|

آینه

آرمان ملی
به فکر حل مشکلات باشيد
آيت‌الله هاشم‌زاده‌هريسي: ...کساني که طي اين سال‌ها بارها به ايراد حملات لفظي شديد عليه دولت پرداختند و هرچه توانستند جز ناسزاهاي ناموسي، به دولت و رئيس‌جمهور گفتند، در اين بي‌اعتمادي عمومي سهيم‌اند. وقتي کسي جرئت مي‌کند رئيس‌جمهور را «کذاب» مي‌خواند و هيچ برخوردي با او نمي‌شود، يعني توهين به رئيس‌جمهور و سمپاشي عليه او آزاد است و اين مسئله به وضوح مردم را به کل حاکميت بي‌اعتماد مي‌کند. 4- هر التهابي عوارضي براي کشور دارد و در ديوار نظام يک شکاف ايجاد مي‌کند. مسئولان امر بايد بدانند در اين شرايط نه فقط دولت بلکه ديگر ارکان‌ نيز آسيب مي‌بينند. هر قطره خوني که از مردم ما و نيروهاي امنيتي ما ريخته شود، شکاف اجتماعي را تشديد مي‌کند. اگر مي‌خواهيم اين مسئله را حل کنيم و اعتماد به مردم بازگردد، نمي‌توانيم فقط بگوييم دشمن بود، آمد نفت بر آتش نارضايتي مردم زد و رفت. اگر مسئله به‌صورت ريشه‌اي و عمقي حل‌وفصل نشود، آثار آن باقي خواهد ماند و حل نمي‌شود. مسئولان را قسم مي‌دهم به کلام خدا، که نگوييد ما هيچ مشکلي نداشتيم و غرور شما را نگيرد که اين اعتراضات پايان يافت و اتفاقي نيفتاد. آرزوي قلبي همه ما اين است که نظام جمهوري اسلامي و کشور ايران ايمن بماند و به همين دليل مي‌گويم به‌جاي فرافکني و انداختن تقصير به گردن ديگري از جمله دولت به فکر حل مشکلات مردم باشيد.

اعتماد
به‌سوي آزادي اجتماعات
حسين ميرمحمدصادقي: مصلحت هر حكومت و حاكميتي ايجاب مي‌كند كه شهروندان بتوانند نظرات و اعتراضات‌شان در مسائل و موضوعات مختلف را مطرح كنند؛ چراكه اين مهم از يك‌سو باعث مي‌شود كه اگر ايرادي به اقدامات و تصميم‌هاي مسئولان وجود دارد، مسئولان بر اثر برگزاري اين تجمعات و مسائلي كه در آن مطرح مي‌شود، از اين ايرادها مطلع شده و براي رفع آنها تلاش كنند و از ديگر سو وقتي مكان‌هايي براي بيان اعتراض تعريف مي‌شود، از افراط و تندروي جلوگيري مي‌شود؛ به بيان ديگر اين مسئله عملا به كسادي بازار كساني مي‌انجامد كه تلاش مي‌كنند از شهروندان ناراضي در راستاي انجام رفتار ساختارشكنانه استفاده كنند. در حقيقت وقتي شهروندان جايي براي بيان اعتراض خود داشته باشند، دست به اقدامات افراطي نمي‌زنند. ناگفته نماند در اين موارد دولت يا هر قوه ديگري نمي‌تواند اين حق شهروندان را به گونه‌اي محدود كند كه حق برگزاري تجمعات فقط در مكان‌هاي خاصي در شهرهاي مختلف محقق باشد؛ بلكه باتوجه به شرايط مختلف كه در قوانين عادي آمده است، شهروندان مي‌توانند ضمن كسب مجوزهايي، نسبت به برگزاري تجمع‌هاي اعتراضي اقدام كنند و طبعا مكان برگزاري اين تجمع‌ها را هم مشخص كنند و به وزارت كشور اطلاع دهند. اما اگر وضعيت به گونه‌اي باشد كه بدون محدودكردن حق شهروندان، اقداماتي جهت تسهيل بيان اعتراض صورت گيرد و در همان راستا مكان‌هاي خاصي براي انجام اين اعتراض‌ها در نظر گرفته شود، چنان‌كه اگر شهروندي خواست در مكاني ديگر تجمع كند، بتواند روال قانوني مربوطه را طي و نسبت به برگزاري تجمع مدنظر خود اقدام كند...

