|

گفت‌وگوي «شرق» با وحيد امامي که همسر، فرزند و برادر همسر او در حادثه سقوط هواپیما کشته شده‌اند

خواسته من اجراي عدالت است

شهرزاد همتي : در فاجعه سقوط هواپيماي بويينگ 737 به مقصد اوکراين زندگي‌هاي زيادي در لحظه نابود شد. خانواده‌هاي بي‌شماري در کشورهاي مختلف بودند که چند نفر از اعضاي خانواده آنها سوار بر اين هواپيما بودند. وحيد امامي، مرد جواني است که در اين پرواز، همسر، فرزند، برادر همسر و همسر او کشته شده‌اند. او در نيمه‌شب گذشته به وقت کانادا بعد از چندين شب‌ بيداري حاضر به گفت‌وگو با خبرنگار روزنامه «شرق» شد. هرچند صداي لرزاني داشت و هرازگاهي در ميان صحبت بغض و اشک امانش نمي‌داد اما مسلط، به تمامي سؤال‌ها پاسخ داد. او در ميانه صحبت عکس‌هاي فرزند و دختر کوچکش را براي ما ارسال مي‌کند و درباره زيبايي ازدست‌رفته زندگي‌اش برايمان مي‌گويد. او که حالا و در آستانه 40سالگي اعضاي خانواده خود را از دست داده است، در چهار روز گذشته تمامي راه‌ها براي رسيدن به ايران را امتحان کرده تا بتواند باقي‌مانده پيکر عزيزانش را به آغوش بکشد اما هيچ پروازي به سمت ايران پيدا نکرده. وحيد امامي مي‌گويد در اين چند روز هيچ‌يک از مقامات و مسئولان ايراني در پي دلجويي از خانواده او و خودش برنيامده‌اند. مادر و پدر همسر وحيد که در ايران هستند، مصيبت ازدست‌دادن دو فرزند، نوه و عروس خود را به دوش مي‌کشند اما تاکنون هيچ مددکار و مشاوري از سوي دولت زنگ خانه آنها را به صدا درنیاورده تا حداقل خدمات روان‌شناسي لازم در مواقع بحران را در اختيار آنها قرار دهد؛‌ درحالي‌که اين مي‌توانست کمترين کاري باشد که در بروز اين فاجعه انجام داد. آنچه مي‌خوانيد مشروح صحبت‌هاي ما با وحيد امامي است که تلاش کرده‌ايم وفادارانه و با کمترين جرح‌وتعدیل در اختيار خوانندگان «شرق» قرار دهيم.

ضمن تسليت به شما آقاي امامي؛ شما در اين سانحه چه کساني را از دست داديد؟
من همسرم سپند صادقي، اهل کرمانشاه، زني مهربان و بزرگ و‌ همين‌طور دخترم، سوفي امامي، پنج‌سال‌و‌نيمه.... را از دست دادم. در اين سانحه پشت‌وپناهم الوند صادقي، برادر همسرم را که همه‌چیزم در اين کشور بود و همسر او نگار برقعي را از دست دادم.
شما بعد از اينکه متوجه شديد هواپيما توسط ايران و با خطاي انساني ساقط شده چه احساسي داشتيد؟
اميدوارم که هيچ‌کس در شرايط من قرار نگيرد؛ اما وقتي که من فهميدم علت سقوط شليک توسط ايران بوده، اگر بخواهم راستش را بگويم از لحاظ روحي برايم فرق چنداني نداشت؛ چيزي که مهم بود، درد از‌دست‌دادن خانواده‌ام بود. چه به‌واسطه شليک و چه به‌واسطه موشک. ماهيت اينکه چه اتفاقي آنها را از من گرفته است، نمي‌تواند عزيزانم را به من برگرداند. فقط اين حس در من ايجاد شد که مهر تأييد ديگري در ذهن من زده شود که کساني در ايران هستند و مرتکب اين کار شده‌اند که همفکر و هم‌خط من نيستند و آنها عزيزان من را از من گرفتند. براي اينکه دقيق‌تر بگويم، حس من انزجار از دروغ و پنهان‌کاري است.
بعد از اين واقعه احساس شما نسبت به ايران تغيير کرد؟
اين واقعه احساس من را نسبت به خاکم، خاک ايران هيچ تغييري نداده است. اما احساسم نسبت به مسئولان اين حادثه را چرا.
