|

دختران سرزمینم قلعه‌های استوارند

اردشیر رستمی- طراح

دوست‌داشتن یک جا، دوست‌داشتن همه‌جاست؛ زیرا زمین با همه‌جایش جهان می‌شود و کسی که در هر جا نگاهدار زمین است، نگهبان همه‌جاست. برج‌های دو‌قلوی آمریکا مال ایران بود و مال همه‌جا بود؛ همان‌طور که بم مال آمریکا و همه‌جا بود و هست. روزی خواهد آمد که انسان از یادآوری پرچم‌ها و مرزها از خود شرمگین خواهد بود؛ ولی هنوز راه زیادی تا آنجا داریم. متأسفانه هنوز برای رسیدن به صلح باید جنگ کرد!! چه طنز سیاه و تلخی! هنوز انسان به خود اجازه می‌دهد از نژاد و قوم و ملت کسی دیگر ایراد بگیرد و تحقیرش کند. یکی از زیباترین تصویرهای زندگی من دیدن مادری افغان بود که دست دختران خود را گرفته بود و از مدرسه می‌آمدند. وقتی دلم می‌گیرد، با یادآوری آن صحنه حالم خوب می‌شود. انسان‌ها در غربت به‌راحتی نمی‌خندند و حرف نمی‌زنند. در غربت قدم‌ها کوچک‌تر و کلمات محدودتر و جمله‌ها کوتاه می‌شوند؛ ولی لبخند در غربت ارزش شکرگزاری از خداوند را دارد. مگر انسان چقدر عمر می‌کند که این‌همه به خود و دیگری بد می‌کند؟! مگر چند بار به دنیا خواهیم آمد؟ مگر در ادبیات و عرفان ما نمی‌گویند: اگر هزار بار طواف کعبه کنی، به آن نیرزد که دلی بیازاری؟!

بگذریم که از بحث دور می‌شویم!! چند صحنه و تصویر برای‌تان می‌نویسم تا ببینید چقدر زیبایی در اینجا هست:
1. در گرمسار مادر پیری بعد از چند دقیقه آشنایی با من و همسرم ما را به خانه‌اش برد و برای‌مان انار پاره کرد و لبخند زد و مهربانی‌ها کرد.
2. در بیجار همسرم، شهلا، با چهره‌ای شاد و اندوهگین (لحظه‌های زیبا هر دو حس را با هم دارند) آمد و چند تخم‌مرغ رسمی نشانم داد و گفتم: ماجرا چیست؟ گفت: از زنی آدرس پرسیدم و اینها را هم به من داد.
3. در دامنه‌های زاگرس باشکوه چند دختر را دیدیم که طرح‌های من را روی پرده‌های‌شان گلدوزی می‌کردند؛ طرح‌هایی که فکر نمی‌کردم اهمیت‌شان را کسی متوجه شود.
4. در بلوار کشاورز تهران در خانه‌ای دختر جوانی کارگری می‌کرد، وقتی با صاحب‌ خانه صحبت کردم، فهمیدم دانشجوی دکترای پزشکی است.
5. در کوه‌های کلیبر با دوستان کوه‌نورد دختر جوانی را دیدیم که از سر‌ چشمه می‌آمد و کوزه‌اش به دوش بود. وقتی به ما نزدیک شد، ایستاد که نگاهش کنیم! پس از چند لحظه اجازه خواست تا برود! باشکوه و زیبا و جاودانه بود؛ چون خیلی‌ها که به زیبایی‌شان و قدرت‌شان اشراف پیدا می‌کنند، از انسان‌ها دور می‌شوند، خسیس و گاه خبیث می‌شوند؛ اما او نه! شاهکار بود. ما آن لحظه از او و خداوند تشکر کردیم، گریه کردیم و خندیدیم. لحظه‌های بزرگ باز هم همین‌گونه هست.
6. وقتی پناهنده‌های عراقی را در کمپ اسکان داده و مایحتاج روزانه‌شان را به آنها تحویل دادم، چیزی مثل قابلمه و چراغ... دختری پس از مدتی کوتاه چای دم کرد و برایم آورد. او در جنگ و مرگ زندگی و مهربانی را از یاد نبرده بود. او چقدر می‌فهمید!
7. دختران قبیله ما دختران بزرگی هستند. آنها کارهای بسیاری کرده‌اند و باز هم خواهند کرد. در ترکی شعری فولکلور هست که می‌گوید به دخترها اعتماد کن، آنها قلعه‌های استوارند!
من در اینجا زندگی‌ام را تعریف کرده‌ام و خودم را وظیفه‌مند کرده‌ام و دوشادوش مردان و زنان و دختران سرزمینم کارهای بسیاری باید انجام بدهم و تا زمانی که بتوانم، خواهم ماند. اگر هم نشد، در جایی دیگر همراه‌شان خواهم بود؛ پس زنده‌باد ایران، زنده‌باد زمین، زنده‌باد زن، زنده‌باد امروز، زنده‌باد فردای بزرگ. راستی وقتی به چیزی ایمان داشته باشی، شعار نیست.در ضمن خودم هم یک دختر ناز دارم که اسمش آرتیم است؛ الهه برکت و حاصلخیزی زمین.

