|

خطوط زندگي

«معسوميت» عنوان تازه‌ترين داستان مصطفي مستور است كه در نشر مركز منتشر شده است. رد ماجرايي كه در اين كتاب روايت شده در عنوان كتاب و غلط املايي‌اش ديده مي‌شود. «معسوميت» ماجراي پسري جوان به نام مازيار است كه علاقه زيادي به نويسندگي دارد. شرايط زندگي و خانوادگي و خلافكاربودن پدر مانع از ادامه تحصيل مازيار شده‌اند و او مجبور است در كارواش كار كند تا زندگي‌اش بگذرد. همين وضعيت و اينكه مازيار نتوانسته درس بخواند دليل غلط‌هاي املايي زياد اوست. «معسوميت» درواقع داستاني از مازيار است كه جابه‌جا غلط‌هاي املايي دارد و به زبان محاوره نوشته شده است. اين داستان درواقع سرگذشت مازيار است به قلم خود او و داستان هم به روايت اول‌شخص نوشته شده است. در بخشي از اين داستان مي‌خوانيم: «من گمون مي‌كنم وقتي نويسنده‌اي عصباني شد بايد قلم و كاغذ رو ازش دور كرد وگرنه كتابش تبديل مي‌شه به چيزي كه به قول پدرم نودونه درصد آدم‌هاي نازنين نبايد اون رو بخونند و اين جدا باعس تاسفه. خب، گمونم بهتره برم سر اصل مطلب. اما قبل از اون بايد اين رو بگم كه من دارم اين كتاب رو به خاهش و اسرار اردلان مي‌نويسم. خودش الان نمي‌تونه بنويسه و به همين خاطر وقتي به من گفت ماجراي اون زمستون رو تو يه كتاب بنويسم فورا قبول كردم چون اردي خيلي گردن من حق داره. يه جورايي به اندازه حقي كه وقتي كسي سگ ولگرد مريضي رو وسط زمستون از زير برف و بوران مي‌آره خونه و كنار شومينه خونه‌ش گرمش مي‌كنه و بهش غذا مي‌ده، به گردن اون سگ داره. اردي مي‌گه با نوشتن و خوندن اين كتاب مي‌شه از شر خيلي چيزها راحت شد. مي‌گه نوشتن مثل باز كردن يه دمل چركي مي‌مونه؛ درد داره اما راحتت مي‌كنه. چرند مي‌گه. به خدا چرند مي‌گه. اين حرف از بيخ‌وبن مزخرفه. به نظر من نوشتن مثل چنگال كشيدن رو جاييه كه از آب جوش يا روغن داغ حسابي سوخته و از سوختگي ورم كرده و حتي يه ثانيه هم نمي‌توني دردش رو تحمل كني. راحتي كجا بود؟! نوشتن از چيزهايي كه دوست نداري بهشون فكر كني مثل اينه كه بري تو يه اتاق دربسته و با يه ميليون سوسك و موش و مارمولك زندگي كني. كاري مي‌كنه كه مثل گرگ تيرخورده، شب تا صبح، صبح تا شب زوزه بكشي. اردلان مي‌گه نوشتن از چيزهايي كه مثل چاقو تا استخوون تو بدن آدم فرورفته‌اند و خاندان آدم رو جلو چشمش آورده‌اند، باعس مي‌شه يه اثر هنري نفيص خلق بشه». خطوط اصلي زندگي را اغلب اتفاق‌هاي ساده‌اي رقم مي‌زنند كه به خودي‌خود شايد چندان اهميتي نداشته باشند: ملاقاتي در صف سينما، غافلگير كردن كسي جلو منقلي كوچك، حمل يك جعبه پر از فيلم ويدئو و نوار موسيقي، تصميمي ناگهاني به سفر، آشنايي با غريبه‌اي كه زبانش را هم درست بلد نيستيم، از سر ناچاري آشپزي كردن، تلفني در شب، شاخ‌به‌شاخ شدن با وانتي با الوار و اتفاق‌هاي كوچك بي‌معنايي از اين قبيل. سرنوشت كاوه را يك قهوه‌جوش عوض كرد؛ تصميم فوري به خريد قهوه‌جوش در عصري بهاري در سال هزار و سيصد و شصت و چهار در شيراز». اين بخش ابتدايي داستاني است با نام «بليت برگشت» از نسيم وهابي كه در نشر مركز منتشر شده است. اين داستان شامل پنج بخش