شما چه توقعي از ايران داريد؟
من از ملت ايران حرف مي‌زنم و اين را مي‌فهمم که در ايران طرز فکرهاي مختلفي وجود دارد. ما مي‌توانيم افکار مختلف ملت ايران را در کنار هم تحمل کنيم ‌اما انگار از جانب ديگران تحمل نمي‌شويم. نمي‌دانم چرا آنها نمی‌توانند ذره‌اي تضاد فکري با خودشان را ببينند. من توقعم از ايران مثل هر انسان ديگري انجام عدالت است؛ به هر ترتيبي که مي‌شود.
در روزهاي گذشته مردم ايران عميقا با شما ابراز همدردي کردند. شما چه پيامي براي مردم داريد؟
من از همدردي هم‌وطنانم بسيار‌بسيار ممنونم. براي اينکه آنها هم مثل من داغدار هستند و به آنها تسليت مي‌گويم. ما همه در کنار هم هستيم.
آيا فکر مي‌کرديد دليل سقوط هواپيما شليک خطا باشد؟
من آن زمان اصلا نمي‌توانستم فکري بکنم و همچنان هم شايد درست فکرم کار نمي‌کند. الان هم صادقانه مي‌گويم براي پاسخ به سؤالات شما نياز به فکر و تمرکز دارم. من صادقانه مي‌گويم آن زمان فقط به اين فکر مي‌کردم چه کنم که ديگر عزيزانم را نخواهم ديد.
شما تا چه زماني با خانواده‌تان در ارتباط بوديد؟
براي اينکه زماني که آنها در حال سوارشدن بودند، شرايط مملکت ملتهب بود و صحبت‌ها و مشاجرات لفظي بالا گرفته بود، من لحظه‌به‌لحظه از طريق واتس‌اپ با آنها در ارتباط بودم؛ از لحظه‌اي که وارد فرودگاه شدند، چمدان‌هايشان را تحويل دادند، از لحظه‌اي که وارد هواپيما شدند و کمربندشان را بستند و گفتند وحيد! آن‌قدر نگران نباش، ما ديگر پريديم. به زودي مي‌بينیمت... من تمام اين لحظات با آنها بودم. آخرين تماس زماني بود که کمربند را بستند و ديگر تلفن همراه را خاموش کردند.
چطور متوجه اين اتفاق شديد؟
از طريق واتس‌اپ و فيس‌بوک متوجه سقوط هواپيما شدم.
علت سفر آنها چه بود؟
علتش ديدن مادر و پدرشان بود. از آنها ممنونم که همسرم را به دنيا آوردند و فرصت زندگي با او را برايم فراهم کردند. از آنها ممنونم و به آنها تسليت مي‌گويم....
چرا آمدن شما به ايران طول کشيد؟
مشکل من اين بود که نمي‌توانستم از اتاق و کمد دخترم دل بکنم. نمي‌توانستم از لباس‌هاي دخترم از تختش دل بکنم. به زمان احتياج داشتم تا بتوانم همه اينها را براي خودم هضم کنم. اينجا خانه من است و بايد وحيد پودرشده را دوباره منسجم مي‌کردم تا دوباره بتوانم به ايران برگردم.
آيا تماسي از ايران، از سوي مسئولان ايران با شما يا خانواده همسرتان براي همدردي گرفته شده؟
نخير. هيچ تماسي گرفته نشده...
آيا خانواده همسرتان براي پيگيري وضعيت پيکر درگذشتگان به جايي مراجعه کرده‌اند؟‌
راستش نمي‌دانم. اما تصورش هم برايم سخت است که به لحظه‌اي فکر کنم که بايد به چنين جايي بروم و اين سؤال اذيتم مي‌کند و آماده جوابگويي به آن نيستم.
آقاي امامي نگاهتان به آينده زندگي‌تان چيست؟
نگاه من به آينده... بنا به پيشنهاد يکي از دوستان عزيزم، من يک بنياد خيريه‌ به اسم سوفي با کمک ايشان و دوستانم راه خواهم انداخت که در زمينه‌هاي مادي و معنوي به کودکان خدمات
خواهد داد.
ايراني‌هاي ديگري را که در اين سانحه از دست رفتند مي‌شناختيد؟
بله. همه هم‌وطنم بودند. براي ما هم‌وطن ارزشمند است، مخصوصا براي کساني که خارج از کشور زندگي مي‌کنند. تعدادي از درگذشتگان را از نزديک مي‌شناختم و داغدار آنها هستم.
در اين شرايط چه چيزي شما را تسکين مي‌دهد و سرپا نگه مي‌دارد؟
حضور دوستانم که در اينجا هستند و از شهرهاي ديگر به اينجا آمدند و با من بودند تا من بتوانم از لحاظ ذهني خودم را آماده کنم و کارهايم را انجام دهم و ظرف دو روز آينده به ايران بيايم.

