اگر راه علی...
هادی مرزبان
عید غدیرخم یا روز قبول امامت امام علی(ع) به ما ایرانیها که خود را شیعه علی(ع) میدانیم این نکته را گوشزد میکند که اگر همینطور که همهمان میگوییم علی(ع) را قبول داریم، سیرت و راه علی(ع) را ادامه داده بودیم و ادامه بدهیم، نه زندان داشتیم و نه زندانی! نه خانهای خالی میشد و نه برخی از همین مردم میلیاردی پول مردم ديگر را بالا میکشیدند! جنگ و دعوایی نمیشد و این سخنانش در ارتباط با کارگر و هر کسی میتواند راست باشد و کاربرد داشته باشد.
اگر بتوانیم در عمل، رفتارهای این بشر آسماني، یعنی علی(ع) را انجام بدهیم هیچ مشکلی در جامعهمان نخواهیم داشت.
به ياد دارم حدود 18سال پیش نمایشی به نام میرعشق را درباره زندگی مولا علی(ع) در تالار وحدت و بعد فرهنگسرای بهمن اجرا كردم. در این کار فرازهایی از زندگی امام علی(ع) را به مردم نشان میدادیم. زمان اجرایش حالتی داشتیم که انگار دوباره درسهایمان را میخوانیم! يادم هست مرحوم جمشید مشایخی میگفت: صحنه شهادت حضرت علی(ع) مرا متأثر ميكند. ما نیز در کنار او از این اندوه اندوهگین میشدیم.
ما سه ماه میر عشق را در فرهنگسرای بهمن صبح و بعدازظهر اجرا کردیم و همیشه هم مردم از کارمان استقبال میکردند. زنها در همان پایین شهر برایمان شیرینی میخریدند و سر کار میآوردند و میگفتند این نذری را لطفا از ما قبول کنید. یک روز آموزگاری با چشمان گریان پشت صحنه آمد و گفت: آقای مرزبان من چیزی ندارم به شما هدیه دهم، لطفا این خودکار را که بچهها روز معلم به من هدیه کردهاند از من قبول کنید. من هنوز هم همان خودکار را به یادگار نگه داشتهام و اینطور خاطرات که نشان میدهد وقتی برای مردم بهدرستی کار کنیم آنها هم از آن استقبال میکنند و دوست دارند که برایشان چنین کارهایی که بنا بر اعتقادات آنهاست، به صحنه آورده شود.
ما زمانی که نمایش را برای افتتاح تالار هنر اصفهان به آنجا بردیم باز هم مردم به دیدن کار آمدند و به قول شهردار وقت اصفهان: آقای مرزبان یک کار آوردی که کل شهر را بههم ریختهای!
هرچند نكتهاي مطرح است؛ تصوري در بين مدیران فرهنگی وجود دارد كه فقط عدهاي خاص بايد درباره موضوعاتي خاص كار كنند. باید به کسانی پیشنهاد دهند که تخصص هم داشته باشند. در ضمن چه کسی از دل و باطن آدمها خبر دارد که بگوید این از آن بیشتر میداند و این کمتر، شايد بهتر باشد کسانی را در اولویت قرار دهند که کارهای بهتری را میتوانند به صحنه بیاورند.
سریال تلویزیونی امام علی(ع) به نظرم از آن دست کارهایی است که در آن هم داوود میرباقری و هم همه بازیگران سنگ تمام گذاشتند و توانستند یک شاهکار بینظیر درباره این امام و اعتقاداتش خلق کنند. بازی مهدی فتحی را هیچگاه فراموش نمیکنم چون بسیار عالی بازی کرده بود و کارگردانی میرباقری هم دیدنی بود و بقیه بازیگران هم حضورشان بهیادمانی است. بنابراین ما برای اینکه علی(ع) را بشناسیم باید در این سطح و حتی بالاتر کار تولید کنیم و اینها برایمان ضروری است. من در تئاتر متأسفانه کاری که درخور نام علی(ع) باشد یا بتواند باورهای این بزرگان را به صحنه آورده باشد و تکنیک درخوری هم داشته باشد، ندیدهام.
ای کاش در تئاتر هم بتوانیم از این دیدگاههای عدالتمحورانه بهرهمند شویم. من خودم تا کنون کاری را به صحنه نیاوردهام که محتوای عدالت اجتماعی و فقر نداشته باشد، چون معتقدم این از ضروریات جامعه ماست. الان مشاهده میکنیم که در این روزهای سخت اقتصادی یک عده از شدت فقر و نداری و بیماری در رنجاند و از آنسو نیز عدهای هستند که از بس میخورند که از شدت سیربودن و اضافهخوردن در عذاباند و امیدوارم که روزی این برابریها بین مردم حاکم شود که همه به اندازه بخورند و هیچکس کم و کسری نداشته باشد.
من هم در پایان این یادداشت، عید عزیز را به مردم تبریک میگویم و امیدوارم همیشه عید واقعی داشته باشیم که هر پدری پا به خانهاش میگذارد دستهایش آنقدر پر باشد که برای بچهها و خانوادهاش شادی و عیدی را به خانهاش ببرد و شرمنده روی عزیزانش نشود.