وطن امروز
بحران اعتبار و کارآمدي دولت روحاني
روحاني «بستن با کدخدا» را هم‌زمان محور برنامه‌هايش در سياست خارجي و سياست داخلي قرار داد؛ ايده‌اي که حداقل شش سال وقت دولت را گرفت اما هيچ عايدي براي دولت او و مردم کشور نداشت. دولتي که برنامه‌اي براي حل مشکلات اقتصادي و افزايش سطح رفاه به غير از برداشته شدن تحريم‌ها نداشته، حتي به قيمت «سمبليک کردن» صنعت هسته‌اي کشور، نه‌تنها نتوانست ترکي بر ساختمان تحريم‌ها ايجاد کند، بلکه تحريم‌ها در آن به‌مراتب گسترده‌تر و سنگين‌تر از گذشته شد. حاصل به نتيجه نرسيدن تصورات روحاني در سياست خارجي چيزي جز تلنبار شدن مشکلات اقتصادي در داخل کشور نبود. دولت سياست‌ورزي اقتصادي را به بهانه حل مشکلات اقتصادي در نتيجه مذاکرات تعطيل کرده بود. سرريز مشکلات اقتصادي مردم، خود را به شکل اعتراضات عمومي و پراکنده در سال 96 و اعتراضات اخير نشان داد. البته با تغيير جهت اعتراضات به‌سوي آشوب و اغتشاشات، مردم صف خود را از اغتشاشگران جدا کردند اما پايان ناآرامي‌هاي اخير به معناي نبود دلخوري و ناراحتي از دولت روحاني و سياست‌هاي اقتصادي و سياسي او نبوده و نيست. به بيان ديگر، پابرجا ماندن ناراحتي‌هاي مردم ريشه در وضعيت اقتصادي‌شان دارد و وضعيت اقتصادي آنان نيز ريشه در نگاه غلط دولت در اميدواري به غرب. در چنين شرايطي عموم مردم کانون «اعتراضات بالقوه»‌اي هستند که بايد براي رضايتمندي آنان و کمرنگ کردن ناراحتي‌شان تدبير جدي انديشه شود. نگاه بدبينانه مردم و بي‌اعتمادي آنان به دولت در نظرسنجي‌هاي اخير مشهود است.

آرمان ملی
به فکر حل مشکلات باشيد
آيت‌الله هاشم‌زاده‌هريسي: ...کساني که طي اين سال‌ها بارها به ايراد حملات لفظي شديد عليه دولت پرداختند و هرچه توانستند جز ناسزاهاي ناموسي، به دولت و رئيس‌جمهور گفتند، در اين بي‌اعتمادي عمومي سهيم‌اند. وقتي کسي جرئت مي‌کند رئيس‌جمهور را «کذاب» مي‌خواند و هيچ برخوردي با او نمي‌شود، يعني توهين به رئيس‌جمهور و سمپاشي عليه او آزاد است و اين مسئله به وضوح مردم را به کل حاکميت بي‌اعتماد مي‌کند. 4- هر التهابي عوارضي براي کشور دارد و در ديوار نظام يک شکاف ايجاد مي‌کند. مسئولان امر بايد بدانند در اين شرايط نه فقط دولت بلکه ديگر ارکان‌ نيز آسيب مي‌بينند. هر قطره خوني که از مردم ما و نيروهاي امنيتي ما ريخته شود، شکاف اجتماعي را تشديد مي‌کند. اگر مي‌خواهيم اين مسئله را حل کنيم و اعتماد به مردم بازگردد، نمي‌توانيم فقط بگوييم دشمن بود، آمد نفت بر آتش نارضايتي مردم زد و رفت. اگر مسئله به‌صورت ريشه‌اي و عمقي حل‌وفصل نشود، آثار آن باقي خواهد ماند و حل نمي‌شود. مسئولان را قسم مي‌دهم به کلام خدا، که نگوييد ما هيچ مشکلي نداشتيم و غرور شما را نگيرد که اين اعتراضات پايان يافت و اتفاقي نيفتاد. آرزوي قلبي همه ما اين است که نظام جمهوري اسلامي و کشور ايران ايمن بماند و به همين دليل مي‌گويم به‌جاي فرافکني و انداختن تقصير به گردن ديگري از جمله دولت به فکر حل مشکلات مردم باشيد.

