|

آینه

اعتماد
یادداشت: «روحانی مراعات کرد»؛ حمیدرضا جلایی‌پور

متاسفانه شاهد بودیم که واکنش‌های منفی به گزارش رییس‌جمهور گرفته شد که نشان از آن دارد که برخی به دولت پاسخگو عادت نکرده و به وضعیت هشت‌سال گذشته کشور عادت کرده‌اند. هیچ‌کس در مقابل سیاست‌های دولت گذشته پاسخگو نیست و دولت فعلی هم راهی جز روشنگری ندارد. بازهم تاکید می‌کنم که دولت باید در همه زمینه‌ها آمار لازم را بدهد و روشن کند که کشور حتی در حوزه اجتماعی در چه شرایطی در حال حرکت است. صحبت‌های رییس‌جمهور در رسانه ملی یک جنبه دیگر هم داشت و آن اهمیتش برای اصلاح‌طلبان بود. اصلاح‌طلبان بدون‌شک برایشان مهم است که از کاندیدایی در انتخابات ریاست‌جمهوری حمایت کرده‌اند که با مردم صادقانه برخورد می‌کند و واقعیت‌ها را به آنها می‌گوید... اصلاح‌طلبان به فردی که از وی در انتخابات ریاست‌جمهوری حمایت کردند خوشبین هستند و خوشحالند که لوکوموتیو کشور در زمینه‌های مختلف روی ریل آمده است.

اطلاعات
یادداشت: «نقد قدرت در وقت خویش»؛ فتح‌الله آملی (جوادی)
گزارش... رییس‌جمهور... حایزاهمیت بود... اگر فردی تازه بعد از سال‌ها وارد کشور شده و بی‌خبر از همه جا به بررسی آنچه که می‌شنود بپردازد، شاید پیش خود چنین گمان کند که نظامی رفته و نظام دیگری بر سر کار آمده چرا که با خود خواهد گفت مگر قانون یا قوانین بالادستی یا ارگان‌ها و نهادهای نظارتی یا مجلسی در کار نبوده که اجازه چنین فجایعی را ندهد؟ آیا همه این اتفاقات در فضایی محرمانه و بدون اطلاع همگان صورت گرفته؟ آیا نمایندگان مجلس از آنچه که می‌گذشته بی‌خبر بوده‌اند؟ دیوان محاسبات، سازمان بازرسی کل کشور، قوه‌قضاییه... نداشته‌ایم؟ چه عامل یا عواملی در کار بوده‌اند که چنین بی‌انضباطی‌های گسترده‌ای صورت گیرد و تبعات ناخوشایند آن بر سر کشور و ملت همان بیاورد که آورده است؟ ... یادمان باشد که نقد قدرت در هنگامه حضور قدرت بیشتر به کار می‌آید تا پس از ترک آن.

کیهان
سرمقاله: «داستان راستان در ایستگاه ژنو»؛ محمد ایمان
از دولت جمهوری‌اسلامی که خط‌مقدم نبرد است باید پشتیبانی همه‌جانبه کرد، چه محمود احمدی‌نژاد در راس آن باشد و چه حسن روحانی. توافقی که دولت پای آن می‌رود چه بیانیه تهران در سال 89 باشد و چه بیانیه ژنو در سال 92، پای آن باید به مثابه یک جبهه منسجم ایستاد. البته لابد حق دارد مشاور خارج‌نشین آقای کروبی از برخی دوستان خود بپرسد که چطور بیانیه سه‌سال پیش، ترکمانچای بود که به مراتب‌ بهتر از توافق ژنو بود و حالا این بیانیه شده، توافق و پیروزی بزرگ قرن؟! فراوان از این سوال می‌توان پیش کشید و پرسید اما باید افق‌هایی دورتر و مصالحی عالی‌تر را در کانون توجه داشت.
«گزارش100روزه دولت بود یا تبلیغات قبل از انتخابات؟!»
مصاحبه سه‌شنبه‌شب رییس‌جمهور به مناسبت صدمین روز فعالیت دولت یازدهم با ابهامات و نقدهایی مواجه شد. یکی از ابهامات مهم که با توجه به شاکله اصلی این گفت‌وگوی دو ساعته به چشم مخاطبان آمد این موضوع بود که اگر قرار بود محور نقد و تخطئه غلیظ دولت سابق را از این گفت‌وگو بگیرند، دیگر چه چیز عمده‌ای باقی می‌ماند؟ دست‌کم اینکه سه‌چهارم زمان مصاحبه به تخطئه یک‌طرفه و بدون اما و اگر و استثنای دولت قبلی گذشت. این سوال مضمون دیگری را در خود نهفته دارد و آن اینکه اگر قرار بود درباره دولت سابق سیاه‌نمایی محض انجام شود، آیا غیر از همین مصاحبه یکطرفه چیز دیگری هم از آب در‌می‌آمد؟ یا اگر تاریخ پنجم‌آذر 92 را از زمان مصاحبه حذف کنیم و به جای آن تاریخ سه‌ماه قبل از انتخابات (مثلا فروردین 92) بگذاریم تفاوتی در محتوا می‌کند؟!

