پرنده آبي
حس شرم
«گات تلنت» نام سری مجموعه مسابقهای است که در بيش از 30 كشور جهان سالانه برگزار ميشود؛ مسابقههايي كه با هدف استعداديابي و با تبعيت از نمونه آمريكايي آن، آمريكاز گات تلنت، برگزار ميشود. برنامهاي كه اكنون بيش از 16 فصل از برگزاري آن ميگذرد و آرزوي بسياري از نوجوانان و بزرگسالان است كه بتوانند در آن برنده شوند يا استعدادهاي خفته خود را كشف كنند. اين برنامه توانسته سوژه بسياري از فيلمهاي سينمايي شود و فرصتي است براي تعامل مردم با مردم؛ مردمي كه حسرتها، آرزوها و خواستههاي ديگري را ارج مينهند و شجاعتش را در بيان آرزو ميستايند. در اين برنامه كه سالها برگزار شده است خوانندگان، شعبدهبازان، آکروباتبازان، کمدینها و نوازندگان و درمجموع هر استعدادي فرصت اين را دارد كه در جمع حضور يابد و در نهايت برنده يك ميليون دلار و از همه مهمتر، شناختهشدن در جمع جهانيان شود. حالا اين اتفاق بهشكلي هجوآميز براي فارسيزبانان نيز افتاده است. برنامهاي كه پخش آن بهتازگي از شبكههاي ماهوارهاي فارسيزبان آغاز شده است و فرصتي فراهم كرده تا به تماشاي كساني نشست كه ادعايي دارند. هرچند نتيجه آن حضور مهناز افشار با
ظاهري خندهدار و مثل شترسواري دولا و دولا بود، درعينحال سبب شد كه قدر نمونه ايراني آن، يعني عصر جديد دانسته شود. اين برنامه چند مشكل داشت كه اعتراض و تمسخر كاربران شبكههاي اجتماعي را به همراه داشت؛ مثلا خواندهشدن مهناز افشار به عنوان بهترين بازيگر ايران، ديگري هم سطح پايين توان و توشه اندك و دست خالي شركتكنندگان. از سوي ديگر هرچند جايزه آن در تمام جهان يك میليون دلار براي برنده نهايي است، اين اتفاق براي اين برنامه به ميزان صدهزار يورو كاهش يافته است. حضور متقاضياني از افغانستان، تاجيكستان و... البته جزء نكات مثبت آن بود.
در نهايت البته آنچه ديده شد و شايد قرار است در آينده نيز ديده شود يك نكته از نظر كاربران مجازي بود: «هرچقدر مغزها از ايران رفتهاند اما آنطوركه ميگويند استعداد خارج نشده است». بيشتر شركتكنندگان نسل دوم مهاجران ايراني بودند كه اكنون سالها بود در كشورهاي اروپايي يا آمريكا زندگي ميكردند. در نهايت آنچه در ذهن تماشاگران در داخل ايران باقي ماند و از آن نوشتند، حسرت و شرم بود؛ شرم اينكه چرا بايد آرزوي چنين برنامههايي بر دل جوانان بماند؟
حس شرم
«گات تلنت» نام سری مجموعه مسابقهای است که در بيش از 30 كشور جهان سالانه برگزار ميشود؛ مسابقههايي كه با هدف استعداديابي و با تبعيت از نمونه آمريكايي آن، آمريكاز گات تلنت، برگزار ميشود. برنامهاي كه اكنون بيش از 16 فصل از برگزاري آن ميگذرد و آرزوي بسياري از نوجوانان و بزرگسالان است كه بتوانند در آن برنده شوند يا استعدادهاي خفته خود را كشف كنند. اين برنامه توانسته سوژه بسياري از فيلمهاي سينمايي شود و فرصتي است براي تعامل مردم با مردم؛ مردمي كه حسرتها، آرزوها و خواستههاي ديگري را ارج مينهند و شجاعتش را در بيان آرزو ميستايند. در اين برنامه كه سالها برگزار شده است خوانندگان، شعبدهبازان، آکروباتبازان، کمدینها و نوازندگان و درمجموع هر استعدادي فرصت اين را دارد كه در جمع حضور يابد و در نهايت برنده يك ميليون دلار و از همه مهمتر، شناختهشدن در جمع جهانيان شود. حالا اين اتفاق بهشكلي هجوآميز براي فارسيزبانان نيز افتاده است. برنامهاي كه پخش آن بهتازگي از شبكههاي ماهوارهاي فارسيزبان آغاز شده است و فرصتي فراهم كرده تا به تماشاي كساني نشست كه ادعايي دارند. هرچند نتيجه آن حضور مهناز افشار با
ظاهري خندهدار و مثل شترسواري دولا و دولا بود، درعينحال سبب شد كه قدر نمونه ايراني آن، يعني عصر جديد دانسته شود. اين برنامه چند مشكل داشت كه اعتراض و تمسخر كاربران شبكههاي اجتماعي را به همراه داشت؛ مثلا خواندهشدن مهناز افشار به عنوان بهترين بازيگر ايران، ديگري هم سطح پايين توان و توشه اندك و دست خالي شركتكنندگان. از سوي ديگر هرچند جايزه آن در تمام جهان يك میليون دلار براي برنده نهايي است، اين اتفاق براي اين برنامه به ميزان صدهزار يورو كاهش يافته است. حضور متقاضياني از افغانستان، تاجيكستان و... البته جزء نكات مثبت آن بود.
در نهايت البته آنچه ديده شد و شايد قرار است در آينده نيز ديده شود يك نكته از نظر كاربران مجازي بود: «هرچقدر مغزها از ايران رفتهاند اما آنطوركه ميگويند استعداد خارج نشده است». بيشتر شركتكنندگان نسل دوم مهاجران ايراني بودند كه اكنون سالها بود در كشورهاي اروپايي يا آمريكا زندگي ميكردند. در نهايت آنچه در ذهن تماشاگران در داخل ايران باقي ماند و از آن نوشتند، حسرت و شرم بود؛ شرم اينكه چرا بايد آرزوي چنين برنامههايي بر دل جوانان بماند؟
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.