باور به توان نظامی ایران
حمزه پاریاب . نویسنده حوزه نظامی
یادداشت روز دوشنبه جناب آقای دکتر زیباکلام درباره دلیل لحن ترامپ در موضوع ایران، اگرچه با حسن نیت تلاش دارد ضمن تحلیل وضعیت موجود در منطقه، تحلیلی را درباره جلوگیری از وقوع هرگونه تنش نظامی میان ایران و آمریکا ارائه دهد؛ اما به نظر میرسد در بطن کلمات و عبارات، رگههایی از یک معادله را ترسیم میکند؛ بهویژه آنجا که با اشاره به سوانحی که در چند ماه گذشته در منطقه اتفاق افتادهاند، دلیل عدم واکنش نظامی به این موضوع را مماشات ترامپ توصیف کردهاند. چنین تعبیری نشاندهنده واقعیت موجود در عرصه هماوردی مستقیم و توان مقابله دو کشور نیست. بهویژه آنکه در بخشهای مهم یادداشت یادشده، موضوعات و تصمیمات از نگاه و جایگاه رئیسجمهور آمریکا تفسیر و تحلیل شده است.طبیعتا میتوان در این بخش با بسیاری از تحلیلگران علاقهمند به مذاکره با آمریکا در شرایط و رویکرد فعلی موافق بود که گزینه نظامی هزینههای فراوانی هم از نظر اقتصادی و هم از نظر سیاسی برای آمریکا خواهد داشت؛ اما نمیتوان در این بخش با آنها بهویژه دکتر زیباکلام همعقیده شد که ترامپ، آرام از کنار برخورد و درگیری نظامی گذشته است؛ چراکه تلاش ماهها و سالهای اخیر رئیسجمهور آمریکا نشان میدهد او بهشدت در تلاش است به افکار عمومی داخلی و دیگران ثابت کند بیشترین تلاش را برای ارتقا و بالابردن پرستیژ و جایگاه نظامی، سیاسی و اقتصادی آمریکا انجام داده است.بنابراین چنین تلاشی، هنگامی که با برخورد محکم و قاطعانه کشورمان با تجاوز گرانترین پهپاد آمریکایی همراه میشود و بخش زیادی از این راهبرد تبلیغاتی و حیثیتی ترامپ مورد تعرض و خدشه قرار میگیرد، قابل جمعبستن با این تحلیل نیست که او «آرام» از کنار برخورد و درگیری نظامی گذشته است.شاید نمای بیرونی و قابل مشاهده تحرکات نظامی آمریکا پس از انهدام گلوبال هاوک، آرامبودن واکنش آنها را تداعی کند؛ اما کارشناسان نظامی و تحلیلگران سیاسی پیگیر این موضوع، بهخوبی متوجه شدند که دستکم، توان نظامی موجود در اطراف کشورمان یارای واردکردن پاسخ قاطعانه و ضربتی به سپاه و مهمتر از آن، هضم جواب متقابل نیروهای مسلح ایران به این تعدی نبود.
از سوی دیگر، این تصور آقای زیباکلام و همفکران مبنی بر اینکه اگر اتفاقات بزرگتری در منطقه بیفتد یا تحریمها ایران را به مذاکره نکشانده، درآنصورت ممکن است شرایط فعلی میان ایران و آمریکا تغییر کند و وارد فضاهای جدیدتری شود، نیز تصوری فاقد حداقلهای مورد نیاز برای قرارگیری در صف حامیان خودباوری و خوداتکایی در حوزههای مختلف ازجمله نظامی است. اولا اتفاق بزرگ، رخ داد و آمریکا چارهای جز هضم آن و تسلیتگفتن به سعودیها و فروش پاتریوت ناکارآمد به بحرین نداشت و ثانیا همانهایی که تصویر باکیفیت از نقص فنی در ماهوارهبر ایرانی را به ترامپ دادند تا با آن ابراز خوشحالی و شعف کند، اگر میتوانستند سندی درباره دخالت ایران در نابودی بخش زیادی از آرامکو پیدا کنند، تابهحال بارها آن را رسانهای کرده بودند؛ پس، اتفاقات بزرگ در منطقه، ربطی به کشورمان ندارد و جرئت ورود به فاز نظامی برای ادعای بیسند و دروغ وجود ندارد.
ضمنا نمیتوان به این دلیل باورناپذیر که اگر تحریمها مؤثر نشود، به قول دیپلماتیک ایشان «فازهای جدیدتر» رخ میدهد، دنبال مقاومت فعالانه و خلاقانه در مقابل تحریمها نرفت.
در نهایت اینکه از آقای زیباکلام و دیگر مدافعان این تحلیل درخواست میشود با مروری بر آنچه در حوزه نظامی و دفاعی اتفاق افتاده، به آنچه موجب ایجاد چنین چتر امنیت و اقتداری شده، باور داشته باشند.