رسالت
سرمقاله: «یک گزارش، چند نکته»؛ محمدکاظم انبارلویی
رییس‌جمهور محترم... گزارش عملکرد یکصدروزه دولت را ارایه داد. سه‌نفر از مجریان صداوسیما در این گزارش... متاسفانه بر خلاف اصول حرفه‌ای خبرنگاری گزارش یک‌صد روزه را تبدیل به یک گفت‌وگوی خودمانی کردند و آن را از مرتبت «دیالوگ» به «مونولوگ» فرو کاهیدند... رییس‌دولت در این گزارش تصریح دارد «دنبال آشتی است و می‌خواهد با همه آشتی کند.» این رویکرد خوبی است، باید از آن استقبال کرد و این رویکرد متضمن وحدت ملی، وحدت نخبگان و... است. اما اگر اینطور است چرا دو‌سوم گزارش عملکرد قهر و کینه‌توزی با دولت گذشته است؟

جوان
یادداشت: «داستان دیو و دلبر در گزارش 100روزه دولت»؛ محمد ‌اسکندری

خالی بودن سیلو‌های کالاهای اساسی، خالی بودن خزانه، شرایط رکود تورمی، بی‌تدبیری و ده‌ها واژه منفی دیگر نکاتی بود که رییس‌جمهور دولت یازدهم در وصف عملکرد دولت قبلی به کار‌ برد. هرچند در مواردی نیز این نقایص مورد تایید است اما گره‌زدن دلایل تمام این مشکلات به زلف دولت گذشته بی‌انصافی است. به اذعان بسیاری از صاحب‌نظران بخش عمده‌ای از چالش‌های اقتصادی کشور به تحریم‌ها باز‌می‌گردد؛ ‌تحریم‌هایی که تا پیش از این علیه هیچ کشوری اعمال نشده... اگرچه قاطبه اصولگرایان از اواسط دولت دهم جدایی خط و ربط سیاسی خود از برخی رفتارهای غلط را اعلام کردند اما اکنون اصلاح‌طلبان سعی دارند خود را دلبر و اصولگرایان را دیو جلوه دهند.
اعتماد
یادداشت: «روحانی مراعات کرد»؛ حمیدرضا جلایی‌پور

متاسفانه شاهد بودیم که واکنش‌های منفی به گزارش رییس‌جمهور گرفته شد که نشان از آن دارد که برخی به دولت پاسخگو عادت نکرده و به وضعیت هشت‌سال گذشته کشور عادت کرده‌اند. هیچ‌کس در مقابل سیاست‌های دولت گذشته پاسخگو نیست و دولت فعلی هم راهی جز روشنگری ندارد. بازهم تاکید می‌کنم که دولت باید در همه زمینه‌ها آمار لازم را بدهد و روشن کند که کشور حتی در حوزه اجتماعی در چه شرایطی در حال حرکت است. صحبت‌های رییس‌جمهور در رسانه ملی یک جنبه دیگر هم داشت و آن اهمیتش برای اصلاح‌طلبان بود. اصلاح‌طلبان بدون‌شک برایشان مهم است که از کاندیدایی در انتخابات ریاست‌جمهوری حمایت کرده‌اند که با مردم صادقانه برخورد می‌کند و واقعیت‌ها را به آنها می‌گوید... اصلاح‌طلبان به فردی که از وی در انتخابات ریاست‌جمهوری حمایت کردند خوشبین هستند و خوشحالند که لوکوموتیو کشور در زمینه‌های مختلف روی ریل آمده است.

اطلاعات
یادداشت: «نقد قدرت در وقت خویش»؛ فتح‌الله آملی (جوادی)
گزارش... رییس‌جمهور... حایزاهمیت بود... اگر فردی تازه بعد از سال‌ها وارد کشور شده و بی‌خبر از همه جا به بررسی آنچه که می‌شنود بپردازد، شاید پیش خود چنین گمان کند که نظامی رفته و نظام دیگری بر سر کار آمده چرا که با خود خواهد گفت مگر قانون یا قوانین بالادستی یا ارگان‌ها و نهادهای نظارتی یا مجلسی در کار نبوده که اجازه چنین فجایعی را ندهد؟ آیا همه این اتفاقات در فضایی محرمانه و بدون اطلاع همگان صورت گرفته؟ آیا نمایندگان مجلس از آنچه که می‌گذشته بی‌خبر بوده‌اند؟ دیوان محاسبات، سازمان بازرسی کل کشور، قوه‌قضاییه... نداشته‌ایم؟ چه عامل یا عواملی در کار بوده‌اند که چنین بی‌انضباطی‌های گسترده‌ای صورت گیرد و تبعات ناخوشایند آن بر سر کشور و ملت همان بیاورد که آورده است؟ ... یادمان باشد که نقد قدرت در هنگامه حضور قدرت بیشتر به کار می‌آید تا پس از ترک آن.

