|

پرسش‌های بی‌جواب فاجعه پرواز 752

سیدحسین مهرآوران. متخصص داخلی و فوق‌تخصص ریه

روزهای نخستین سال 1399 است و این یادداشت باید دست‌کم برای دقایقی رشته درهم‌تنیده دغدغه‌های پی‌درپی را رها کند تا اندکی از تنش‌های ذهنی فاصله گیریم و حس و حال بهار، فصلی تازه که سخت به آن محتاجیم را بیشتر تجربه کنیم. اما برای ما که سوگمندانه با زیستِ در بحران‌ها روزها گذرانده‌ایم، دشوار است آسودن به وقت ضرباتِ پیاپی؛ سیل‌ها، زلزله، تحریم‌های اقتصادی، تورم، فاجعه سقوط پرواز 752 و کرونا.

دخترک هفت‌ساله است و هیجان سفره هفت‌سین را از روزهای قبل از عید دارد. همچنان از فاجعه سقوط هواپیمای اوکراینی و داستان پرواز ری‌را نمی‌داند؛ مانند ما و همه آن دیگرانی که با گذشت بیش از 80 روز از کوتاهی‌های منجر به وقوع حادثه «نمی‌دانند» و به انتظار بازخوانی اسرار جعبه سیاه و بررسی ابعاد گوناگون سانحه سقوط، نشسته یا نه بهتر بگویم ایستاده‌اند. از مادر می‌خواهد تا در کنار سفره هفت‌سین پیام تبریک سال جدید را برای ری‌را ضبط کند. پیام کوتاه است؛ «... دلم برات خیلی تنگ شده، ایشالا در سال جدید غم نباشه، خوب بگذره و سالم باشیم...».
اصرار می‌کند تا هرچه زودتر پیامش را ارسال کنیم. با خود می‌گویم داستان آن روز تلخ را با بیانی که برایش قابل درک باشد تعریف کن؛ نمی‌توانم.
چگونه برایش بگویم که ری‌را و دیگر مسافران بی‌تقصیر آن پرواز درگذشتند؟ چه جوابی باید به او بدهم؟ ری‌را، پریسا و همه مسافران آن پرواز با لبخندی جاودانه در دل‌هایمان زنده‌اند؛ با خود می‌گویم با آن فاجعه این من/ما هستیم که گویی درگذشته‌ایم. فعل ماضی را برای مسافران آن پرواز نمی‌توانم به کار ببندم. تصویر کودکان بی‌پناه آن پرواز در حالی که پدران/ مادرانشان را در آغوش کشیده‌اند، رهایم نمی‌کند. راستی برای رسیدن به پاسخ پرسش‌های ابعاد پرابهام آن فاجعه، تاکنون چه گام‌های روشنی برداشته‌ایم؟

روزهای نخستین سال 1399 است و این یادداشت باید دست‌کم برای دقایقی رشته درهم‌تنیده دغدغه‌های پی‌درپی را رها کند تا اندکی از تنش‌های ذهنی فاصله گیریم و حس و حال بهار، فصلی تازه که سخت به آن محتاجیم را بیشتر تجربه کنیم. اما برای ما که سوگمندانه با زیستِ در بحران‌ها روزها گذرانده‌ایم، دشوار است آسودن به وقت ضرباتِ پیاپی؛ سیل‌ها، زلزله، تحریم‌های اقتصادی، تورم، فاجعه سقوط پرواز 752 و کرونا.

دخترک هفت‌ساله است و هیجان سفره هفت‌سین را از روزهای قبل از عید دارد. همچنان از فاجعه سقوط هواپیمای اوکراینی و داستان پرواز ری‌را نمی‌داند؛ مانند ما و همه آن دیگرانی که با گذشت بیش از 80 روز از کوتاهی‌های منجر به وقوع حادثه «نمی‌دانند» و به انتظار بازخوانی اسرار جعبه سیاه و بررسی ابعاد گوناگون سانحه سقوط، نشسته یا نه بهتر بگویم ایستاده‌اند. از مادر می‌خواهد تا در کنار سفره هفت‌سین پیام تبریک سال جدید را برای ری‌را ضبط کند. پیام کوتاه است؛ «... دلم برات خیلی تنگ شده، ایشالا در سال جدید غم نباشه، خوب بگذره و سالم باشیم...».
اصرار می‌کند تا هرچه زودتر پیامش را ارسال کنیم. با خود می‌گویم داستان آن روز تلخ را با بیانی که برایش قابل درک باشد تعریف کن؛ نمی‌توانم.
چگونه برایش بگویم که ری‌را و دیگر مسافران بی‌تقصیر آن پرواز درگذشتند؟ چه جوابی باید به او بدهم؟ ری‌را، پریسا و همه مسافران آن پرواز با لبخندی جاودانه در دل‌هایمان زنده‌اند؛ با خود می‌گویم با آن فاجعه این من/ما هستیم که گویی درگذشته‌ایم. فعل ماضی را برای مسافران آن پرواز نمی‌توانم به کار ببندم. تصویر کودکان بی‌پناه آن پرواز در حالی که پدران/ مادرانشان را در آغوش کشیده‌اند، رهایم نمی‌کند. راستی برای رسیدن به پاسخ پرسش‌های ابعاد پرابهام آن فاجعه، تاکنون چه گام‌های روشنی برداشته‌ایم؟

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.