ما کودکی نکردیم...
هاله مشتاقینیا. نمایشنامهنویس
من و همنسلانم در دورهای که در آن انفجار بود و وحشت، بمب، خون و شهادت، کودکی نکردیم؛ ما بزرگ شدیم در همان سالها.
از میان قصهها، سوژهها و ایدههایی که گاه نوشتمشان و گاه همچنان در گوشهای از ذهنم جا خوش کردهاند، میدانستم روزی از این جنگ خواهم نوشت؛ از روزگاری که گذشت و انسانهایی که بعد از سالها، هنوز دستوپنجه نرم میکنند با جای خالی شهید گمنامشان یا نفسهای بُریدهبُریده رنج شیمیاییشدن و... .
خبری پیچید در رسانهها و فضای مجازی: «پیکرهای مطهر 720 شهید دفاع مقدس در عملیات تفحص کشف و روز 20 اردیبهشت از طریق مرز شلمچه به کشور وارد شدند. از این تعداد، ۵۷۱ شهید غواص و خطشکن بودهاند که با دستان بسته به شهادت رسیده و زندهبهگور شده بودند.
این شهدا ابتدا از اروندرود عبور کرده بودند و جزایر امالرصاص را پشت سر گذاشته بودند و در جزیره «ابوفلوس» در روستایی در منطقه ابوخصیب که ۵۱ کیلومتر جلوتر از خط مقدم است، پیکرهایشان کاوش شده است». عصر بود؛ به خودم آمدم و دیدم از خانه زدهام بیرون و در خیابان یوسفآباد راه میروم. چند ساعت بود؟ چند بار بالا تا پایین آن خیابان را تنهایی گز کردم؟! میدانستم وقتش رسیده! وقت آنچه که این سالها میخواستم بنویسم.
شروع کردم به تحقیق درباره عملیات کربلای چهار: عملیاتی که لو رفت... واژهای که پیدا کردم: «جانگز»؛ جانها گزیده شد، گردان رفت، نفر برگشت... .
حالا چهار سال از اجرای این نمایشنامه میگذرد... ما به کجا رسیدیم؟ نمایشنامهای که حرفش همین بود؛ شهدا رفتند، ما چه کردیم؟! برای آن مادری که استخوانهای پسرش را باور نداشت و حاضر شده بود گمنام دفنش کنند، چون ایمان داشت برمیگردد، برای آن پدری که هنوز وقت نوشیدن چای، دو استکان میریزد و یکی برای پسر شهیدش، برای جانبازی که دارو پیدا نمیکند، برای... برای... برای... ما به کجا رسیدهایم؟!
من و همنسلانم در دورهای که در آن انفجار بود و وحشت، بمب، خون و شهادت، کودکی نکردیم؛ ما بزرگ شدیم در همان سالها.
از میان قصهها، سوژهها و ایدههایی که گاه نوشتمشان و گاه همچنان در گوشهای از ذهنم جا خوش کردهاند، میدانستم روزی از این جنگ خواهم نوشت؛ از روزگاری که گذشت و انسانهایی که بعد از سالها، هنوز دستوپنجه نرم میکنند با جای خالی شهید گمنامشان یا نفسهای بُریدهبُریده رنج شیمیاییشدن و... .
خبری پیچید در رسانهها و فضای مجازی: «پیکرهای مطهر 720 شهید دفاع مقدس در عملیات تفحص کشف و روز 20 اردیبهشت از طریق مرز شلمچه به کشور وارد شدند. از این تعداد، ۵۷۱ شهید غواص و خطشکن بودهاند که با دستان بسته به شهادت رسیده و زندهبهگور شده بودند.
این شهدا ابتدا از اروندرود عبور کرده بودند و جزایر امالرصاص را پشت سر گذاشته بودند و در جزیره «ابوفلوس» در روستایی در منطقه ابوخصیب که ۵۱ کیلومتر جلوتر از خط مقدم است، پیکرهایشان کاوش شده است». عصر بود؛ به خودم آمدم و دیدم از خانه زدهام بیرون و در خیابان یوسفآباد راه میروم. چند ساعت بود؟ چند بار بالا تا پایین آن خیابان را تنهایی گز کردم؟! میدانستم وقتش رسیده! وقت آنچه که این سالها میخواستم بنویسم.
شروع کردم به تحقیق درباره عملیات کربلای چهار: عملیاتی که لو رفت... واژهای که پیدا کردم: «جانگز»؛ جانها گزیده شد، گردان رفت، نفر برگشت... .
حالا چهار سال از اجرای این نمایشنامه میگذرد... ما به کجا رسیدیم؟ نمایشنامهای که حرفش همین بود؛ شهدا رفتند، ما چه کردیم؟! برای آن مادری که استخوانهای پسرش را باور نداشت و حاضر شده بود گمنام دفنش کنند، چون ایمان داشت برمیگردد، برای آن پدری که هنوز وقت نوشیدن چای، دو استکان میریزد و یکی برای پسر شهیدش، برای جانبازی که دارو پیدا نمیکند، برای... برای... برای... ما به کجا رسیدهایم؟!
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.