شهرزاد همتي : در فاجعه سقوط هواپيماي بويينگ 737 به مقصد اوکراين زندگي‌هاي زيادي در لحظه نابود شد. خانواده‌هاي بي‌شماري در کشورهاي مختلف بودند که چند نفر از اعضاي خانواده آنها سوار بر اين هواپيما بودند. وحيد امامي، مرد جواني است که در اين پرواز، همسر، فرزند، برادر همسر و همسر او کشته شده‌اند. او در نيمه‌شب گذشته به وقت کانادا بعد از چندين شب‌ بيداري حاضر به گفت‌وگو با خبرنگار روزنامه «شرق» شد. هرچند صداي لرزاني داشت و هرازگاهي در ميان صحبت بغض و اشک امانش نمي‌داد اما مسلط، به تمامي سؤال‌ها پاسخ داد. او در ميانه صحبت عکس‌هاي فرزند و دختر کوچکش را براي ما ارسال مي‌کند و درباره زيبايي ازدست‌رفته زندگي‌اش برايمان مي‌گويد. او که حالا و در آستانه 40سالگي اعضاي خانواده خود را از دست داده است، در چهار روز گذشته تمامي راه‌ها براي رسيدن به ايران را امتحان کرده تا بتواند باقي‌مانده پيکر عزيزانش را به آغوش بکشد اما هيچ پروازي به سمت ايران پيدا نکرده. وحيد امامي مي‌گويد در اين چند روز هيچ‌يک از مقامات و مسئولان ايراني در پي دلجويي از خانواده او و خودش برنيامده‌اند. مادر و پدر همسر وحيد که در ايران هستند، مصيبت ازدست‌دادن دو فرزند، نوه و عروس خود را به دوش مي‌کشند اما تاکنون هيچ مددکار و مشاوري از سوي دولت زنگ خانه آنها را به صدا درنیاورده تا حداقل خدمات روان‌شناسي لازم در مواقع بحران را در اختيار آنها قرار دهد؛‌ درحالي‌که اين مي‌توانست کمترين کاري باشد که در بروز اين فاجعه انجام داد. آنچه مي‌خوانيد مشروح صحبت‌هاي ما با وحيد امامي است که تلاش کرده‌ايم وفادارانه و با کمترين جرح‌وتعدیل در اختيار خوانندگان «شرق» قرار دهيم.

ضمن تسليت به شما آقاي امامي؛ شما در اين سانحه چه کساني را از دست داديد؟
من همسرم سپند صادقي، اهل کرمانشاه، زني مهربان و بزرگ و‌ همين‌طور دخترم، سوفي امامي، پنج‌سال‌و‌نيمه.... را از دست دادم. در اين سانحه پشت‌وپناهم الوند صادقي، برادر همسرم را که همه‌چیزم در اين کشور بود و همسر او نگار برقعي را از دست دادم.
شما بعد از اينکه متوجه شديد هواپيما توسط ايران و با خطاي انساني ساقط شده چه احساسي داشتيد؟
اميدوارم که هيچ‌کس در شرايط من قرار نگيرد؛ اما وقتي که من فهميدم علت سقوط شليک توسط ايران بوده، اگر بخواهم راستش را بگويم از لحاظ روحي برايم فرق چنداني نداشت؛ چيزي که مهم بود، درد از‌دست‌دادن خانواده‌ام بود. چه به‌واسطه شليک و چه به‌واسطه موشک. ماهيت اينکه چه اتفاقي آنها را از من گرفته است، نمي‌تواند عزيزانم را به من برگرداند. فقط اين حس در من ايجاد شد که مهر تأييد ديگري در ذهن من زده شود که کساني در ايران هستند و مرتکب اين کار شده‌اند که همفکر و هم‌خط من نيستند و آنها عزيزان من را از من گرفتند. براي اينکه دقيق‌تر بگويم، حس من انزجار از دروغ و پنهان‌کاري است.
بعد از اين واقعه احساس شما نسبت به ايران تغيير کرد؟
اين واقعه احساس من را نسبت به خاکم، خاک ايران هيچ تغييري نداده است. اما احساسم نسبت به مسئولان اين حادثه را چرا.
شما چه توقعي از ايران داريد؟
من از ملت ايران حرف مي‌زنم و اين را مي‌فهمم که در ايران طرز فکرهاي مختلفي وجود دارد. ما مي‌توانيم افکار مختلف ملت ايران را در کنار هم تحمل کنيم ‌اما انگار از جانب ديگران تحمل نمي‌شويم. نمي‌دانم چرا آنها نمی‌توانند ذره‌اي تضاد فکري با خودشان را ببينند. من توقعم از ايران مثل هر انسان ديگري انجام عدالت است؛ به هر ترتيبي که مي‌شود.
