|

يلدا خوش آمدي

غلامرضا امامي

چند این شب و خاموشی؟ وقت است که برخیزم/ وین آتش خندان را با صبح برانگیزم/ ای سایه! سحرخیزان دلواپس خورشیدند/ زندان شب یلدا بگشایم و بگریزم «سايه»
يلدا خوش آمدي، با چاروقت بر برگ‌هاي خشك خزان مي‌خرامي، و مي‌خواني: زمستان است، هوا بس ناجوانمردانه سرد است. يك سال گذشت، اين بار سينه‌ات خس‌خس مي‌كند، آسمان آبي نيست، سربی شده است، چهره‌ها دژم، چشم‌ها برهم.
يلدا: در راه كه مي‌آمدي، نديدي كودكان كار كه در زباله‌ها رزق و روزي خويش مي‌جويند؟ در راه نديدي پدران بي‌كار و مادران را؟ نديدي فقر و فساد را؟ نديدي بي‌كاري و گراني را؟ در خورجينت، هندوانه‌ و انار آوردي بر سفره‌هاي خالي. يلدا مي‌آيي در درازترين شب سال، در شب ميلاد مهر، در شب زایش نور. اما چه مي‌كني با چشم‌هاي خسته؟ با دل‌هاي بسته؟ با پدران شرمگين؟ با مادران غمگين... تهران كه زماني پاك‌ترين شهر ايران بود، اكنون به بستر احتضار افتاده است، چهارده مؤسسۀ مسئول، هر يك گناه آلودگي را به گردن ديگري مي‌اندازند. مقام مسئولي مي‌گويد بايد باد بيايد تا سموم برود و هوا پاك شود. گويي از ياد برده‌اند، سرپوش گذاشتن بر مشكلات، مشكلي را حل نمي‌كند. چاره كار اين نیست. يلدا: قرن‌هاست كه پدران ما مقدمت را گرامي مي‌دارند و به شوق نور تا سحر بيدار مي‌مانند، در سياه‌ترين شب سال به برآمدن نور و به اميد روشناي روز دل مي‌بندند؛ تا طلوع نوروز زيباترين روز سال كه روز و شب برابر است. روز دادگري دل خوش مي‌دارند و مي‌سرايند: صبح صادق ندمد تا شب يلدا نرود.
يلدا: در شب تو ما شعر مي‌خوانيم، سروده‌هاي شاهنامه فردوسي و حافظ شيرازي را - ما به شعله اميد زنده‌ايم، ما به نويد شادي سرمستيم. ما شب را باور نداريم، ما از سياهي گريزانيم، ما مهرباني و شادي را پاس مي‌داريم. تحريم‌ها و تهديدها ما را از رفتن بازنمي‌دارد. ما به عشق زنده‌ايم، ما از سياهي و ستم گريزانيم، حافظ، حافظه تاريخي ماست كه قرن‌ها پيش چه خوش سرود:
صحبت حكام ظلمت شب يلداست/ نور ز خورشيد خواه بو كه برآيد

چند این شب و خاموشی؟ وقت است که برخیزم/ وین آتش خندان را با صبح برانگیزم/ ای سایه! سحرخیزان دلواپس خورشیدند/ زندان شب یلدا بگشایم و بگریزم «سايه»
يلدا خوش آمدي، با چاروقت بر برگ‌هاي خشك خزان مي‌خرامي، و مي‌خواني: زمستان است، هوا بس ناجوانمردانه سرد است. يك سال گذشت، اين بار سينه‌ات خس‌خس مي‌كند، آسمان آبي نيست، سربی شده است، چهره‌ها دژم، چشم‌ها برهم.
يلدا: در راه كه مي‌آمدي، نديدي كودكان كار كه در زباله‌ها رزق و روزي خويش مي‌جويند؟ در راه نديدي پدران بي‌كار و مادران را؟ نديدي فقر و فساد را؟ نديدي بي‌كاري و گراني را؟ در خورجينت، هندوانه‌ و انار آوردي بر سفره‌هاي خالي. يلدا مي‌آيي در درازترين شب سال، در شب ميلاد مهر، در شب زایش نور. اما چه مي‌كني با چشم‌هاي خسته؟ با دل‌هاي بسته؟ با پدران شرمگين؟ با مادران غمگين... تهران كه زماني پاك‌ترين شهر ايران بود، اكنون به بستر احتضار افتاده است، چهارده مؤسسۀ مسئول، هر يك گناه آلودگي را به گردن ديگري مي‌اندازند. مقام مسئولي مي‌گويد بايد باد بيايد تا سموم برود و هوا پاك شود. گويي از ياد برده‌اند، سرپوش گذاشتن بر مشكلات، مشكلي را حل نمي‌كند. چاره كار اين نیست. يلدا: قرن‌هاست كه پدران ما مقدمت را گرامي مي‌دارند و به شوق نور تا سحر بيدار مي‌مانند، در سياه‌ترين شب سال به برآمدن نور و به اميد روشناي روز دل مي‌بندند؛ تا طلوع نوروز زيباترين روز سال كه روز و شب برابر است. روز دادگري دل خوش مي‌دارند و مي‌سرايند: صبح صادق ندمد تا شب يلدا نرود.
يلدا: در شب تو ما شعر مي‌خوانيم، سروده‌هاي شاهنامه فردوسي و حافظ شيرازي را - ما به شعله اميد زنده‌ايم، ما به نويد شادي سرمستيم. ما شب را باور نداريم، ما از سياهي گريزانيم، ما مهرباني و شادي را پاس مي‌داريم. تحريم‌ها و تهديدها ما را از رفتن بازنمي‌دارد. ما به عشق زنده‌ايم، ما از سياهي و ستم گريزانيم، حافظ، حافظه تاريخي ماست كه قرن‌ها پيش چه خوش سرود:
صحبت حكام ظلمت شب يلداست/ نور ز خورشيد خواه بو كه برآيد

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.