یادداشت روز دوشنبه جناب آقای دکتر زیباکلام درباره دلیل لحن ترامپ در موضوع ایران، اگرچه با حسن نیت تلاش دارد ضمن تحلیل وضعیت موجود در منطقه، تحلیلی را درباره جلوگیری از وقوع هرگونه تنش نظامی میان ایران و آمریکا ارائه دهد؛ اما به نظر میرسد در بطن کلمات و عبارات، رگههایی از یک معادله را ترسیم میکند؛ بهویژه آنجا که با اشاره به سوانحی که در چند ماه گذشته در منطقه اتفاق افتادهاند، دلیل عدم واکنش نظامی به این موضوع را مماشات ترامپ توصیف کردهاند. چنین تعبیری نشاندهنده واقعیت موجود در عرصه هماوردی مستقیم و توان مقابله دو کشور نیست. بهویژه آنکه در بخشهای مهم یادداشت یادشده، موضوعات و تصمیمات از نگاه و جایگاه رئیسجمهور آمریکا تفسیر و تحلیل شده است.طبیعتا میتوان در این بخش با بسیاری از تحلیلگران علاقهمند به مذاکره با آمریکا در شرایط و رویکرد فعلی موافق بود که گزینه نظامی هزینههای فراوانی هم از نظر اقتصادی و هم از نظر سیاسی برای آمریکا خواهد داشت؛ اما نمیتوان در این بخش با آنها بهویژه دکتر زیباکلام همعقیده شد که ترامپ، آرام از کنار برخورد و درگیری نظامی گذشته است؛ چراکه تلاش ماهها و سالهای اخیر رئیسجمهور آمریکا نشان میدهد او بهشدت در تلاش است به افکار عمومی داخلی و دیگران ثابت کند بیشترین تلاش را برای ارتقا و بالابردن پرستیژ و جایگاه نظامی، سیاسی و اقتصادی آمریکا انجام داده است.بنابراین چنین تلاشی، هنگامی که با برخورد محکم و قاطعانه کشورمان با تجاوز گرانترین پهپاد آمریکایی همراه میشود و بخش زیادی از این راهبرد تبلیغاتی و حیثیتی ترامپ مورد تعرض و خدشه قرار میگیرد، قابل جمعبستن با این تحلیل نیست که او «آرام» از کنار برخورد و درگیری نظامی گذشته است.شاید نمای بیرونی و قابل مشاهده تحرکات نظامی آمریکا پس از انهدام گلوبال هاوک، آرامبودن واکنش آنها را تداعی کند؛ اما کارشناسان نظامی و تحلیلگران سیاسی پیگیر این موضوع، بهخوبی متوجه شدند که دستکم، توان نظامی موجود در اطراف کشورمان یارای واردکردن پاسخ قاطعانه و ضربتی به سپاه و مهمتر از آن، هضم جواب متقابل نیروهای مسلح ایران به این تعدی نبود.
از سوی دیگر، این تصور آقای زیباکلام و همفکران مبنی بر اینکه اگر اتفاقات بزرگتری در منطقه بیفتد یا تحریمها ایران را به مذاکره نکشانده، درآنصورت ممکن است شرایط فعلی میان ایران و آمریکا تغییر کند و وارد فضاهای جدیدتری شود، نیز تصوری فاقد حداقلهای مورد نیاز برای قرارگیری در صف حامیان خودباوری و خوداتکایی در حوزههای مختلف ازجمله نظامی است. اولا اتفاق بزرگ، رخ داد و آمریکا چارهای جز هضم آن و تسلیتگفتن به سعودیها و فروش پاتریوت ناکارآمد به بحرین نداشت و ثانیا همانهایی که تصویر باکیفیت از نقص فنی در ماهوارهبر ایرانی را به ترامپ دادند تا با آن ابراز خوشحالی و شعف کند، اگر میتوانستند سندی درباره دخالت ایران در نابودی بخش زیادی از آرامکو پیدا کنند، تابهحال بارها آن را رسانهای کرده بودند؛ پس، اتفاقات بزرگ در منطقه، ربطی به کشورمان ندارد و جرئت ورود به فاز نظامی برای ادعای بیسند و دروغ وجود ندارد.
ضمنا نمیتوان به این دلیل باورناپذیر که اگر تحریمها مؤثر نشود، به قول دیپلماتیک ایشان «فازهای جدیدتر» رخ میدهد، دنبال مقاومت فعالانه و خلاقانه در مقابل تحریمها نرفت.
در نهایت اینکه از آقای زیباکلام و دیگر مدافعان این تحلیل درخواست میشود با مروری بر آنچه در حوزه نظامی و دفاعی اتفاق افتاده، به آنچه موجب ایجاد چنین چتر امنیت و اقتداری شده، باور داشته باشند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.