راشاتودی:
فرانسه در مذاکرات با ایران عامل اسراییل و عربستان بود
ایرنا: شبکه خبری راشاتودی نوشت: گزارشهای مشروحی در مورد نحوه اقدام و انگیزههای فرانسه که برای اسراییل و خاندان سعود فعالیت میکند، جهت ایجاد اخلال در مذاکرات هفته گذشته منتشر شده است. پپه اسکوبار، نویسنده تحلیل راشاتودی با طرح این پرسش که «چرا آمریکا بهدنبال توافق با ایران است؟» افزود: اگرچه مذاکرات ژنو بین ایران و 1+5 دچار اخلال شد، اما بهطورکامل شکست نخورد. دستکم یک توافق موقت در مورد برنامه هستهای تهران هنوز باقی است و این ماجرا روز چهارشنبه ادامه مییابد. اما هنوز منطق اساسی برد- برد در درازمدت باقی میماند. تهران باید از تحریمهای شدید آمریکا و غرب خلاصی یابد و واشنگتن اهرم قدرتی بیشتری در جنوب غرب آسیا و سراسر اروپا- آسیا میخواهد. اشتباه نکنید، این مذاکراتی است که با وجود دیگر ایفاگران برسرمیز، درواقع بین واشنگتن و تهران صورت میگیرد. درعین حال، احتمال وسوسهبرانگیز یک توافق بر محاسبات هریک از این ایفاگران از سراسر اروپا- آسیا از ترکیه گرفته تا کشور هایبریکس (کشورهای درحال توسعه) و روسیه و چین تاثیر میگذارد. کاخسفید و وزارتخارجه آمریکا اکنون به کنگره این کشور گوشزد میکنند که اعمال
تحریمهای بیشتر به منزله گامبرداشتن به سوی جنگ خواهد بود. با شکست مذاکرات، باراک اوباما، رییسجمهوری آمریکا هیچ راهی جز متوقفکردن برنامه غنیسازی ایران نخواهد داشت.
این مسایل کاملا بیمعنی است. از همان ابتدا هر فرد مطلعی از آژانس بینالمللی انرژی اتمی گرفته تا ماموران اطلاعاتی آمریکا و حتی مقامات دفاعی سابق اسراییل میدانند که تهران یک برنامه هستهای تسلیحاتیشده ندارد. آیتالله خامنهای، رهبر عالی ایران بارها یک جنگافزار هستهای را غیراسلامی دانسته و آن را محکوم کرده است. ایران بمبی ندارد و خواهان بمب نیست و این کشور پیمان منع اشاعه هستهای را امضا کرده است. از سوی دیگر، اسراییل اهمیتی به این معاهده نمیدهد و یک قدرت هستهای غیرقانونی است که صدها کلاهک در اختیار دارد. هم هند و هم پاکستان با پرهیز از این معاهده تسلیحات هستهای تولید کردهاند. این به آن معنا نیست که از آن علیه یکدیگر استفاده خواهند کرد. بمبهای آنان بخشی از یک سازوکار بازدارنده است.
واشنگتن هرگز اسراییل را تحریم نکرد، برعکس همیشه از انکار تلآویو در مورد قدرت هستهایبودن حفاظت میکند. هند و پاکستان نیز هرگز تحریم نشدند. پس چرا ایران خطرناک تلقی میشود؟
البته انگیزههای زیادی وجود دارد: بیاعتمادی 34ساله پدیدآمده بین واشنگتن و تهران پس از انقلاب اسلامی، این حقیقت که نخبگان واشنگتن همواره خواهان تغییر رژیم بودهاند، سیاست مستقل ایران، اشتیاق آمریکا برای دستیابی به ثروت انرژی و بازکردن یک بازار عظیم ناب.
با شایعکردن این منطق که مذاکرات شکستخورده به جنگ علیه ایران منجر خواهد شد، کاخسفید و وزارتخارجه آمریکا در واقع به همپیمانان خود اشاره دارند، یعنی اعضای حزب «لیکود» در اسراییل و خاندان سعود که هماکنون هرکاری را برای ایجاد اخلال در مذاکرات ژنو انجام میدهند.
