انتظارات جامعه عقلانیت و برنامهمحوری
علی صادقی . مشاور مدیرکل اسبق آموزشوپرورش اصفهان
آقای علیاصغر فانی در دفاعیاتش تاکید کرد: «برای داشتن معلمان کارآمد، باید به معیشت آنها توجه کرد... یک معلم باید بتواند با فراغ بال همه زندگی خود را وقف دانشآموزان کند» مورخ 10 مهر 1392 در صفحه جامعه روزنامه وزین «شرق» (جایگاه معلمان در مباحث توسعه کجاست) نکاتی را با توجه به یادداشت آقای سیدرحیم مدنیان درخصوص مسایل معیشتی معلمان متذکر شده بودم که به دلیل اهمیت موضوع، اشاره مجدد به آن را خالی از فایده نمیدانم: «مگر نه اینکه تبعات نابرخورداری قشر زحمتکش معلمان، تاثیر نامطلوب و گاه جبرانناپذیری در تمام امور میگذارد؟ توجه کنیم که فرزندان ما زمان زیادی را در مدرسهها و آموزشگاهها گذرانده و چنانچه روانشناسان میگویند، یادگیری و تاثیرپذیری در دوره کودکی و نوجوانی با هیچ دورهای در زندگی انسان قابل قیاس نیست و این زمان حساس در اختیار معلمان ماست. از اینرو رسیدگی به وضعیت معیشتی معلمان یک ضرورت انکارناپذیر است تا بتوانند با ذهنی آماده و با کمترین دغدغه اقتصادی (برای رفع نیازهای اولیه خود و اعضای خانواده) نقش خود را به خوبی ایفا کرده و آیندهای روشن برای کشورمان رقم زنند... »آقای فانی فارغالتحصیل مدیریت
(مدیریت منابع انسانی و رفتار سازمانی) است و در زمینه آموزشوپرورش از دانش و تجربه درخور توجهی برخوردار است و چون در سطوح مختلف مدیریتی کار کرده، تجربه اندوخته و قدرت مدیریتی بالایی دارد. در کارنامه مدیریتی فانی، معاونت آموزشی منطقه، ریاست منطقه، مدیرکلی و معاونت وزارتخانه دیده میشود که در میان وزرای دولت یازدهم به لحاظ سابقه مدیریتی در وزارتخانهای که مسوولیت آن را پذیرفته امتیاز بیشتری را به خود اختصاص میدهد. این موجب میشود که وی درک عمیقتری از مسایل موجود در آموزشوپرورش داشته باشد و در اقدامات اصلاحی خود، کمتر خطا کرده و با برنامهریزی دقیق به روندهای نامطلوب گذشته (بهویژه در دولتهای نهم و دهم) خاتمه دهد. اما در روزی که آقای فانی، وزیر پیشنهادی آموزشوپرورش توانست رای اعتماد مجلس را بگیرد، دومین وزیر پیشنهادی ورزش و جوانان نتوانست رای لازم را کسب کند و اینک در رسانهها اسامی دیگری برای این وزارتخانه مطرح است منتها میدانیم که یک کشتیگیر خوب یا یک فوتبالیست خوب لزوما نمیتواند یک مربی خوب باشد و وقتی بحث مدیریت و قدرت مدیریتی، آن هم در سطح وزارت مطرح است، دقت نظر بیشتری را طلب میکند. گماردن یک
ورزشکار (حتی قهرمان ورزشی) در رأس وزارتخانه مهمی مثل ورزش، نه دردی را دوا میکند و نه راهحل است. سوال اینجاست که وقتی مدیران توانایی مانند سعید فائقی، صفاییفراهانی و هاشمیطبا با کارنامههایی روشن و سوابقی که در اذهان عمومی هم نیازمند توضیح و توجیه نیست! وجود دارند، چشمبستن و افرادی را پیشنهاددادن که سابقهای در ورزش و مدیریت ورزش ندارند چه معنایی دارد؟ این در حالی است که دو وزیر پیشنهادی قبلی برای وزارت ورزش چندان با مقوله ورزش مرتبط نبودند و اگر دقت و ملاحظه میشد زمانی که سپری شد هدر نمیرفت و انتظار جامعه که سر و ساماندادن به وضع آشفته ورزش کشور است، برآورده میشد. در یادداشتی (مهندسی فرهنگی و برنامهمحوری) نوشته بودم که معالوصف اکنون که نگرش برنامهمحور از سوی دولت، مجلس و نخبگان، راهی پذیرفتهشده برای برونرفت از مشکلات کنونی کشور تشخیص داده شده، مداقه و تعمق در برنامههای پیشنهادی روسای کمیته ورزش نامزدهای ریاستجمهوری باید مورد توجه قرار گیرد و به جای اولویتبخشیدن به روابط، برنامههای علمی و منطقی پیشنهادشده مورد مطالعه مجدد قرار گیرد تا نشاط اجتماعی استمرار یابد.
