پنجرهها
شرق: «به من گفته بودند، ریسههای خیال و رویا را که به هم ببافید، داستانها متولد خواهند شد. رنگ به رنگ، مثل پارچهها. آن وقت زینت زندگی میشوند، مثل همهی چیزهای قشنگ. بعدها فهمیدم داستانها زینت نیستند. پنجره هستند. پنجرههایی که زندگی را جور دیگری به ما نشان میدهند...». این سطرها در پشت جلد مجموعه داستان «مرز»، نوشته نفیسه نصیران که در نشر مرکز منتشر شده، آمدهاند. سطرهایی که چه بسا خود پنجرهای باشند گشوده به قصههای این مجموعه که پنجرههایی هستند به روی زندگی، به روی جامعه شهری، به روی انسان امروز و دغدغههایش. کتاب شامل شش قصه است به نامهای: «کفش مردانه بپوش»، «مرز»، «خانهی مقدمها»، «لالهزار»، «مرفینها» و «کراواتها». آنچه میخوانید سطرهایی است از قصه «مرز» از این مجموعه: «نیمهشب یک بار دیگر صدای چرخ را شنیدم. دلم ریخت و ترسیدم. به صورت بهمن نگاه کردم. نفس میکشید. لولهی اکسیژن توی بینیاش بود و شکمش بالا و پایین میرفت. دویدم توی سالن دیدم چرخ را به اتاق دیگری بردند. مریض بدحال آن اتاق را نمیشناختم. برگشتم توی اتاق خودمان. دراز کشیدم و چشمهایم را بستم. کمی بعد از جا پریدم. نفهمیدم برای آنکه نصفهشب بدحال شده بود چرخ را برگردانده بودند یا نه. فقط با دیدن نفس بهمن، که هی بند میآمد و دوباره مثل آه بلندی کشیده میشد، دستم رفت روی زنگ نارنجی بالای تخت و جیغ کشیدم. بهمن چشمش را سنگین باز کرد و دوباره نفسش بند آمد».
شرق: «به من گفته بودند، ریسههای خیال و رویا را که به هم ببافید، داستانها متولد خواهند شد. رنگ به رنگ، مثل پارچهها. آن وقت زینت زندگی میشوند، مثل همهی چیزهای قشنگ. بعدها فهمیدم داستانها زینت نیستند. پنجره هستند. پنجرههایی که زندگی را جور دیگری به ما نشان میدهند...». این سطرها در پشت جلد مجموعه داستان «مرز»، نوشته نفیسه نصیران که در نشر مرکز منتشر شده، آمدهاند. سطرهایی که چه بسا خود پنجرهای باشند گشوده به قصههای این مجموعه که پنجرههایی هستند به روی زندگی، به روی جامعه شهری، به روی انسان امروز و دغدغههایش. کتاب شامل شش قصه است به نامهای: «کفش مردانه بپوش»، «مرز»، «خانهی مقدمها»، «لالهزار»، «مرفینها» و «کراواتها». آنچه میخوانید سطرهایی است از قصه «مرز» از این مجموعه: «نیمهشب یک بار دیگر صدای چرخ را شنیدم. دلم ریخت و ترسیدم. به صورت بهمن نگاه کردم. نفس میکشید. لولهی اکسیژن توی بینیاش بود و شکمش بالا و پایین میرفت. دویدم توی سالن دیدم چرخ را به اتاق دیگری بردند. مریض بدحال آن اتاق را نمیشناختم. برگشتم توی اتاق خودمان. دراز کشیدم و چشمهایم را بستم. کمی بعد از جا پریدم. نفهمیدم برای آنکه نصفهشب بدحال شده بود چرخ را برگردانده بودند یا نه. فقط با دیدن نفس بهمن، که هی بند میآمد و دوباره مثل آه بلندی کشیده میشد، دستم رفت روی زنگ نارنجی بالای تخت و جیغ کشیدم. بهمن چشمش را سنگین باز کرد و دوباره نفسش بند آمد».
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.