100 روز نفسگیر
فرصت دهیم
بدرالسادات مفیدی
زمانی که حسن روحانی با شعار تشکیل دولت تدبیر و امید در انتخابات ریاستجمهوری به پیروزی رسید، با توجه به عملکرد و سیاستهای دولت احمدینژاد در هشتسال گذشته، قابلپیشبینی بود که با مشکلات پیچیدهای در داخل و خارج کشور مواجه شود. بنابراین از آنجا که سیاست در ایران اقتضائات خاص خودش را دارد، تشکیل کابینه نیز بر این اساس با لحاظ سهمیهبندی جریانات سیاسی برای او ممکن بود.طبیعتا به دلیل نفوذ برخی نهادها سهم آنان در دولت بیش از سهم جریان اصلاحات که در پیروزی روحانی نقش موثر و پررنگتری داشتند، نیز شد. هرچند اصلاحطلبان بهدلیل فشارها و تنگناهایی که در چهارسال گذشته با آن مواجه بودند، به این سهمیه کم نیز رضایت دادند تا بلکه از تغییر رویکردها بهبودی در وضعیت کشور حاصل شود. شاید هماکنون که صدروز از تشکیل دولت حسن روحانی میگذرد، قضاوت در خصوص عملکرد آن کمی زود باشد ولی به هر ترتیب برخی تصمیمات و رفتارهای هیات دولت برآورد اولیهای را به دست میدهد که هر چقدر در حوزه سیاست خارجی خوشبینی ایجاد شده، در حوزه سیاست داخلی نگرانیها باقی مانده است. اگر سیاست داخلی را در حال حاضر متوجه دو بخش عمده اقتصادی و وضعیت
معیشت مردم و نیز امنیت و آزادیهای مشروع و قانونی بدانیم، از یکطرف مساله کاهش منابع درآمدی دولت و نبود پول برای پرداخت یارانهها و تورم و گرانی طاقتفرسا و از سوی دیگر برخی مباحث سیاسی وعدههای دادهشده برای حل آن در ایام تبلیغات انتخاباتی توسط رییسجمهور، ایجاد محدودیت برای مطبوعات و سایر رسانهها و آزادی بیان و... میتواند پاشنهآشیل دولت باشد. البته میتوان امیدوار بود که دیپلماسی موفق دولت در حوزه سیاست خارجی به ویژه در مذاکرات 1+5 بتواند بخش عمدهای از مشکلات داخلی از جمله تورم و گرانی حاصل از تحریمهای سنگین بینالمللی را کاهش دهد. اما در خصوص امنیت داخلی و حقوق شهروندی تنگناهایی پیشروی حسن روحانی وجود دارد که علت اصلی آن به مقاومت برخی دستگاههای صاحب نفوذ در میان برخی وزرای او برمیگردد. بنابراین کلید کنترل و هدایت این وزرا به مسیر صحیح در دست خود رییسجمهور است که باید با تدبیر گشوده شود و از سوی دیگر لابی او با سایر نهادهای حاکمیتی دخیل در این اوضاع میتواند موثر باشد. در آخر نباید تجربه اتفاقات تلخ دوره دولت اصلاحات فراموش شود که اصلاحطلبان آنقدر سطح توقعات و انتظارات مردم را افزایش
دادند تا اینکه کار به بحث عبور از خاتمی کشیده شد و نتیجه آن روی کارآمدن دولت احمدینژاد و آنچه بر ایران در هشتسال گذشته رفت، شد. بنابراین هم اینکه در سیاست خارجی گشایش و روزنهای ایجاد و آثار عملی آن در زندگی مردم دیده شود، برای جریان اصلاحات چند گام به جلو است و میتوان با دادن فرصت به رییسجمهور تا حدودی به ایجاد گشایش در وضعیت امنیت و حقوق شهروندان و آزادیهای مشروع و مصرح در قانون اساسی امیدوار بود.
تنها سخنان امیدبخش
فریدون مجلسی
با توجه به اینکه از نظر من انجام رسالت اصلی دولت که به خاطر آن رای گرفت با گرداندن ایران بهعنوان کشوری بزرگ و مهم و موثر به عرصه جهان و رفع اتهامات و تهدیدها و اهانتها و تحریمها بوده است و درک میکنم که گذار از شکاف خطیری که پدید آمده بود کار ساده و آسانی نیست، توجه چندانی به عملکرد حرفهای وزارتخانههای دیگر نداشتهام. میدانم که کارهای اصلی عمرانی و اجرای برنامههای ملی نیاز به اعتبارات نقدی و رفع محظورات و محذورات موجود دارد، بنابراین بیصبرانه در انتظار به نتیجهرسیدن اقداماتی هستم که بهرغم موانعی که افراطیون و ستیزهطلبان منطقهای و داخلی در راه آن پدید میآورند، بتوانند با استواری به راه خودشان ادامه دهند، زیرا عملکرد همه ارگانهای اجرایی به بازگشت محیط عادی آرامش و سازگاری احترامات بینالمللی و رفع موانع بستگی دارد! با توجه به اینکه شخصا نسبت به عملکرد روادارانه وزارت ارشاد حساسیت دارم از عملکرد صدروزه این وزارتخانه که ارتباطی به موانع بینالمللی ندارد و میتواند در فراهمآوردن زمینههای توسعه فرهنگی و هنری اقدام کند، جز سخنانی امیدبخش چندان راضی نیستم و توقیف روزنامه بهار و ادامه
ممیزیهای سلیقهای را نشانه خوب و مثبتی نمیبینم.