آقای علیاصغر فانی در دفاعیاتش تاکید کرد: «برای داشتن معلمان کارآمد، باید به معیشت آنها توجه کرد... یک معلم باید بتواند با فراغ بال همه زندگی خود را وقف دانشآموزان کند» مورخ 10 مهر 1392 در صفحه جامعه روزنامه وزین «شرق» (جایگاه معلمان در مباحث توسعه کجاست) نکاتی را با توجه به یادداشت آقای سیدرحیم مدنیان درخصوص مسایل معیشتی معلمان متذکر شده بودم که به دلیل اهمیت موضوع، اشاره مجدد به آن را خالی از فایده نمیدانم: «مگر نه اینکه تبعات نابرخورداری قشر زحمتکش معلمان، تاثیر نامطلوب و گاه جبرانناپذیری در تمام امور میگذارد؟ توجه کنیم که فرزندان ما زمان زیادی را در مدرسهها و آموزشگاهها گذرانده و چنانچه روانشناسان میگویند، یادگیری و تاثیرپذیری در دوره کودکی و نوجوانی با هیچ دورهای در زندگی انسان قابل قیاس نیست و این زمان حساس در اختیار معلمان ماست. از اینرو رسیدگی به وضعیت معیشتی معلمان یک ضرورت انکارناپذیر است تا بتوانند با ذهنی آماده و با کمترین دغدغه اقتصادی (برای رفع نیازهای اولیه خود و اعضای خانواده) نقش خود را به خوبی ایفا کرده و آیندهای روشن برای کشورمان رقم زنند... »آقای فانی فارغالتحصیل مدیریت
(مدیریت منابع انسانی و رفتار سازمانی) است و در زمینه آموزشوپرورش از دانش و تجربه درخور توجهی برخوردار است و چون در سطوح مختلف مدیریتی کار کرده، تجربه اندوخته و قدرت مدیریتی بالایی دارد. در کارنامه مدیریتی فانی، معاونت آموزشی منطقه، ریاست منطقه، مدیرکلی و معاونت وزارتخانه دیده میشود که در میان وزرای دولت یازدهم به لحاظ سابقه مدیریتی در وزارتخانهای که مسوولیت آن را پذیرفته امتیاز بیشتری را به خود اختصاص میدهد. این موجب میشود که وی درک عمیقتری از مسایل موجود در آموزشوپرورش داشته باشد و در اقدامات اصلاحی خود، کمتر خطا کرده و با برنامهریزی دقیق به روندهای نامطلوب گذشته (بهویژه در دولتهای نهم و دهم) خاتمه دهد. اما در روزی که آقای فانی، وزیر پیشنهادی آموزشوپرورش توانست رای اعتماد مجلس را بگیرد، دومین وزیر پیشنهادی ورزش و جوانان نتوانست رای لازم را کسب کند و اینک در رسانهها اسامی دیگری برای این وزارتخانه مطرح است منتها میدانیم که یک کشتیگیر خوب یا یک فوتبالیست خوب لزوما نمیتواند یک مربی خوب باشد و وقتی بحث مدیریت و قدرت مدیریتی، آن هم در سطح وزارت مطرح است، دقت نظر بیشتری را طلب میکند. گماردن یک
ورزشکار (حتی قهرمان ورزشی) در رأس وزارتخانه مهمی مثل ورزش، نه دردی را دوا میکند و نه راهحل است. سوال اینجاست که وقتی مدیران توانایی مانند سعید فائقی، صفاییفراهانی و هاشمیطبا با کارنامههایی روشن و سوابقی که در اذهان عمومی هم نیازمند توضیح و توجیه نیست! وجود دارند، چشمبستن و افرادی را پیشنهاددادن که سابقهای در ورزش و مدیریت ورزش ندارند چه معنایی دارد؟ این در حالی است که دو وزیر پیشنهادی قبلی برای وزارت ورزش چندان با مقوله ورزش مرتبط نبودند و اگر دقت و ملاحظه میشد زمانی که سپری شد هدر نمیرفت و انتظار جامعه که سر و ساماندادن به وضع آشفته ورزش کشور است، برآورده میشد. در یادداشتی (مهندسی فرهنگی و برنامهمحوری) نوشته بودم که معالوصف اکنون که نگرش برنامهمحور از سوی دولت، مجلس و نخبگان، راهی پذیرفتهشده برای برونرفت از مشکلات کنونی کشور تشخیص داده شده، مداقه و تعمق در برنامههای پیشنهادی روسای کمیته ورزش نامزدهای ریاستجمهوری باید مورد توجه قرار گیرد و به جای اولویتبخشیدن به روابط، برنامههای علمی و منطقی پیشنهادشده مورد مطالعه مجدد قرار گیرد تا نشاط اجتماعی استمرار یابد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.