است و عنوان هر بخش نامي از يك شهر است: شيراز، تهران، بادالونا، پاريس و پراگ. درواقع اين بخش‌ها و شهرها نقاطي‌اند كه سرگذشت شخصيت داستان، كاوه، در آنها رقم مي‌خورد. آن‌طور كه در آغاز داستان هم آمده، خطوط اصلي زندگي كاوه را اتفاق‌هاي ساده‌اي رقم مي‌زنند كه شايد به خودي‌خود اهميتي نداشته باشند. پيش‌آمدهاي معمولي و حتي سوءتفاهم‌هايي با نتايجي به ظاهر سطحي كه در طول زمان تأثيرشان را نشان مي‌دهند و گاه حتي سرنوشت‌ساز مي‌شوند. سرگذشت كاوه از شيراز تا پاريس، عرصه وقوع و پيوند همين اتفاق‌هاي ساده است. در بخشي از داستان مي‌خوانيم: «خاك فضا را قبضه كرده بود. انگار مي‌خواست دوشادوش باد گرم هواي شهري را داشته باشد كه بوي جنگ مي‌داد. قصرالدشت شلوغ بود. گوركن جوان روي هر گور را با وسواس با خاك مي‌پوشاند، مبادا باد لجوج مرگ را از زير خاك بيرون بياورد. گورستان غلغله، همه مي‌خواستند هرچه سريع‌تر رفتگان خود را به خاك بسپارند و خاك را هم به زمان. آميختگي صداي گنگ دعاخوان‌هاي حرفه‌اي گورستان با صداي اذان ظهر كه از مسجد پخش مي‌شد آواي عجيبي ساخته بود. نغمه ناشناخته‌اي به زباني نامفهوم و ضرباهنگي كشدار؛ لالايي مردگان. اسي بالاي گور خانم و آقاي فراز ايستاده بود و به تلخي به ابراهيم نگاه مي‌كرد كه دو قطعه سنگ سيماني مسطح شكسته پيدا كرده بود تا روي گورها بگذارد. ابراهيم ماژيك سياه برچسب‌‌خورده دانشكده اقتصاد دانشگاه شيراز را از جيب كتش بيرون آورد و اسم مادر و پدرش را روي سنگ‌ها نوشت و تاريخ زد».

«معسوميت» عنوان تازه‌ترين داستان مصطفي مستور است كه در نشر مركز منتشر شده است. رد ماجرايي كه در اين كتاب روايت شده در عنوان كتاب و غلط املايي‌اش ديده مي‌شود. «معسوميت» ماجراي پسري جوان به نام مازيار است كه علاقه زيادي به نويسندگي دارد. شرايط زندگي و خانوادگي و خلافكاربودن پدر مانع از ادامه تحصيل مازيار شده‌اند و او مجبور است در كارواش كار كند تا زندگي‌اش بگذرد. همين وضعيت و اينكه مازيار نتوانسته درس بخواند دليل غلط‌هاي املايي زياد اوست. «معسوميت» درواقع داستاني از مازيار است كه جابه‌جا غلط‌هاي املايي دارد و به زبان محاوره نوشته شده است. اين داستان درواقع سرگذشت مازيار است به قلم خود او و داستان هم به روايت اول‌شخص نوشته شده است. در بخشي از اين داستان مي‌خوانيم: «من گمون مي‌كنم وقتي نويسنده‌اي عصباني شد بايد قلم و كاغذ رو ازش دور كرد وگرنه كتابش تبديل مي‌شه به چيزي كه به قول پدرم نودونه درصد آدم‌هاي نازنين نبايد اون رو بخونند و اين جدا باعس تاسفه. خب، گمونم بهتره برم سر اصل مطلب. اما قبل از اون بايد اين رو بگم كه من دارم اين كتاب رو به خاهش و اسرار اردلان مي‌نويسم. خودش الان نمي‌تونه بنويسه و به همين خاطر وقتي به من گفت ماجراي اون زمستون رو تو يه كتاب بنويسم فورا قبول كردم چون اردي خيلي گردن من حق داره. يه جورايي به اندازه حقي كه وقتي كسي سگ ولگرد مريضي رو وسط زمستون از زير برف و بوران مي‌آره خونه و كنار شومينه خونه‌ش گرمش مي‌كنه و بهش غذا مي‌ده، به گردن اون سگ داره. اردي مي‌گه با نوشتن و خوندن اين كتاب مي‌شه