اعتماد
به‌سوي آزادي اجتماعات
حسين ميرمحمدصادقي: مصلحت هر حكومت و حاكميتي ايجاب مي‌كند كه شهروندان بتوانند نظرات و اعتراضات‌شان در مسائل و موضوعات مختلف را مطرح كنند؛ چراكه اين مهم از يك‌سو باعث مي‌شود كه اگر ايرادي به اقدامات و تصميم‌هاي مسئولان وجود دارد، مسئولان بر اثر برگزاري اين تجمعات و مسائلي كه در آن مطرح مي‌شود، از اين ايرادها مطلع شده و براي رفع آنها تلاش كنند و از ديگر سو وقتي مكان‌هايي براي بيان اعتراض تعريف مي‌شود، از افراط و تندروي جلوگيري مي‌شود؛ به بيان ديگر اين مسئله عملا به كسادي بازار كساني مي‌انجامد كه تلاش مي‌كنند از شهروندان ناراضي در راستاي انجام رفتار ساختارشكنانه استفاده كنند. در حقيقت وقتي شهروندان جايي براي بيان اعتراض خود داشته باشند، دست به اقدامات افراطي نمي‌زنند. ناگفته نماند در اين موارد دولت يا هر قوه ديگري نمي‌تواند اين حق شهروندان را به گونه‌اي محدود كند كه حق برگزاري تجمعات فقط در مكان‌هاي خاصي در شهرهاي مختلف محقق باشد؛ بلكه باتوجه به شرايط مختلف كه در قوانين عادي آمده است، شهروندان مي‌توانند ضمن كسب مجوزهايي، نسبت به برگزاري تجمع‌هاي اعتراضي اقدام كنند و طبعا مكان برگزاري اين تجمع‌ها را هم مشخص كنند و به وزارت كشور اطلاع دهند. اما اگر وضعيت به گونه‌اي باشد كه بدون محدودكردن حق شهروندان، اقداماتي جهت تسهيل بيان اعتراض صورت گيرد و در همان راستا مكان‌هاي خاصي براي انجام اين اعتراض‌ها در نظر گرفته شود، چنان‌كه اگر شهروندي خواست در مكاني ديگر تجمع كند، بتواند روال قانوني مربوطه را طي و نسبت به برگزاري تجمع مدنظر خود اقدام كند...

وطن امروز
بحران اعتبار و کارآمدي دولت روحاني
روحاني «بستن با کدخدا» را هم‌زمان محور برنامه‌هايش در سياست خارجي و سياست داخلي قرار داد؛ ايده‌اي که حداقل شش سال وقت دولت را گرفت اما هيچ عايدي براي دولت او و مردم کشور نداشت. دولتي که برنامه‌اي براي حل مشکلات اقتصادي و افزايش سطح رفاه به غير از برداشته شدن تحريم‌ها نداشته، حتي به قيمت «سمبليک کردن» صنعت هسته‌اي کشور، نه‌تنها نتوانست ترکي بر ساختمان تحريم‌ها ايجاد کند، بلکه تحريم‌ها در آن به‌مراتب گسترده‌تر و سنگين‌تر از گذشته شد. حاصل به نتيجه نرسيدن تصورات روحاني در سياست خارجي چيزي جز تلنبار شدن مشکلات اقتصادي در داخل کشور نبود. دولت سياست‌ورزي اقتصادي را به بهانه حل مشکلات اقتصادي در نتيجه مذاکرات تعطيل کرده بود. سرريز مشکلات اقتصادي مردم، خود را به شکل اعتراضات عمومي و پراکنده در سال 96 و اعتراضات اخير نشان داد. البته با تغيير جهت اعتراضات به‌سوي آشوب و اغتشاشات، مردم صف خود را از اغتشاشگران جدا کردند اما پايان ناآرامي‌هاي اخير به معناي نبود دلخوري و ناراحتي از دولت روحاني و سياست‌هاي اقتصادي و سياسي او نبوده و نيست. به بيان ديگر، پابرجا ماندن ناراحتي‌هاي مردم ريشه در وضعيت اقتصادي‌شان دارد و وضعيت اقتصادي آنان نيز ريشه در نگاه غلط دولت در اميدواري به غرب. در چنين شرايطي عموم مردم کانون «اعتراضات بالقوه»‌اي هستند که بايد براي رضايتمندي آنان و کمرنگ کردن ناراحتي‌شان تدبير جدي انديشه شود. نگاه بدبينانه مردم و بي‌اعتمادي آنان به دولت در نظرسنجي‌هاي اخير مشهود است.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.