|

این انجمن را به رسمیت نمی‌شناسم

بهرام دبیری . نقاش

حوالی سال 1377، به‌همراه سه، چهار نقاش دیگر با بهره‌گیری از ایده مرحوم مرتضی ممیز که انجمن صنفی طراحان گرافیک را ‌راه‌اندازی کرد، برای تاسیس انجمن نقاشان ایران تلاش کردیم؛ ولی من بعد از راه‌اندازی این انجمن هرگز به آن سر نزدم. البته در سال‌های اول، هنرمندانی مانند غلامحسین نامی، رویین پاکباز، ایرج زند و دیگران، فعالیت‌های خوبی صورت دادند و شروع خوبی را برای انجمن نقاشان رقم زدند ولی بعد از آن دیگر نامی از این انجمن نشنیدم و باور دارم انجمن نقاشان در وضعیت کنونی، بلاتکلیف و بدون فایده است. مساله این است که آیا نباید از این انجمن نامی، خبری، تلاشی یا حتی اعتراضی شنیده باشیم؟ یا مثلا وقتی در خانه هنرمندان فردی را ‌دار می‌زنند، انجمن نباید اعتراض خود را بیان کند؟ روزی در این کشور مجمع نویسندگانی داشتیم که به غیر از بررسی مسایل صنفی، در زمینه‌های اجتماعی هم حضوری فعال داشت. به اعتقاد من وظیفه یک انجمن این است که با ملت خود گفت‌وگو کند اما آنچه درحال حاضر از انجمن نقاشان می‌بینیم، نهادی محقر و گمنام است که درگیر اختلاف‌های درونی شده. متاسفانه یکی از دغدغه‌های این انجمن، دریافت بودجه‌ای ناچیز است که وزارت ارشاد باید در اختیارش قرار دهد. با توجه به این مسایل، من انجمن نقاشان را به رسمیت نمی‌شناسم چون هیچ خاصیتی ندارد و فقط مرتب آمار می‌دهد که تعداد اعضایش چقدر است در صورتی‌که یک انجمن باید آنقدر موجودیت قوی و قدرتمندی داشته باشد که با دلسوزی، نسبت به مسایل کشور خود حساسیت نشان دهد. در این میان اگر این انجمن از حمایت‌های دولتی نیز بهره‌مند باشد، شرایط برایش راحت‌تر است. به باور من یک انجمن باید آنقدر هویت مستقل داشته باشد که فارغ از حمایت دولت هم بتواند کارهایش را انجام دهد. باید پشتوانه‌اش استقلال فکری اعضا، حمایت مردم و هنرمندان صاحب‌نام و قدرتمند باشد؛ اما اصل قضیه این است که در میان اعضای هیات‌مدیره انجمن نقاشان، دلسوزی‌ای برای فرهنگ و نقاشی ایران نمی‌بینم.
حوالی سال 1377، به‌همراه سه، چهار نقاش دیگر با بهره‌گیری از ایده مرحوم مرتضی ممیز که انجمن صنفی طراحان گرافیک را ‌راه‌اندازی کرد، برای تاسیس انجمن نقاشان ایران تلاش کردیم؛ ولی من بعد از راه‌اندازی این انجمن هرگز به آن سر نزدم. البته در سال‌های اول، هنرمندانی مانند غلامحسین نامی، رویین پاکباز، ایرج زند و دیگران، فعالیت‌های خوبی صورت دادند و شروع خوبی را برای انجمن نقاشان رقم زدند ولی بعد از آن دیگر نامی از این انجمن نشنیدم و باور دارم انجمن نقاشان در وضعیت کنونی، بلاتکلیف و بدون فایده است. مساله این است که آیا نباید از این انجمن نامی، خبری، تلاشی یا حتی اعتراضی شنیده باشیم؟ یا مثلا وقتی در خانه هنرمندان فردی را ‌دار می‌زنند، انجمن نباید اعتراض خود را بیان کند؟ روزی در این کشور مجمع نویسندگانی داشتیم که به غیر از بررسی مسایل صنفی، در زمینه‌های اجتماعی هم حضوری فعال داشت. به اعتقاد من وظیفه یک انجمن این است که با ملت خود گفت‌وگو کند اما آنچه درحال حاضر از انجمن نقاشان می‌بینیم، نهادی محقر و گمنام است که درگیر اختلاف‌های درونی شده. متاسفانه یکی از دغدغه‌های این انجمن، دریافت بودجه‌ای ناچیز است که وزارت ارشاد باید در اختیارش قرار دهد. با توجه به این مسایل، من انجمن نقاشان را به رسمیت نمی‌شناسم چون هیچ خاصیتی ندارد و فقط مرتب آمار می‌دهد که تعداد اعضایش چقدر است در صورتی‌که یک انجمن باید آنقدر موجودیت قوی و قدرتمندی داشته باشد که با دلسوزی، نسبت به مسایل کشور خود حساسیت نشان دهد. در این میان اگر این انجمن از حمایت‌های دولتی نیز بهره‌مند باشد، شرایط برایش راحت‌تر است. به باور من یک انجمن باید آنقدر هویت مستقل داشته باشد که فارغ از حمایت دولت هم بتواند کارهایش را انجام دهد. باید پشتوانه‌اش استقلال فکری اعضا، حمایت مردم و هنرمندان صاحب‌نام و قدرتمند باشد؛ اما اصل قضیه این است که در میان اعضای هیات‌مدیره انجمن نقاشان، دلسوزی‌ای برای فرهنگ و نقاشی ایران نمی‌بینم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.