دوست‌داشتن یک جا، دوست‌داشتن همه‌جاست؛ زیرا زمین با همه‌جایش جهان می‌شود و کسی که در هر جا نگاهدار زمین است، نگهبان همه‌جاست. برج‌های دو‌قلوی آمریکا مال ایران بود و مال همه‌جا بود؛ همان‌طور که بم مال آمریکا و همه‌جا بود و هست. روزی خواهد آمد که انسان از یادآوری پرچم‌ها و مرزها از خود شرمگین خواهد بود؛ ولی هنوز راه زیادی تا آنجا داریم. متأسفانه هنوز برای رسیدن به صلح باید جنگ کرد!! چه طنز سیاه و تلخی! هنوز انسان به خود اجازه می‌دهد از نژاد و قوم و ملت کسی دیگر ایراد بگیرد و تحقیرش کند. یکی از زیباترین تصویرهای زندگی من دیدن مادری افغان بود که دست دختران خود را گرفته بود و از مدرسه می‌آمدند. وقتی دلم می‌گیرد، با یادآوری آن صحنه حالم خوب می‌شود. انسان‌ها در غربت به‌راحتی نمی‌خندند و حرف نمی‌زنند. در غربت قدم‌ها کوچک‌تر و کلمات محدودتر و جمله‌ها کوتاه می‌شوند؛ ولی لبخند در غربت ارزش شکرگزاری از خداوند را دارد. مگر انسان چقدر عمر می‌کند که این‌همه به خود و دیگری بد می‌کند؟! مگر چند بار به دنیا خواهیم آمد؟ مگر در ادبیات و عرفان ما نمی‌گویند: اگر هزار بار طواف کعبه کنی، به آن نیرزد که دلی بیازاری؟!

بگذریم که از بحث دور می‌شویم!! چند صحنه و تصویر برای‌تان می‌نویسم تا ببینید چقدر زیبایی در اینجا هست:
1. در گرمسار مادر پیری بعد از چند دقیقه آشنایی با من و همسرم ما را به خانه‌اش برد و برای‌مان انار پاره کرد و لبخند زد و مهربانی‌ها کرد.
2. در بیجار همسرم، شهلا، با چهره‌ای شاد و اندوهگین (لحظه‌های زیبا هر دو حس را با هم دارند) آمد و چند تخم‌مرغ رسمی نشانم داد و گفتم: ماجرا چیست؟ گفت: از زنی آدرس پرسیدم و اینها را هم به من داد.
3. در دامنه‌های زاگرس باشکوه چند دختر را دیدیم که طرح‌های من را روی پرده‌های‌شان گلدوزی می‌کردند؛ طرح‌هایی که فکر نمی‌کردم اهمیت‌شان را کسی متوجه شود.
4. در بلوار کشاورز تهران در خانه‌ای دختر جوانی کارگری می‌کرد، وقتی با صاحب‌ خانه صحبت کردم، فهمیدم دانشجوی دکترای پزشکی است.
5. در کوه‌های کلیبر با دوستان کوه‌نورد دختر جوانی را دیدیم که از سر‌ چشمه می‌آمد و کوزه‌اش به دوش بود. وقتی به ما نزدیک شد، ایستاد که نگاهش کنیم! پس از چند لحظه اجازه خواست تا برود! باشکوه و زیبا و جاودانه بود؛ چون خیلی‌ها که به زیبایی‌شان و قدرت‌شان اشراف پیدا می‌کنند، از انسان‌ها دور می‌شوند، خسیس و گاه خبیث می‌شوند؛ اما او نه! شاهکار بود. ما آن لحظه از او و خداوند تشکر کردیم، گریه کردیم و خندیدیم. لحظه‌های بزرگ باز هم همین‌گونه هست.
6. وقتی پناهنده‌های عراقی را در کمپ اسکان داده و مایحتاج روزانه‌شان را به آنها تحویل دادم، چیزی مثل قابلمه و چراغ... دختری پس از مدتی کوتاه چای دم کرد و برایم آورد. او در جنگ و مرگ زندگی و مهربانی را از یاد نبرده بود. او چقدر می‌فهمید!
7. دختران قبیله ما دختران بزرگی هستند. آنها کارهای بسیاری کرده‌اند و باز هم خواهند کرد. در ترکی شعری فولکلور هست که می‌گوید به دخترها اعتماد کن، آنها قلعه‌های استوارند!
من در اینجا زندگی‌ام را تعریف کرده‌ام و خودم را وظیفه‌مند کرده‌ام و دوشادوش مردان و زنان و دختران سرزمینم کارهای بسیاری باید انجام بدهم و تا زمانی که بتوانم، خواهم ماند. اگر هم نشد، در جایی دیگر همراه‌شان خواهم بود؛ پس زنده‌باد ایران، زنده‌باد زمین، زنده‌باد زن، زنده‌باد امروز، زنده‌باد فردای بزرگ. راستی وقتی به چیزی ایمان داشته باشی، شعار نیست.در ضمن خودم هم یک دختر ناز دارم که اسمش آرتیم است؛ الهه برکت و حاصلخیزی زمین.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.