محمد اميرمظاهري با مشايعت دوستدارانش به خاک سپرده شد
بدرود اي جانِ شيفته
پوريا سوري: گلها روي دست گلفروشهاي کنار اتوبان منتهي به بهشتزهرا مانده و کسي خريدارشان نيست، حق با بهار است، گلها در آستانه نوروز بايد به سفرههاي عيد هديه شوند، بايد بغلبغل، عزيزانمان را بغل بگيرند، بوي زندگي را در سرها بپيچانند، مژده لبخند و شادي باشند، چه آنکه قرارمان با زندگي و بهار تا بوده همين بوده است. اما اين سال بيبهار، سال بيلبخند، سال غم پشت غم و اشک و اشک و اشک، دم نوروز هم بيمصيبت رهايمان نگذاشته و از قرنطينه راهي گورستانمان کرده تا پيکر دوست عزيزمان را در خلوت زمستاني آن خاک سرد پنهان کنيم و گلهاي از ريشه جدا را، روي زمين داغدار پرپر کرده و اشکهايمان را گلبرگ به گلبرگ نثار سفر ابدياش کنیم. تلخي ازدستدادن انساني شيفته زندگي يکسو و اين مصيبت که شانهاي براي هقهقِ ازدستدادن او نيست، يکسو. قرنطينه و ويروس مرگ، غم ازدستدادن عزيز و آداب سوگواري سرش نميشود، همسر، فرزندان، اعضاي خانواده، دوستان گرمابهوگلستان و همکاراني که دل در گرو مهر و بزرگمنشي محمد اميرمظاهري دارند، حتي نميتوانند غم فراق او را بر شانهاي بگريند و با آغوشي قسمت کنند و اين خود غمي وصفناشدني و تلخ است که به کلام نميآيد. اما انگار رشتهاي نامرئي از حسرت و اندوه، ميان تکتک تشييعکنندگان آن پيکرِ رشيد کشيده شده و چشمهايي که به اشک نشسته و شانههايي که تکان ميخورند گواه سوگوارهاي است که از دل برآمده و داغي را بر سينه نشانده که به اين زوديها قرار نيست نشاني بازماندگان را فراموش کند. محمد اميرمظاهري بر دوش عزيزانش تشييع و با احترامي سزاوار به خاک سپرده ميشود. همسر، فرزندان و خانواده داغدارش، بيتاب ازدستدادن ستون زندگيشان هستند و دوستان او به تکيهگاهي فکر ميکنند که ديگر نيست.
در مراسم وداع با مردي که نزديک به دو دهه عمرش را وقف فرهنگ و حمايت از مطبوعات و بهویژه روزنامه «شرق» کرد، چهرههاي آشنا کم نيست، اما خواست خانواده اميرمظاهري است که در اين وانفساي مرگ و بيماري و قرنطينه، زحمت حضور در مراسم خاکسپاري را به عموم دوستان و ياران ندهند و بزرگداشت آن عزيزِ از دستشده را به زماني موکول کنند که خطر و حذري درپي نباشد.اداي احترام به مردي همچون اميرمظاهري، هر روز و هميشگي است، خاطره آن جانِ شيفتهاي که با پيکرش وداع کرديم تا هميشه با ماست و زنده ميماند.
پوريا سوري: گلها روي دست گلفروشهاي کنار اتوبان منتهي به بهشتزهرا مانده و کسي خريدارشان نيست، حق با بهار است، گلها در آستانه نوروز بايد به سفرههاي عيد هديه شوند، بايد بغلبغل، عزيزانمان را بغل بگيرند، بوي زندگي را در سرها بپيچانند، مژده لبخند و شادي باشند، چه آنکه قرارمان با زندگي و بهار تا بوده همين بوده است. اما اين سال بيبهار، سال بيلبخند، سال غم پشت غم و اشک و اشک و اشک، دم نوروز هم بيمصيبت رهايمان نگذاشته و از قرنطينه راهي گورستانمان کرده تا پيکر دوست عزيزمان را در خلوت زمستاني آن خاک سرد پنهان کنيم و گلهاي از ريشه جدا را، روي زمين داغدار پرپر کرده و اشکهايمان را گلبرگ به گلبرگ نثار سفر ابدياش کنیم. تلخي ازدستدادن انساني شيفته زندگي يکسو و اين مصيبت که شانهاي براي هقهقِ ازدستدادن او نيست، يکسو. قرنطينه و ويروس مرگ، غم ازدستدادن عزيز و آداب سوگواري سرش نميشود، همسر، فرزندان، اعضاي خانواده، دوستان گرمابهوگلستان و همکاراني که دل در گرو مهر و بزرگمنشي محمد اميرمظاهري دارند، حتي نميتوانند غم فراق او را بر شانهاي بگريند و با آغوشي قسمت کنند و اين خود غمي وصفناشدني و تلخ است که به کلام نميآيد. اما انگار رشتهاي نامرئي از حسرت و اندوه، ميان تکتک تشييعکنندگان آن پيکرِ رشيد کشيده شده و چشمهايي که به اشک نشسته و شانههايي که تکان ميخورند گواه سوگوارهاي است که از دل برآمده و داغي را بر سينه نشانده که به اين زوديها قرار نيست نشاني بازماندگان را فراموش کند. محمد اميرمظاهري بر دوش عزيزانش تشييع و با احترامي سزاوار به خاک سپرده ميشود. همسر، فرزندان و خانواده داغدارش، بيتاب ازدستدادن ستون زندگيشان هستند و دوستان او به تکيهگاهي فکر ميکنند که ديگر نيست.
در مراسم وداع با مردي که نزديک به دو دهه عمرش را وقف فرهنگ و حمايت از مطبوعات و بهویژه روزنامه «شرق» کرد، چهرههاي آشنا کم نيست، اما خواست خانواده اميرمظاهري است که در اين وانفساي مرگ و بيماري و قرنطينه، زحمت حضور در مراسم خاکسپاري را به عموم دوستان و ياران ندهند و بزرگداشت آن عزيزِ از دستشده را به زماني موکول کنند که خطر و حذري درپي نباشد.اداي احترام به مردي همچون اميرمظاهري، هر روز و هميشگي است، خاطره آن جانِ شيفتهاي که با پيکرش وداع کرديم تا هميشه با ماست و زنده ميماند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.