عید غدیرخم یا روز قبول امامت امام علی(ع) به ما ایرانیها که خود را شیعه علی(ع) میدانیم این نکته را گوشزد میکند که اگر همینطور که همهمان میگوییم علی(ع) را قبول داریم، سیرت و راه علی(ع) را ادامه داده بودیم و ادامه بدهیم، نه زندان داشتیم و نه زندانی! نه خانهای خالی میشد و نه برخی از همین مردم میلیاردی پول مردم ديگر را بالا میکشیدند! جنگ و دعوایی نمیشد و این سخنانش در ارتباط با کارگر و هر کسی میتواند راست باشد و کاربرد داشته باشد.
اگر بتوانیم در عمل، رفتارهای این بشر آسماني، یعنی علی(ع) را انجام بدهیم هیچ مشکلی در جامعهمان نخواهیم داشت.
به ياد دارم حدود 18سال پیش نمایشی به نام میرعشق را درباره زندگی مولا علی(ع) در تالار وحدت و بعد فرهنگسرای بهمن اجرا كردم. در این کار فرازهایی از زندگی امام علی(ع) را به مردم نشان میدادیم. زمان اجرایش حالتی داشتیم که انگار دوباره درسهایمان را میخوانیم! يادم هست مرحوم جمشید مشایخی میگفت: صحنه شهادت حضرت علی(ع) مرا متأثر ميكند. ما نیز در کنار او از این اندوه اندوهگین میشدیم.
ما سه ماه میر عشق را در فرهنگسرای بهمن صبح و بعدازظهر اجرا کردیم و همیشه هم مردم از کارمان استقبال میکردند. زنها در همان پایین شهر برایمان شیرینی میخریدند و سر کار میآوردند و میگفتند این نذری را لطفا از ما قبول کنید. یک روز آموزگاری با چشمان گریان پشت صحنه آمد و گفت: آقای مرزبان من چیزی ندارم به شما هدیه دهم، لطفا این خودکار را که بچهها روز معلم به من هدیه کردهاند از من قبول کنید. من هنوز هم همان خودکار را به یادگار نگه داشتهام و اینطور خاطرات که نشان میدهد وقتی برای مردم بهدرستی کار کنیم آنها هم از آن استقبال میکنند و دوست دارند که برایشان چنین کارهایی که بنا بر اعتقادات آنهاست، به صحنه آورده شود.
ما زمانی که نمایش را برای افتتاح تالار هنر اصفهان به آنجا بردیم باز هم مردم به دیدن کار آمدند و به قول شهردار وقت اصفهان: آقای مرزبان یک کار آوردی که کل شهر را بههم ریختهای!
هرچند نكتهاي مطرح است؛ تصوري در بين مدیران فرهنگی وجود دارد كه فقط عدهاي خاص بايد درباره موضوعاتي خاص كار كنند. باید به کسانی پیشنهاد دهند که تخصص هم داشته باشند. در ضمن چه کسی از دل و باطن آدمها خبر دارد که بگوید این از آن بیشتر میداند و این کمتر، شايد بهتر باشد کسانی را در اولویت قرار دهند که کارهای بهتری را میتوانند به صحنه بیاورند.
سریال تلویزیونی امام علی(ع) به نظرم از آن دست کارهایی است که در آن هم داوود میرباقری و هم همه بازیگران سنگ تمام گذاشتند و توانستند یک شاهکار بینظیر درباره این امام و اعتقاداتش خلق کنند. بازی مهدی فتحی را هیچگاه فراموش نمیکنم چون بسیار عالی بازی کرده بود و کارگردانی میرباقری هم دیدنی بود و بقیه بازیگران هم حضورشان بهیادمانی است. بنابراین ما برای اینکه علی(ع) را بشناسیم باید در این سطح و حتی بالاتر کار تولید کنیم و اینها برایمان ضروری است. من در تئاتر متأسفانه کاری که درخور نام علی(ع) باشد یا بتواند باورهای این بزرگان را به صحنه آورده باشد و تکنیک درخوری هم داشته باشد، ندیدهام.
ای کاش در تئاتر هم بتوانیم از این دیدگاههای عدالتمحورانه بهرهمند شویم. من خودم تا کنون کاری را به صحنه نیاوردهام که محتوای عدالت اجتماعی و فقر نداشته باشد، چون معتقدم این از ضروریات جامعه ماست. الان مشاهده میکنیم که در این روزهای سخت اقتصادی یک عده از شدت فقر و نداری و بیماری در رنجاند و از آنسو نیز عدهای هستند که از بس میخورند که از شدت سیربودن و اضافهخوردن در عذاباند و امیدوارم که روزی این برابریها بین مردم حاکم شود که همه به اندازه بخورند و هیچکس کم و کسری نداشته باشد.
من هم در پایان این یادداشت، عید عزیز را به مردم تبریک میگویم و امیدوارم همیشه عید واقعی داشته باشیم که هر پدری پا به خانهاش میگذارد دستهایش آنقدر پر باشد که برای بچهها و خانوادهاش شادی و عیدی را به خانهاش ببرد و شرمنده روی عزیزانش نشود.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.