با دستیابی به یک توافق، تلآویو میداند که بهانهای برای مطرحکردن تهدید ماهیتی ایران به منظور ممانعت از توجه به ریشه تمامی مشکلات یعنی اشغال فلسطین، از دست خواهد داد.
در مورد خاندان سعود نیز که بقایش به سیستم دلار نفتی وابسته است، شیوه حفاظتی به شکل فروش عظیم تسلیحات آمریکا به منظور تنظیم بازار نفتی ارایه میشود.
نقطه اصلی این پیچیدگی مسایل، روابط واشنگتن و تهران است ولی با این حال برخی پیامدهای حتی یک آشتی نسبی نیز مشخص است.
هم واشنگتن و هم تهران با جهادگران سلفی در حال مبارزهاند. خاندان سعودی هرازگاهی این جهادگران را بهکار میاندازد. بمبگذاری و سربریدن در عراق و سوریه خوب است، اما در عربستانسعودی درست نیست.
تصور کنید که واشنگتن و تهران با یکدیگر به مقابله با جهادگرایی بپردازند. شرکتهای نفتی هماکنون در رویای سرمایهگذاری در صنایع انرژی و بازار ایران هستند. با توجه به اینکه اولویت شماره یک تهران خلاصشدن از این تحریمهاست، جالب است شاهد نحوه بهکارگیری مشوقهای واشنگتن باشیم.
تصور کنید واشنگتن ایران را وادارد تا به شرکتهای آمریکایی هم اجازه انعقاد قراردادهایی مشابه همپیمانان ایران، چین و روسیه بدهد. تهران شاید از این شرکتهای آمریکایی و نیز اروپایی و آسیایی برای رونق اقتصادش استفاده بکند و آمریکا نیز از این آزادی عمل وسیع در کل جنوبشرق آسیا بهره ببرد.
نتیجه اینکه تاریخ همیشه روشهای اسرارآمیزی برای این شیوه که «اگر نمیتوانی آنها را از پا در بیاوری، پس به آنان ملحق شو» دارد. برای واشنگتن چرخش واقعی به سوی آسیا تنها درصورت چرخش به سوی ایران ممکن خواهد شد.
این مسایل کاملا بیمعنی است. از همان ابتدا هر فرد مطلعی از آژانس بینالمللی انرژی اتمی گرفته تا ماموران اطلاعاتی آمریکا و حتی مقامات دفاعی سابق اسراییل میدانند که تهران یک برنامه هستهای تسلیحاتیشده ندارد. آیتالله خامنهای، رهبر عالی ایران بارها یک جنگافزار هستهای را غیراسلامی دانسته و آن را محکوم کرده است. ایران بمبی ندارد و خواهان بمب نیست و این کشور پیمان منع اشاعه هستهای را امضا کرده است. از سوی دیگر، اسراییل اهمیتی به این معاهده نمیدهد و یک قدرت هستهای غیرقانونی است که صدها کلاهک در اختیار دارد. هم هند و هم پاکستان با پرهیز از این معاهده تسلیحات هستهای تولید کردهاند. این به آن معنا نیست که از آن علیه یکدیگر استفاده خواهند کرد. بمبهای آنان بخشی از یک سازوکار بازدارنده است.
واشنگتن هرگز اسراییل را تحریم نکرد، برعکس همیشه از انکار تلآویو در مورد قدرت هستهایبودن حفاظت میکند. هند و پاکستان نیز هرگز تحریم نشدند. پس چرا ایران خطرناک تلقی میشود؟
البته انگیزههای زیادی وجود دارد: بیاعتمادی 34ساله پدیدآمده بین واشنگتن و تهران پس از انقلاب اسلامی، این حقیقت که نخبگان واشنگتن همواره خواهان تغییر رژیم بودهاند، سیاست مستقل ایران، اشتیاق آمریکا برای دستیابی به ثروت انرژی و بازکردن یک بازار عظیم ناب.
با شایعکردن این منطق که مذاکرات شکستخورده به جنگ علیه ایران منجر خواهد شد، کاخسفید و وزارتخارجه آمریکا در واقع به همپیمانان خود اشاره دارند، یعنی اعضای حزب «لیکود» در اسراییل و خاندان سعود که هماکنون هرکاری را برای ایجاد اخلال در مذاکرات ژنو انجام میدهند.
