تدبیر اصلاحطلبان برای امید مردم
امیر راعیفر
در بازار اخبار رنگارنگی که صفحات مجازی یا کاغذ جراید را پر کرده است، یکی از مواردی که شدیدا جلبنظر میکند، اعلام نتایج اولیه صلاحیت کاندیداهای انتخابات مجلس شورای اسلامی است؛ نتایجی که توسط هیئتهای اجرائی که زیر نظر وزارت کشور دولت تدبیر و امید فعالیت میکنند به بار نشسته است. ردصلاحیت اصلاحطلبان شناختهشده که برخی هماینک نماینده مجلس شورای اسلامی هستند توسط هیئت اجرائی موجب بروز تحلیلهایی متفاوت در باب رفتار دولت تدبیر و امید! و چرایی این برخورد از سوی دولتی حقوقدان! با اصلاحطلبان شده است.
تحلیل رفتار دولت نهتنها سخت نیست، بلکه حتی لزومی هم نسبت به آن احساس نمیشود. حال با این تفاسیر باید به رفتار بعدی اصلاحطلبان پرداخته شود تا تصمیمات دولت.
اصلاحطلبان با وجود فشارها و ایجاد فضایی بسته برای فعالیتهای سیاسی و با وجود برخوردهای گوناگون با بسیاری از افراد منتسب به این جریان، باز هم در حرکتی مثبت و در جهت تشریک مساعی در قدرت انتخابات را بهترین محفل وزنکشی سیاسی میدانند و با همین دیدگاه مثبت، خود را کاندیدای انتخابات معرفی میکنند، اما باز هم نتیجهای جز ردصلاحیت عایدشان نمیشود.
همیشه از شورای نگهبان و نظارت استصوابی گفته میشد، اما گویا اینبار مسئله به شکل دیگری درآمده است.
حال با توجه به این ردصلاحیتها، به نظر اصلاحطلبان سه راه پیشرو دارند. راه نخست اینکه طبق قانون اعتراض کنند و با لابی و هر داستان دیگری بتوانند دو، سهنفری را در مرحله نخست! از منفذ تأیید صلاحیت بگذرانند و به اتفاقات بعدی چشم داشته باشند و همان آش و کاسه نیروهای درجه چندم و انتخابات و نتیجهای مشخص.
دیگر اینکه: بدون اعتراض به نتیجه صلاحیتها تنها با همان پیادهنظام جریان در انتخابات شرکت کرده که باز هم احتمالا با توجه به شرایط موجود نتیجه آن مشخص است.
راه دیگر اینکه یکبار برای همیشه رسما اعلام کنند با توجه به ردصلاحیتشدن کاندیداهای اصلاحطلب امکان شرکت در انتخابات از این جریان اصیل اصلاحی قانونمدار گرفته شده است.
یکی از مباحث جدلآمیز در میان اصلاحطلبان، انتخاب راهی است که در انتها، هم دستی در قدرت داشته باشند و هم پایگاه مردمیشان مخدوش نشود و صدالبته این استراتژی از نظر عقلانی نهتنها درست، بلکه گاهی لازم است، اما در مواقعی یک جریان سیاسی باید خود را ملزم به انتخاب یکی از دو گزینه پیشرو ببیند و دقیقا آنجاست که عیار جریانات مشخص میشود.
به نظر میرسد امروز زمانی است که اصلاحطلبان باید عیارشان را با پشتوانه مردمیشان نشان دهند.
لازم به ذکر است مشارکت یا عدم مشارکت در انتخابات دو مفهوم کاملا مجزا دارد که در تحلیل یادداشت باید مدنظر باشد و عدم مشارکت به معنای عدم شرکت در انتخابات به صورت لیست کاندیداهای مورد تأیید است.
در بازار اخبار رنگارنگی که صفحات مجازی یا کاغذ جراید را پر کرده است، یکی از مواردی که شدیدا جلبنظر میکند، اعلام نتایج اولیه صلاحیت کاندیداهای انتخابات مجلس شورای اسلامی است؛ نتایجی که توسط هیئتهای اجرائی که زیر نظر وزارت کشور دولت تدبیر و امید فعالیت میکنند به بار نشسته است. ردصلاحیت اصلاحطلبان شناختهشده که برخی هماینک نماینده مجلس شورای اسلامی هستند توسط هیئت اجرائی موجب بروز تحلیلهایی متفاوت در باب رفتار دولت تدبیر و امید! و چرایی این برخورد از سوی دولتی حقوقدان! با اصلاحطلبان شده است.
تحلیل رفتار دولت نهتنها سخت نیست، بلکه حتی لزومی هم نسبت به آن احساس نمیشود. حال با این تفاسیر باید به رفتار بعدی اصلاحطلبان پرداخته شود تا تصمیمات دولت.
اصلاحطلبان با وجود فشارها و ایجاد فضایی بسته برای فعالیتهای سیاسی و با وجود برخوردهای گوناگون با بسیاری از افراد منتسب به این جریان، باز هم در حرکتی مثبت و در جهت تشریک مساعی در قدرت انتخابات را بهترین محفل وزنکشی سیاسی میدانند و با همین دیدگاه مثبت، خود را کاندیدای انتخابات معرفی میکنند، اما باز هم نتیجهای جز ردصلاحیت عایدشان نمیشود.
همیشه از شورای نگهبان و نظارت استصوابی گفته میشد، اما گویا اینبار مسئله به شکل دیگری درآمده است.
حال با توجه به این ردصلاحیتها، به نظر اصلاحطلبان سه راه پیشرو دارند. راه نخست اینکه طبق قانون اعتراض کنند و با لابی و هر داستان دیگری بتوانند دو، سهنفری را در مرحله نخست! از منفذ تأیید صلاحیت بگذرانند و به اتفاقات بعدی چشم داشته باشند و همان آش و کاسه نیروهای درجه چندم و انتخابات و نتیجهای مشخص.
دیگر اینکه: بدون اعتراض به نتیجه صلاحیتها تنها با همان پیادهنظام جریان در انتخابات شرکت کرده که باز هم احتمالا با توجه به شرایط موجود نتیجه آن مشخص است.
راه دیگر اینکه یکبار برای همیشه رسما اعلام کنند با توجه به ردصلاحیتشدن کاندیداهای اصلاحطلب امکان شرکت در انتخابات از این جریان اصیل اصلاحی قانونمدار گرفته شده است.
یکی از مباحث جدلآمیز در میان اصلاحطلبان، انتخاب راهی است که در انتها، هم دستی در قدرت داشته باشند و هم پایگاه مردمیشان مخدوش نشود و صدالبته این استراتژی از نظر عقلانی نهتنها درست، بلکه گاهی لازم است، اما در مواقعی یک جریان سیاسی باید خود را ملزم به انتخاب یکی از دو گزینه پیشرو ببیند و دقیقا آنجاست که عیار جریانات مشخص میشود.
به نظر میرسد امروز زمانی است که اصلاحطلبان باید عیارشان را با پشتوانه مردمیشان نشان دهند.
لازم به ذکر است مشارکت یا عدم مشارکت در انتخابات دو مفهوم کاملا مجزا دارد که در تحلیل یادداشت باید مدنظر باشد و عدم مشارکت به معنای عدم شرکت در انتخابات به صورت لیست کاندیداهای مورد تأیید است.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.