماد و اسطوره «آزادی» است. اصلا نمی‌خواهم فکر کنم که او مرده و یا خواهد مرد. امثال «ماندلا» نمی‌میرند. تاریخ جامعه بشری ثابت کرده که کسی یا کسانی که جریان‌سازی می‌کنند و در جهت آزادی، گام‌های بزرگ برمی‌دارند، اگر هزار سال هم از عمرشان بگذرد، همچنان زنده‌اند و ازیادرفتنی نیستند. البته مرورکردن زندگی «ماندلا» می‌تواند رمز ماندگاری را به همه ما یاد دهد. چون از تفکرات متعالی بشریت حفاظت و حراست می‌کنند. «ماندلا» هرگز نمی‌میرد. او زنده است.

الگوی حق‌خواهی
سهیل محمودی . شاعر

در بیست و چند سالگی، من نام‌هایی چون مائو، چه‌گوارا و فیدل کاسترو بزرگ‌تر می‌نمودند و جلوه‌ای افزون‌تر در جام جهانم داشتند. انسان‌هایی پر شور و پرغوغا که می‌خواستند طرحی دیگر درافکنند. اینان برای جوانی من در آن سال‌ها جذاب‌تر بودند، اما هرچه سن و سال آن جوان فرا رفت و دلش به سمت‌وسوی شناخت عرفان و تصوف ایران و اسلام تمایل پیدا کرد، از آن حال و هوای پرشور و شر هم فاصله گرفت. آن جوان می‌دید روش‌هایی چون منش بایزید بسطامی و جنید بغدادی و حلاج و معروف کرخی و شیخ خرقان در مواجهه با انسان و جهان کارآمدتر و عمیق‌ترند و به توفیقی ماناتر می‌انجامد. در این روزگار نیز گاندی و لوترکینگ و ماندلا مرا به یاد همان صوفیان بزرگ تاریخ ایران و اسلام می‌انداختند. اینان پرهیز از غوغا و مدارا و آرامش و رفتاری همراه با تساهل را، راه غلبه بر هوای درون و اعدای برون می‌دانستند. ماندلا در این روزگار برای آن جوان سال‌های گذشته -که دیگر آن جوان سال‌های گذشته نیست- الگو و نماد حق‌خواهی و مدارا برای رسیدن به حق است.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.