رازیانه
سوسن مقصودلو
- منزل خانم الهامی؟
- بفرمایید.
- رویا خانوم؟
- بعله خودم هستم.
- رویا جان من رازیانه هستم از بندرعباس.
- رازیانه علومی؟
- بعله خوب شناختی.
- بعد اینهمه سال چه عجب یاد ما کردی دختبندری؟
- همیشه به یادتون هستم. خاشی؟
- به لطف تو؛ این سالها کجا بودی؟
- پی شوهرداری و بچهداری.
- اصلا چی شد یهو غیبت زد؟
- قصهاش مفصله. یادته اون سالها یه تئاتر کارگردانی کردم از یوجین اونیل.
- بعله که یادمه. چه کار خوبی بود.
- اون پسر منتقده که لاغر و بلند بود را یادته؟
- یه چیزایی یادم میاد.
- یه نقد نوشت. صد تا انگ به تئاتر ما زد.
- چی میگی؟
- اینجا و اونجا اینقدر واسم زد که بعد اون هرچی کار پیشنهاد میدادم قبول نمیکردن.
- شوخی میکنی؟
- آخر به خودم گفتم: «پی چی ووستادی؟» از تهران رفتم.
- چه ماجرایی.
- خونوادم دایم بهم سرکوفت میزدن: «اینهمه وقت تلف کردی. آخر هم یه کار کردی بدردنخور.» مادرم مرتب میگفت: کی ا تای پهلو ما؟
- تو هم به حرف مادرت گوش کردی؛ برگشتی بندرعباس.
-بعد هم به حرف او با یکی از پسرای فامیل ازدواج کردم و بندر موندگار شدم.
- مبارکه. بچه هم داری؟
- سه تا. دوپسر و یک دختر.
- چه خوب. حالا چه کار میکنی؟
- یه آقایی دیروز زنگ زد به من از مجله «نمایش». گفت میخواد درباره اونیل گزارش تهیه کنه؛ با منم میخواد مصاحبه کنه.
- خوبه بعد اینهمه سال یادشه.
- آره خیلی از تئاتر ما تعریف میکرد.
- تو چی گفتی؟
- گفتم قبول. فقط بقیه گروه هم باید بیان.
- گروه؟ شهرزاد که رفته آمریکا. حسن فوت کرده. فقط جواد هنوز کار میکنه.
- بیچاره حسن؛ تو از جواد شماره داری؟
- برات پیدا میکنم.
- قوربون دستت.
- به این بهانه یه چند روزی میبینمت. کی ا تای پهلو ما؟
- ایشاءالله قصد دارم بیام تهران مقیم بشم.
- پس شوهر و بچههات؟
- بچههام رفتن پی خودشان. شوهرم هم فوت کرد.
- ... پس حالا تو تنهایی؟
- بعله- اینهمه سال همش به تئاتر و بازی فکر میکردم. این آقائه که زنگ زد عین پرپرک رفتم به آسمون.
- عین چی؟
- پروانه. راستی اون که برای تئاتر من زد چه میکنه؟
- شنیدم بورس گرفت؛ رفت دکترا بخونه.
- برای معالجه تئاتر من لازم به دکتراگرفتن نبود.
- لابد برنامهاش اینه که تئاترهای دیگر را هم معالجه کنه.
- تو هنوز مثل سابق بامزهای. تهران خیلی خوبه. پر از تئاتر و فیلم و جشنواره.
-ای... .
- اگه بیام تهران سالی هفت؛ هشتا تئاتر کار میکنم. به تو هم نقش میدم. دوست داری بازی کنی؟
- از من گذشته تو باید با جوونا کار کنی.
- آره فکر خوبیه. پس تلفن جواد یادت نره.
- حتما.
- به عزیزون سلام برسون.
- بفرمایید.
- رویا خانوم؟
- بعله خودم هستم.
- رویا جان من رازیانه هستم از بندرعباس.
- رازیانه علومی؟
- بعله خوب شناختی.
- بعد اینهمه سال چه عجب یاد ما کردی دختبندری؟
- همیشه به یادتون هستم. خاشی؟
- به لطف تو؛ این سالها کجا بودی؟
- پی شوهرداری و بچهداری.
- اصلا چی شد یهو غیبت زد؟
- قصهاش مفصله. یادته اون سالها یه تئاتر کارگردانی کردم از یوجین اونیل.
- بعله که یادمه. چه کار خوبی بود.
- اون پسر منتقده که لاغر و بلند بود را یادته؟
- یه چیزایی یادم میاد.
- یه نقد نوشت. صد تا انگ به تئاتر ما زد.
- چی میگی؟
- اینجا و اونجا اینقدر واسم زد که بعد اون هرچی کار پیشنهاد میدادم قبول نمیکردن.
- شوخی میکنی؟
- آخر به خودم گفتم: «پی چی ووستادی؟» از تهران رفتم.
- چه ماجرایی.