با دستیابی به یک توافق، تلآویو میداند که بهانهای برای مطرحکردن تهدید ماهیتی ایران به منظور ممانعت از توجه به ریشه تمامی مشکلات یعنی اشغال فلسطین، از دست خواهد داد.
در مورد خاندان سعود نیز که بقایش به سیستم دلار نفتی وابسته است، شیوه حفاظتی به شکل فروش عظیم تسلیحات آمریکا به منظور تنظیم بازار نفتی ارایه میشود.
نقطه اصلی این پیچیدگی مسایل، روابط واشنگتن و تهران است ولی با این حال برخی پیامدهای حتی یک آشتی نسبی نیز مشخص است.
هم واشنگتن و هم تهران با جهادگران سلفی در حال مبارزهاند. خاندان سعودی هرازگاهی این جهادگران را بهکار میاندازد. بمبگذاری و سربریدن در عراق و سوریه خوب است، اما در عربستانسعودی درست نیست.
تصور کنید که واشنگتن و تهران با یکدیگر به مقابله با جهادگرایی بپردازند. شرکتهای نفتی هماکنون در رویای سرمایهگذاری در صنایع انرژی و بازار ایران هستند. با توجه به اینکه اولویت شماره یک تهران خلاصشدن از این تحریمهاست، جالب است شاهد نحوه بهکارگیری مشوقهای واشنگتن باشیم.
تصور کنید واشنگتن ایران را وادارد تا به شرکتهای آمریکایی هم اجازه انعقاد قراردادهایی مشابه همپیمانان ایران، چین و روسیه بدهد. تهران شاید از این شرکتهای آمریکایی و نیز اروپایی و آسیایی برای رونق اقتصادش استفاده بکند و آمریکا نیز از این آزادی عمل وسیع در کل جنوبشرق آسیا بهره ببرد.
نتیجه اینکه تاریخ همیشه روشهای اسرارآمیزی برای این شیوه که «اگر نمیتوانی آنها را از پا در بیاوری، پس به آنان ملحق شو» دارد. برای واشنگتن چرخش واقعی به سوی آسیا تنها درصورت چرخش به سوی ایران ممکن خواهد شد.
ایرنا: شبکه خبری راشاتودی نوشت: گزارشهای مشروحی در مورد نحوه اقدام و انگیزههای فرانسه که برای اسراییل و خاندان سعود فعالیت میکند، جهت ایجاد اخلال در مذاکرات هفته گذشته منتشر شده است. پپه اسکوبار، نویسنده تحلیل راشاتودی با طرح این پرسش که «چرا آمریکا بهدنبال توافق با ایران است؟» افزود: اگرچه مذاکرات ژنو بین ایران و 1+5 دچار اخلال شد، اما بهطورکامل شکست نخورد. دستکم یک توافق موقت در مورد برنامه هستهای تهران هنوز باقی است و این ماجرا روز چهارشنبه ادامه مییابد. اما هنوز منطق اساسی برد- برد در درازمدت باقی میماند. تهران باید از تحریمهای شدید آمریکا و غرب خلاصی یابد و واشنگتن اهرم قدرتی بیشتری در جنوب غرب آسیا و سراسر اروپا- آسیا میخواهد. اشتباه نکنید، این مذاکراتی است که با وجود دیگر ایفاگران برسرمیز، درواقع بین واشنگتن و تهران صورت میگیرد. درعین حال، احتمال وسوسهبرانگیز یک توافق بر محاسبات هریک از این ایفاگران از سراسر اروپا- آسیا از ترکیه گرفته تا کشور هایبریکس (کشورهای درحال توسعه) و روسیه و چین تاثیر میگذارد. کاخسفید و وزارتخارجه آمریکا اکنون به کنگره این کشور گوشزد میکنند که اعمال
تحریمهای بیشتر به منزله گامبرداشتن به سوی جنگ خواهد بود. با شکست مذاکرات، باراک اوباما، رییسجمهوری آمریکا هیچ راهی جز متوقفکردن برنامه غنیسازی ایران نخواهد داشت.