در روزهاي گذشته مردم ايران عميقا با شما ابراز همدردي کردند. شما چه پيامي براي مردم داريد؟
من از همدردي هم‌وطنانم بسيار‌بسيار ممنونم. براي اينکه آنها هم مثل من داغدار هستند و به آنها تسليت مي‌گويم. ما همه در کنار هم هستيم.
آيا فکر مي‌کرديد دليل سقوط هواپيما شليک خطا باشد؟
من آن زمان اصلا نمي‌توانستم فکري بکنم و همچنان هم شايد درست فکرم کار نمي‌کند. الان هم صادقانه مي‌گويم براي پاسخ به سؤالات شما نياز به فکر و تمرکز دارم. من صادقانه مي‌گويم آن زمان فقط به اين فکر مي‌کردم چه کنم که ديگر عزيزانم را نخواهم ديد.
شما تا چه زماني با خانواده‌تان در ارتباط بوديد؟
براي اينکه زماني که آنها در حال سوارشدن بودند، شرايط مملکت ملتهب بود و صحبت‌ها و مشاجرات لفظي بالا گرفته بود، من لحظه‌به‌لحظه از طريق واتس‌اپ با آنها در ارتباط بودم؛ از لحظه‌اي که وارد فرودگاه شدند، چمدان‌هايشان را تحويل دادند، از لحظه‌اي که وارد هواپيما شدند و کمربندشان را بستند و گفتند وحيد! آن‌قدر نگران نباش، ما ديگر پريديم. به زودي مي‌بينیمت... من تمام اين لحظات با آنها بودم. آخرين تماس زماني بود که کمربند را بستند و ديگر تلفن همراه را خاموش کردند.
چطور متوجه اين اتفاق شديد؟
از طريق واتس‌اپ و فيس‌بوک متوجه سقوط هواپيما شدم.
علت سفر آنها چه بود؟
علتش ديدن مادر و پدرشان بود. از آنها ممنونم که همسرم را به دنيا آوردند و فرصت زندگي با او را برايم فراهم کردند. از آنها ممنونم و به آنها تسليت مي‌گويم....
چرا آمدن شما به ايران طول کشيد؟
مشکل من اين بود که نمي‌توانستم از اتاق و کمد دخترم دل بکنم. نمي‌توانستم از لباس‌هاي دخترم از تختش دل بکنم. به زمان احتياج داشتم تا بتوانم همه اينها را براي خودم هضم کنم. اينجا خانه من است و بايد وحيد پودرشده را دوباره منسجم مي‌کردم تا دوباره بتوانم به ايران برگردم.
آيا تماسي از ايران، از سوي مسئولان ايران با شما يا خانواده همسرتان براي همدردي گرفته شده؟
نخير. هيچ تماسي گرفته نشده...
آيا خانواده همسرتان براي پيگيري وضعيت پيکر درگذشتگان به جايي مراجعه کرده‌اند؟‌
راستش نمي‌دانم. اما تصورش هم برايم سخت است که به لحظه‌اي فکر کنم که بايد به چنين جايي بروم و اين سؤال اذيتم مي‌کند و آماده جوابگويي به آن نيستم.
آقاي امامي نگاهتان به آينده زندگي‌تان چيست؟
نگاه من به آينده... بنا به پيشنهاد يکي از دوستان عزيزم، من يک بنياد خيريه‌ به اسم سوفي با کمک ايشان و دوستانم راه خواهم انداخت که در زمينه‌هاي مادي و معنوي به کودکان خدمات
خواهد داد.
ايراني‌هاي ديگري را که در اين سانحه از دست رفتند مي‌شناختيد؟
بله. همه هم‌وطنم بودند. براي ما هم‌وطن ارزشمند است، مخصوصا براي کساني که خارج از کشور زندگي مي‌کنند. تعدادي از درگذشتگان را از نزديک مي‌شناختم و داغدار آنها هستم.
در اين شرايط چه چيزي شما را تسکين مي‌دهد و سرپا نگه مي‌دارد؟
حضور دوستانم که در اينجا هستند و از شهرهاي ديگر به اينجا آمدند و با من بودند تا من بتوانم از لحاظ ذهني خودم را آماده کنم و کارهايم را انجام دهم و ظرف دو روز آينده به ايران بيايم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.