- خونوادم دایم بهم سرکوفت میزدن: «اینهمه وقت تلف کردی. آخر هم یه کار کردی بدردنخور.» مادرم مرتب میگفت: کی ا تای پهلو ما؟
- تو هم به حرف مادرت گوش کردی؛ برگشتی بندرعباس.
-بعد هم به حرف او با یکی از پسرای فامیل ازدواج کردم و بندر موندگار شدم.
- مبارکه. بچه هم داری؟
- سه تا. دوپسر و یک دختر.
- چه خوب. حالا چه کار میکنی؟
- یه آقایی دیروز زنگ زد به من از مجله «نمایش». گفت میخواد درباره اونیل گزارش تهیه کنه؛ با منم میخواد مصاحبه کنه.
- خوبه بعد اینهمه سال یادشه.
- آره خیلی از تئاتر ما تعریف میکرد.
- تو چی گفتی؟
- گفتم قبول. فقط بقیه گروه هم باید بیان.
- گروه؟ شهرزاد که رفته آمریکا. حسن فوت کرده. فقط جواد هنوز کار میکنه.
- بیچاره حسن؛ تو از جواد شماره داری؟
- برات پیدا میکنم.
- قوربون دستت.
- به این بهانه یه چند روزی میبینمت. کی ا تای پهلو ما؟
- ایشاءالله قصد دارم بیام تهران مقیم بشم.
- پس شوهر و بچههات؟
- بچههام رفتن پی خودشان. شوهرم هم فوت کرد.
- ... پس حالا تو تنهایی؟
- بعله- اینهمه سال همش به تئاتر و بازی فکر میکردم. این آقائه که زنگ زد عین پرپرک رفتم به آسمون.
- عین چی؟
- پروانه. راستی اون که برای تئاتر من زد چه میکنه؟
- شنیدم بورس گرفت؛ رفت دکترا بخونه.
- برای معالجه تئاتر من لازم به دکتراگرفتن نبود.
- لابد برنامهاش اینه که تئاترهای دیگر را هم معالجه کنه.
- تو هنوز مثل سابق بامزهای. تهران خیلی خوبه. پر از تئاتر و فیلم و جشنواره.
-ای... .
- اگه بیام تهران سالی هفت؛ هشتا تئاتر کار میکنم. به تو هم نقش میدم. دوست داری بازی کنی؟
- از من گذشته تو باید با جوونا کار کنی.
- آره فکر خوبیه. پس تلفن جواد یادت نره.
- حتما.
- به عزیزون سلام برسون.
- منزل خانم الهامی؟
- بفرمایید.
- رویا خانوم؟
- بعله خودم هستم.
- رویا جان من رازیانه هستم از بندرعباس.
- رازیانه علومی؟
- بعله خوب شناختی.
- بعد اینهمه سال چه عجب یاد ما کردی دختبندری؟
- همیشه به یادتون هستم. خاشی؟
- به لطف تو؛ این سالها کجا بودی؟
- پی شوهرداری و بچهداری.
- اصلا چی شد یهو غیبت زد؟
- قصهاش مفصله. یادته اون سالها یه تئاتر کارگردانی کردم از یوجین اونیل.
- بعله که یادمه. چه کار خوبی بود.
- اون پسر منتقده که لاغر و بلند بود را یادته؟
- یه چیزایی یادم میاد.
- یه نقد نوشت. صد تا انگ به تئاتر ما زد.
- چی میگی؟
- اینجا و اونجا اینقدر واسم زد که بعد اون هرچی کار پیشنهاد میدادم قبول نمیکردن.
- شوخی میکنی؟
- آخر به خودم گفتم: «پی چی ووستادی؟» از تهران رفتم.
- چه ماجرایی.
- خونوادم دایم بهم سرکوفت میزدن: «اینهمه وقت تلف کردی. آخر هم یه کار کردی بدردنخور.» مادرم مرتب میگفت: کی ا تای پهلو ما؟
- تو هم به حرف مادرت گوش کردی؛ برگشتی بندرعباس.
-بعد هم به حرف او با یکی از پسرای فامیل ازدواج کردم و بندر موندگار شدم.
- مبارکه. بچه هم داری؟
- سه تا. دوپسر و یک دختر.
- چه خوب. حالا چه کار میکنی؟
- یه آقایی دیروز زنگ زد به من از مجله «نمایش». گفت میخواد درباره اونیل گزارش تهیه کنه؛ با منم میخواد مصاحبه کنه.
- خوبه بعد اینهمه سال یادشه.
- آره خیلی از تئاتر ما تعریف میکرد.
- تو چی گفتی؟
- گفتم قبول. فقط بقیه گروه هم باید بیان.
- گروه؟ شهرزاد که رفته آمریکا. حسن فوت کرده. فقط جواد هنوز کار میکنه.
- بیچاره حسن؛ تو از جواد شماره داری؟
- برات پیدا میکنم.
- قوربون دستت.