کیهان
سرمقاله: «داستان راستان در ایستگاه ژنو»؛ محمد ایمان
از دولت جمهوری‌اسلامی که خط‌مقدم نبرد است باید پشتیبانی همه‌جانبه کرد، چه محمود احمدی‌نژاد در راس آن باشد و چه حسن روحانی. توافقی که دولت پای آن می‌رود چه بیانیه تهران در سال 89 باشد و چه بیانیه ژنو در سال 92، پای آن باید به مثابه یک جبهه منسجم ایستاد. البته لابد حق دارد مشاور خارج‌نشین آقای کروبی از برخی دوستان خود بپرسد که چطور بیانیه سه‌سال پیش، ترکمانچای بود که به مراتب‌ بهتر از توافق ژنو بود و حالا این بیانیه شده، توافق و پیروزی بزرگ قرن؟! فراوان از این سوال می‌توان پیش کشید و پرسید اما باید افق‌هایی دورتر و مصالحی عالی‌تر را در کانون توجه داشت.
«گزارش100روزه دولت بود یا تبلیغات قبل از انتخابات؟!»
مصاحبه سه‌شنبه‌شب رییس‌جمهور به مناسبت صدمین روز فعالیت دولت یازدهم با ابهامات و نقدهایی مواجه شد. یکی از ابهامات مهم که با توجه به شاکله اصلی این گفت‌وگوی دو ساعته به چشم مخاطبان آمد این موضوع بود که اگر قرار بود محور نقد و تخطئه غلیظ دولت سابق را از این گفت‌وگو بگیرند، دیگر چه چیز عمده‌ای باقی می‌ماند؟ دست‌کم اینکه سه‌چهارم زمان مصاحبه به تخطئه یک‌طرفه و بدون اما و اگر و استثنای دولت قبلی گذشت. این سوال مضمون دیگری را در خود نهفته دارد و آن اینکه اگر قرار بود درباره دولت سابق سیاه‌نمایی محض انجام شود، آیا غیر از همین مصاحبه یکطرفه چیز دیگری هم از آب در‌می‌آمد؟ یا اگر تاریخ پنجم‌آذر 92 را از زمان مصاحبه حذف کنیم و به جای آن تاریخ سه‌ماه قبل از انتخابات (مثلا فروردین 92) بگذاریم تفاوتی در محتوا می‌کند؟!

رسالت
سرمقاله: «یک گزارش، چند نکته»؛ محمدکاظم انبارلویی
رییس‌جمهور محترم... گزارش عملکرد یکصدروزه دولت را ارایه داد. سه‌نفر از مجریان صداوسیما در این گزارش... متاسفانه بر خلاف اصول حرفه‌ای خبرنگاری گزارش یک‌صد روزه را تبدیل به یک گفت‌وگوی خودمانی کردند و آن را از مرتبت «دیالوگ» به «مونولوگ» فرو کاهیدند... رییس‌دولت در این گزارش تصریح دارد «دنبال آشتی است و می‌خواهد با همه آشتی کند.» این رویکرد خوبی است، باید از آن استقبال کرد و این رویکرد متضمن وحدت ملی، وحدت نخبگان و... است. اما اگر اینطور است چرا دو‌سوم گزارش عملکرد قهر و کینه‌توزی با دولت گذشته است؟

جوان
یادداشت: «داستان دیو و دلبر در گزارش 100روزه دولت»؛ محمد ‌اسکندری

خالی بودن سیلو‌های کالاهای اساسی، خالی بودن خزانه، شرایط رکود تورمی، بی‌تدبیری و ده‌ها واژه منفی دیگر نکاتی بود که رییس‌جمهور دولت یازدهم در وصف عملکرد دولت قبلی به کار‌ برد. هرچند در مواردی نیز این نقایص مورد تایید است اما گره‌زدن دلایل تمام این مشکلات به زلف دولت گذشته بی‌انصافی است. به اذعان بسیاری از صاحب‌نظران بخش عمده‌ای از چالش‌های اقتصادی کشور به تحریم‌ها باز‌می‌گردد؛ ‌تحریم‌هایی که تا پیش از این علیه هیچ کشوری اعمال نشده... اگرچه قاطبه اصولگرایان از اواسط دولت دهم جدایی خط و ربط سیاسی خود از برخی رفتارهای غلط را اعلام کردند اما اکنون اصلاح‌طلبان سعی دارند خود را دلبر و اصولگرایان را دیو جلوه دهند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.