فرصت دهیم
بدرالسادات مفیدی
زمانی که حسن روحانی با شعار تشکیل دولت تدبیر و امید در انتخابات ریاستجمهوری به پیروزی رسید، با توجه به عملکرد و سیاستهای دولت احمدینژاد در هشتسال گذشته، قابلپیشبینی بود که با مشکلات پیچیدهای در داخل و خارج کشور مواجه شود. بنابراین از آنجا که سیاست در ایران اقتضائات خاص خودش را دارد، تشکیل کابینه نیز بر این اساس با لحاظ سهمیهبندی جریانات سیاسی برای او ممکن بود.طبیعتا به دلیل نفوذ برخی نهادها سهم آنان در دولت بیش از سهم جریان اصلاحات که در پیروزی روحانی نقش موثر و پررنگتری داشتند، نیز شد. هرچند اصلاحطلبان بهدلیل فشارها و تنگناهایی که در چهارسال گذشته با آن مواجه بودند، به این سهمیه کم نیز رضایت دادند تا بلکه از تغییر رویکردها بهبودی در وضعیت کشور حاصل شود. شاید هماکنون که صدروز از تشکیل دولت حسن روحانی میگذرد، قضاوت در خصوص عملکرد آن کمی زود باشد ولی به هر ترتیب برخی تصمیمات و رفتارهای هیات دولت برآورد اولیهای را به دست میدهد که هر چقدر در حوزه سیاست خارجی خوشبینی ایجاد شده، در حوزه سیاست داخلی نگرانیها باقی مانده است. اگر سیاست داخلی را در حال حاضر متوجه دو بخش عمده اقتصادی و وضعیت
معیشت مردم و نیز امنیت و آزادیهای مشروع و قانونی بدانیم، از یکطرف مساله کاهش منابع درآمدی دولت و نبود پول برای پرداخت یارانهها و تورم و گرانی طاقتفرسا و از سوی دیگر برخی مباحث سیاسی وعدههای دادهشده برای حل آن در ایام تبلیغات انتخاباتی توسط رییسجمهور، ایجاد محدودیت برای مطبوعات و سایر رسانهها و آزادی بیان و... میتواند پاشنهآشیل دولت باشد. البته میتوان امیدوار بود که دیپلماسی موفق دولت در حوزه سیاست خارجی به ویژه در مذاکرات 1+5 بتواند بخش عمدهای از مشکلات داخلی از جمله تورم و گرانی حاصل از تحریمهای سنگین بینالمللی را کاهش دهد. اما در خصوص امنیت داخلی و حقوق شهروندی تنگناهایی پیشروی حسن روحانی وجود دارد که علت اصلی آن به مقاومت برخی دستگاههای صاحب نفوذ در میان برخی وزرای او برمیگردد. بنابراین کلید کنترل و هدایت این وزرا به مسیر صحیح در دست خود رییسجمهور است که باید با تدبیر گشوده شود و از سوی دیگر لابی او با سایر نهادهای حاکمیتی دخیل در این اوضاع میتواند موثر باشد. در آخر نباید تجربه اتفاقات تلخ دوره دولت اصلاحات فراموش شود که اصلاحطلبان آنقدر سطح توقعات و انتظارات مردم را افزایش
دادند تا اینکه کار به بحث عبور از خاتمی کشیده شد و نتیجه آن روی کارآمدن دولت احمدینژاد و آنچه بر ایران در هشتسال گذشته رفت، شد. بنابراین هم اینکه در سیاست خارجی گشایش و روزنهای ایجاد و آثار عملی آن در زندگی مردم دیده شود، برای جریان اصلاحات چند گام به جلو است و میتوان با دادن فرصت به رییسجمهور تا حدودی به ایجاد گشایش در وضعیت امنیت و حقوق شهروندان و آزادیهای مشروع و مصرح در قانون اساسی امیدوار بود.
تنها سخنان امیدبخش
فریدون مجلسی
با توجه به اینکه از نظر من انجام رسالت اصلی دولت که به خاطر آن رای گرفت با گرداندن ایران بهعنوان کشوری بزرگ و مهم و موثر به عرصه جهان و رفع اتهامات و تهدیدها و اهانتها و تحریمها بوده است و درک میکنم که گذار از شکاف خطیری که پدید آمده بود کار ساده و آسانی نیست، توجه چندانی به عملکرد حرفهای وزارتخانههای دیگر نداشتهام. میدانم که کارهای اصلی عمرانی و اجرای برنامههای ملی نیاز به اعتبارات نقدی و رفع محظورات و محذورات موجود دارد، بنابراین بیصبرانه در انتظار به نتیجهرسیدن اقداماتی هستم که بهرغم موانعی که افراطیون و ستیزهطلبان منطقهای و داخلی در راه آن پدید میآورند، بتوانند با استواری به راه خودشان ادامه دهند، زیرا عملکرد همه ارگانهای اجرایی به بازگشت محیط عادی آرامش و سازگاری احترامات بینالمللی و رفع موانع بستگی دارد! با توجه به اینکه شخصا نسبت به عملکرد روادارانه وزارت ارشاد حساسیت دارم از عملکرد صدروزه این وزارتخانه که ارتباطی به موانع بینالمللی ندارد و میتواند در فراهمآوردن زمینههای توسعه فرهنگی و هنری اقدام کند، جز سخنانی امیدبخش چندان راضی نیستم و توقیف روزنامه بهار و ادامه
ممیزیهای سلیقهای را نشانه خوب و مثبتی نمیبینم.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.