- به این بهانه یه چند روزی میبینمت. کی ا تای پهلو ما؟
- ایشاءالله قصد دارم بیام تهران مقیم بشم.
- پس شوهر و بچههات؟
- بچههام رفتن پی خودشان. شوهرم هم فوت کرد.
- ... پس حالا تو تنهایی؟
- بعله- اینهمه سال همش به تئاتر و بازی فکر میکردم. این آقائه که زنگ زد عین پرپرک رفتم به آسمون.
- عین چی؟
- پروانه. راستی اون که برای تئاتر من زد چه میکنه؟
- شنیدم بورس گرفت؛ رفت دکترا بخونه.
- برای معالجه تئاتر من لازم به دکتراگرفتن نبود.
- لابد برنامهاش اینه که تئاترهای دیگر را هم معالجه کنه.
- تو هنوز مثل سابق بامزهای. تهران خیلی خوبه. پر از تئاتر و فیلم و جشنواره.
-ای... .
- اگه بیام تهران سالی هفت؛ هشتا تئاتر کار میکنم. به تو هم نقش میدم. دوست داری بازی کنی؟
- از من گذشته تو باید با جوونا کار کنی.
- آره فکر خوبیه. پس تلفن جواد یادت نره.
- حتما.
- به عزیزون سلام برسون.
- بفرمایید.
- رویا خانوم؟
- بعله خودم هستم.
- رویا جان من رازیانه هستم از بندرعباس.
- رازیانه علومی؟
- بعله خوب شناختی.
- بعد اینهمه سال چه عجب یاد ما کردی دختبندری؟
- همیشه به یادتون هستم. خاشی؟
- به لطف تو؛ این سالها کجا بودی؟
- پی شوهرداری و بچهداری.
- اصلا چی شد یهو غیبت زد؟
- قصهاش مفصله. یادته اون سالها یه تئاتر کارگردانی کردم از یوجین اونیل.
- بعله که یادمه. چه کار خوبی بود.
- اون پسر منتقده که لاغر و بلند بود را یادته؟
- یه چیزایی یادم میاد.
- یه نقد نوشت. صد تا انگ به تئاتر ما زد.
- چی میگی؟
- اینجا و اونجا اینقدر واسم زد که بعد اون هرچی کار پیشنهاد میدادم قبول نمیکردن.
- شوخی میکنی؟
- آخر به خودم گفتم: «پی چی ووستادی؟» از تهران رفتم.
- چه ماجرایی.
- خونوادم دایم بهم سرکوفت میزدن: «اینهمه وقت تلف کردی. آخر هم یه کار کردی بدردنخور.» مادرم مرتب میگفت: کی ا تای پهلو ما؟
- تو هم به حرف مادرت گوش کردی؛ برگشتی بندرعباس.
-بعد هم به حرف او با یکی از پسرای فامیل ازدواج کردم و بندر موندگار شدم.
- مبارکه. بچه هم داری؟
- سه تا. دوپسر و یک دختر.
- چه خوب. حالا چه کار میکنی؟
- یه آقایی دیروز زنگ زد به من از مجله «نمایش». گفت میخواد درباره اونیل گزارش تهیه کنه؛ با منم میخواد مصاحبه کنه.
- خوبه بعد اینهمه سال یادشه.
- آره خیلی از تئاتر ما تعریف میکرد.
- تو چی گفتی؟
- گفتم قبول. فقط بقیه گروه هم باید بیان.
- گروه؟ شهرزاد که رفته آمریکا. حسن فوت کرده. فقط جواد هنوز کار میکنه.
- بیچاره حسن؛ تو از جواد شماره داری؟
- برات پیدا میکنم.
- قوربون دستت.
- به این بهانه یه چند روزی میبینمت. کی ا تای پهلو ما؟
- ایشاءالله قصد دارم بیام تهران مقیم بشم.
- پس شوهر و بچههات؟
- بچههام رفتن پی خودشان. شوهرم هم فوت کرد.
- ... پس حالا تو تنهایی؟
- بعله- اینهمه سال همش به تئاتر و بازی فکر میکردم. این آقائه که زنگ زد عین پرپرک رفتم به آسمون.
- عین چی؟
- پروانه. راستی اون که برای تئاتر من زد چه میکنه؟
- شنیدم بورس گرفت؛ رفت دکترا بخونه.
- برای معالجه تئاتر من لازم به دکتراگرفتن نبود.
- لابد برنامهاش اینه که تئاترهای دیگر را هم معالجه کنه.
- تو هنوز مثل سابق بامزهای. تهران خیلی خوبه. پر از تئاتر و فیلم و جشنواره.
-ای... .
- اگه بیام تهران سالی هفت؛ هشتا تئاتر کار میکنم. به تو هم نقش میدم. دوست داری بازی کنی؟
- از من گذشته تو باید با جوونا کار کنی.
- آره فکر خوبیه. پس تلفن جواد یادت نره.
- حتما.
- به عزیزون سلام برسون.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.