این مسایل کاملا بیمعنی است. از همان ابتدا هر فرد مطلعی از آژانس بینالمللی انرژی اتمی گرفته تا ماموران اطلاعاتی آمریکا و حتی مقامات دفاعی سابق اسراییل میدانند که تهران یک برنامه هستهای تسلیحاتیشده ندارد. آیتالله خامنهای، رهبر عالی ایران بارها یک جنگافزار هستهای را غیراسلامی دانسته و آن را محکوم کرده است. ایران بمبی ندارد و خواهان بمب نیست و این کشور پیمان منع اشاعه هستهای را امضا کرده است. از سوی دیگر، اسراییل اهمیتی به این معاهده نمیدهد و یک قدرت هستهای غیرقانونی است که صدها کلاهک در اختیار دارد. هم هند و هم پاکستان با پرهیز از این معاهده تسلیحات هستهای تولید کردهاند. این به آن معنا نیست که از آن علیه یکدیگر استفاده خواهند کرد. بمبهای آنان بخشی از یک سازوکار بازدارنده است.
واشنگتن هرگز اسراییل را تحریم نکرد، برعکس همیشه از انکار تلآویو در مورد قدرت هستهایبودن حفاظت میکند. هند و پاکستان نیز هرگز تحریم نشدند. پس چرا ایران خطرناک تلقی میشود؟
البته انگیزههای زیادی وجود دارد: بیاعتمادی 34ساله پدیدآمده بین واشنگتن و تهران پس از انقلاب اسلامی، این حقیقت که نخبگان واشنگتن همواره خواهان تغییر رژیم بودهاند، سیاست مستقل ایران، اشتیاق آمریکا برای دستیابی به ثروت انرژی و بازکردن یک بازار عظیم ناب.
با شایعکردن این منطق که مذاکرات شکستخورده به جنگ علیه ایران منجر خواهد شد، کاخسفید و وزارتخارجه آمریکا در واقع به همپیمانان خود اشاره دارند، یعنی اعضای حزب «لیکود» در اسراییل و خاندان سعود که هماکنون هرکاری را برای ایجاد اخلال در مذاکرات ژنو انجام میدهند.
با دستیابی به یک توافق، تلآویو میداند که بهانهای برای مطرحکردن تهدید ماهیتی ایران به منظور ممانعت از توجه به ریشه تمامی مشکلات یعنی اشغال فلسطین، از دست خواهد داد.
در مورد خاندان سعود نیز که بقایش به سیستم دلار نفتی وابسته است، شیوه حفاظتی به شکل فروش عظیم تسلیحات آمریکا به منظور تنظیم بازار نفتی ارایه میشود.
نقطه اصلی این پیچیدگی مسایل، روابط واشنگتن و تهران است ولی با این حال برخی پیامدهای حتی یک آشتی نسبی نیز مشخص است.
هم واشنگتن و هم تهران با جهادگران سلفی در حال مبارزهاند. خاندان سعودی هرازگاهی این جهادگران را بهکار میاندازد. بمبگذاری و سربریدن در عراق و سوریه خوب است، اما در عربستانسعودی درست نیست.
تصور کنید که واشنگتن و تهران با یکدیگر به مقابله با جهادگرایی بپردازند. شرکتهای نفتی هماکنون در رویای سرمایهگذاری در صنایع انرژی و بازار ایران هستند. با توجه به اینکه اولویت شماره یک تهران خلاصشدن از این تحریمهاست، جالب است شاهد نحوه بهکارگیری مشوقهای واشنگتن باشیم.
تصور کنید واشنگتن ایران را وادارد تا به شرکتهای آمریکایی هم اجازه انعقاد قراردادهایی مشابه همپیمانان ایران، چین و روسیه بدهد. تهران شاید از این شرکتهای آمریکایی و نیز اروپایی و آسیایی برای رونق اقتصادش استفاده بکند و آمریکا نیز از این آزادی عمل وسیع در کل جنوبشرق آسیا بهره ببرد.
نتیجه اینکه تاریخ همیشه روشهای اسرارآمیزی برای این شیوه که «اگر نمیتوانی آنها را از پا در بیاوری، پس به آنان ملحق شو» دارد. برای واشنگتن چرخش واقعی به سوی آسیا تنها درصورت چرخش به سوی ایران ممکن خواهد شد.