از شر خيلي چيزها راحت شد. مي‌گه نوشتن مثل باز كردن يه دمل چركي مي‌مونه؛ درد داره اما راحتت مي‌كنه. چرند مي‌گه. به خدا چرند مي‌گه. اين حرف از بيخ‌وبن مزخرفه. به نظر من نوشتن مثل چنگال كشيدن رو جاييه كه از آب جوش يا روغن داغ حسابي سوخته و از سوختگي ورم كرده و حتي يه ثانيه هم نمي‌توني دردش رو تحمل كني. راحتي كجا بود؟! نوشتن از چيزهايي كه دوست نداري بهشون فكر كني مثل اينه كه بري تو يه اتاق دربسته و با يه ميليون سوسك و موش و مارمولك زندگي كني. كاري مي‌كنه كه مثل گرگ تيرخورده، شب تا صبح، صبح تا شب زوزه بكشي. اردلان مي‌گه نوشتن از چيزهايي كه مثل چاقو تا استخوون تو بدن آدم فرورفته‌اند و خاندان آدم رو جلو چشمش آورده‌اند، باعس مي‌شه يه اثر هنري نفيص خلق بشه». خطوط اصلي زندگي را اغلب اتفاق‌هاي ساده‌اي رقم مي‌زنند كه به خودي‌خود شايد چندان اهميتي نداشته باشند: ملاقاتي در صف سينما، غافلگير كردن كسي جلو منقلي كوچك، حمل يك جعبه پر از فيلم ويدئو و نوار موسيقي، تصميمي ناگهاني به سفر، آشنايي با غريبه‌اي كه زبانش را هم درست بلد نيستيم، از سر ناچاري آشپزي كردن، تلفني در شب، شاخ‌به‌شاخ شدن با وانتي با الوار و اتفاق‌هاي كوچك بي‌معنايي از اين قبيل. سرنوشت كاوه را يك قهوه‌جوش عوض كرد؛ تصميم فوري به خريد قهوه‌جوش در عصري بهاري در سال هزار و سيصد و شصت و چهار در شيراز». اين بخش ابتدايي داستاني است با نام «بليت برگشت» از نسيم وهابي كه در نشر مركز منتشر شده است. اين داستان شامل پنج بخش است و عنوان هر بخش نامي از يك شهر است: شيراز، تهران، بادالونا، پاريس و پراگ. درواقع اين بخش‌ها و شهرها نقاطي‌اند كه سرگذشت شخصيت داستان، كاوه، در آنها رقم مي‌خورد. آن‌طور كه در آغاز داستان هم آمده، خطوط اصلي زندگي كاوه را اتفاق‌هاي ساده‌اي رقم مي‌زنند كه شايد به خودي‌خود اهميتي نداشته باشند. پيش‌آمدهاي معمولي و حتي سوءتفاهم‌هايي با نتايجي به ظاهر سطحي كه در طول زمان تأثيرشان را نشان مي‌دهند و گاه حتي سرنوشت‌ساز مي‌شوند. سرگذشت كاوه از شيراز تا پاريس، عرصه وقوع و پيوند همين اتفاق‌هاي ساده است. در بخشي از داستان مي‌خوانيم: «خاك فضا را قبضه كرده بود. انگار مي‌خواست دوشادوش باد گرم هواي شهري را داشته باشد كه بوي جنگ مي‌داد. قصرالدشت شلوغ بود. گوركن جوان روي هر گور را با وسواس با خاك مي‌پوشاند، مبادا باد لجوج مرگ را از زير خاك بيرون بياورد. گورستان غلغله، همه مي‌خواستند هرچه سريع‌تر رفتگان خود را به خاك بسپارند و خاك را هم به زمان. آميختگي صداي گنگ دعاخوان‌هاي حرفه‌اي گورستان با صداي اذان ظهر كه از مسجد پخش مي‌شد آواي عجيبي ساخته بود. نغمه ناشناخته‌اي به زباني نامفهوم و ضرباهنگي كشدار؛ لالايي مردگان. اسي بالاي گور خانم و آقاي فراز ايستاده بود و به تلخي به ابراهيم نگاه مي‌كرد كه دو قطعه سنگ سيماني مسطح شكسته پيدا كرده بود تا روي گورها بگذارد. ابراهيم ماژيك سياه برچسب‌‌خورده دانشكده اقتصاد دانشگاه شيراز را از جيب كتش بيرون آورد و اسم مادر و پدرش را روي سنگ‌ها نوشت و تاريخ زد».

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.