این مسایل کاملا بیمعنی است. از همان ابتدا هر فرد مطلعی از آژانس بینالمللی انرژی اتمی گرفته تا ماموران اطلاعاتی آمریکا و حتی مقامات دفاعی سابق اسراییل میدانند که تهران یک برنامه هستهای تسلیحاتیشده ندارد. آیتالله خامنهای، رهبر عالی ایران بارها یک جنگافزار هستهای را غیراسلامی دانسته و آن را محکوم کرده است. ایران بمبی ندارد و خواهان بمب نیست و این کشور پیمان منع اشاعه هستهای را امضا کرده است. از سوی دیگر، اسراییل اهمیتی به این معاهده نمیدهد و یک قدرت هستهای غیرقانونی است که صدها کلاهک در اختیار دارد. هم هند و هم پاکستان با پرهیز از این معاهده تسلیحات هستهای تولید کردهاند. این به آن معنا نیست که از آن علیه یکدیگر استفاده خواهند کرد. بمبهای آنان بخشی از یک سازوکار بازدارنده است.
واشنگتن هرگز اسراییل را تحریم نکرد، برعکس همیشه از انکار تلآویو در مورد قدرت هستهایبودن حفاظت میکند. هند و پاکستان نیز هرگز تحریم نشدند. پس چرا ایران خطرناک تلقی میشود؟
البته انگیزههای زیادی وجود دارد: بیاعتمادی 34ساله پدیدآمده بین واشنگتن و تهران پس از انقلاب اسلامی، این حقیقت که نخبگان واشنگتن همواره خواهان تغییر رژیم بودهاند، سیاست مستقل ایران، اشتیاق آمریکا برای دستیابی به ثروت انرژی و بازکردن یک بازار عظیم ناب.
با شایعکردن این منطق که مذاکرات شکستخورده به جنگ علیه ایران منجر خواهد شد، کاخسفید و وزارتخارجه آمریکا در واقع به همپیمانان خود اشاره دارند، یعنی اعضای حزب «لیکود» در اسراییل و خاندان سعود که هماکنون هرکاری را برای ایجاد اخلال در مذاکرات ژنو انجام میدهند.
با دستیابی به یک توافق، تلآویو میداند که بهانهای برای مطرحکردن تهدید ماهیتی ایران به منظور ممانعت از توجه به ریشه تمامی مشکلات یعنی اشغال فلسطین، از دست خواهد داد.
در مورد خاندان سعود نیز که بقایش به سیستم دلار نفتی وابسته است، شیوه حفاظتی به شکل فروش عظیم تسلیحات آمریکا به منظور تنظیم بازار نفتی ارایه میشود.
نقطه اصلی این پیچیدگی مسایل، روابط واشنگتن و تهران است ولی با این حال برخی پیامدهای حتی یک آشتی نسبی نیز مشخص است.
هم واشنگتن و هم تهران با جهادگران سلفی در حال مبارزهاند. خاندان سعودی هرازگاهی این جهادگران را بهکار میاندازد. بمبگذاری و سربریدن در عراق و سوریه خوب است، اما در عربستانسعودی درست نیست.
تصور کنید که واشنگتن و تهران با یکدیگر به مقابله با جهادگرایی بپردازند. شرکتهای نفتی هماکنون در رویای سرمایهگذاری در صنایع انرژی و بازار ایران هستند. با توجه به اینکه اولویت شماره یک تهران خلاصشدن از این تحریمهاست، جالب است شاهد نحوه بهکارگیری مشوقهای واشنگتن باشیم.
تصور کنید واشنگتن ایران را وادارد تا به شرکتهای آمریکایی هم اجازه انعقاد قراردادهایی مشابه همپیمانان ایران، چین و روسیه بدهد. تهران شاید از این شرکتهای آمریکایی و نیز اروپایی و آسیایی برای رونق اقتصادش استفاده بکند و آمریکا نیز از این آزادی عمل وسیع در کل جنوبشرق آسیا بهره ببرد.
نتیجه اینکه تاریخ همیشه روشهای اسرارآمیزی برای این شیوه که «اگر نمیتوانی آنها را از پا در بیاوری، پس به آنان ملحق شو» دارد. برای واشنگتن چرخش واقعی به سوی آسیا تنها درصورت چرخش به سوی ایران ممکن خواهد شد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.