چشمانداز جمعيت زمين
سازمان ملل متحد اخیرا گزارشي درباره «چشمانداز جمعیت جهان ۲۰۱۹» منتشر كرده است كه در زير چند نكته برجسته آن ميآيد:
انتظار میرود جمعیت جهان در 30 سال پیشرو دو میلیارد نفر رشد کند و به ۹ میلیارد و 700 میلیون نفر در ۲۰۵۰ افزایش یابد و در اواخر این سده میتواند با حدود ۱۱ میلیارد نفر، به اوج خود برسد.
9 کشور بیش از نیمی از رشد پیشبینیشده جمعیت جهان تا ۲۰۵۰ را تشکیل میدهند: هند، نیجریه، پاکستان، کنگو، اتیوپی، تانزانیا، اندونزی، مصر و آمریکا.
در ۲۰۲۷، هند جای چین را از نظر جمعيت بگیرد.
جمعیت منطقه جنوب صحرای آفریقا تا ۲۰۵۰ دوبرابر میشود. (افزایش ۹۹ درصدی)
پیشبینی شده است که نرخ باروری جهانی از ۲.۵ تولد امسال به ۲.۲ تولد به ازای هر زن در 2050 برسد. اكنون ميانگين نرخ باروری در آفریقای زیر صحرا (۴.۶) تولد براي هر زن است.
انتظار میرود که امید به زندگی در بدو تولد در جهان، از ۷۲.۶ سال در ۲۰۱۹ به ۷۷.۱ سال در ۲۰۵۰ افزایش یابد.
مردم فقیرترین کشورها هنوز هفت سال کمتر از میانگین جهانی عمر میکنند.
تا ۲۰۵۰، یک نفر از میان هر شش نفر در جهان، سنش بالاتر از ۶۵ سال خواهد بود و جهان به سوي پيري ميرود.
کاهش تعداد جمعیتِ در سن کار باعث ایجاد فشار بر نظامهای تأمین اجتماعی میشود.
مهاجرت به عاملی اصلی تغییر جمعیتی در برخی از کشورها تبدیل شده است.
بین سالهای ۲۰۱۰ تا ۲۰۲۰، 14 کشور یا منطقه شاهد ورود بیش از یک میلیون مهاجر خواهند بود، درحالیکه 10 کشور شاهد خروجی به همین شدت خواهند بود. برخی از بزرگترین خروجیها به دلیل تقاضا برای کارگر مهاجر (بنگلادش، نپال و فیلیپین) یا بهخاطر خشونت، ناامنی و درگیری مسلحانه (میانمار، سوریه و ونزوئلا) خواهد بود. بلاروس، استونی، آلمان، مجارستان، ایتالیا، ژاپن، فدراسیون روسیه، صربستان و اوکراین طی این دهه شاهد ورود مهاجر خواهند بود و این باعث میشود کاهش جمعیت حاصله از پیشیگرفتن میزان مرگ از میزان تولد، بیاثر شود.
این گزارش، نقشه راهی به دست میدهد که مسئولان در کجا باید به اقدام و مداخله دست بزنند. بسیاری از جمعیتهای دارای رشد سریع، در فقیرترین کشورهای جهان واقع شدهاند. رشد جمعیت در این کشورها چالشهای جدیدی در تلاش برای ازمیانبردن فقر، بهدستآوردن برابری بیشتر، مبارزه با گرسنگی و سوءتغذیه و بهبودبخشیدن به پوشش و کیفیت نظامهای بهداشتی و آموزشی برای اطمینان از اینکه کسی نادیده انگاشته نشود، به وجود میآورد.
در این گزارش تأیید شده که جمعیت جهان، به دلیل امید به زندگی رو به افزایش و باروری رو به کاهش، در حال پیرشدن است و تعداد کشورهایی که شاهد کاهش جمعیتاند، رو به رشد است. نتایج تغییرات پیشرو در اندازه، ترکیب و توزیع جمعیت جهان، عواقب مهمی را برای دستیابی به آرمانهای توسعه پایدار در پی دارد؛ یعنی اهدافی برای بهترکردن شکوفایی اقتصادی و رفاه اجتماعی، در عین توجه به محیط زیست که کشورهای جهان با آن موافقت کردهاند.
سازمان ملل متحد اخیرا گزارشي درباره «چشمانداز جمعیت جهان ۲۰۱۹» منتشر كرده است كه در زير چند نكته برجسته آن ميآيد:
انتظار میرود جمعیت جهان در 30 سال پیشرو دو میلیارد نفر رشد کند و به ۹ میلیارد و 700 میلیون نفر در ۲۰۵۰ افزایش یابد و در اواخر این سده میتواند با حدود ۱۱ میلیارد نفر، به اوج خود برسد.
9 کشور بیش از نیمی از رشد پیشبینیشده جمعیت جهان تا ۲۰۵۰ را تشکیل میدهند: هند، نیجریه، پاکستان، کنگو، اتیوپی، تانزانیا، اندونزی، مصر و آمریکا.
در ۲۰۲۷، هند جای چین را از نظر جمعيت بگیرد.
جمعیت منطقه جنوب صحرای آفریقا تا ۲۰۵۰ دوبرابر میشود. (افزایش ۹۹ درصدی)
پیشبینی شده است که نرخ باروری جهانی از ۲.۵ تولد امسال به ۲.۲ تولد به ازای هر زن در 2050 برسد. اكنون ميانگين نرخ باروری در آفریقای زیر صحرا (۴.۶) تولد براي هر زن است.
انتظار میرود که امید به زندگی در بدو تولد در جهان، از ۷۲.۶ سال در ۲۰۱۹ به ۷۷.۱ سال در ۲۰۵۰ افزایش یابد.
مردم فقیرترین کشورها هنوز هفت سال کمتر از میانگین جهانی عمر میکنند.
تا ۲۰۵۰، یک نفر از میان هر شش نفر در جهان، سنش بالاتر از ۶۵ سال خواهد بود و جهان به سوي پيري ميرود.
کاهش تعداد جمعیتِ در سن کار باعث ایجاد فشار بر نظامهای تأمین اجتماعی میشود.
مهاجرت به عاملی اصلی تغییر جمعیتی در برخی از کشورها تبدیل شده است.
بین سالهای ۲۰۱۰ تا ۲۰۲۰، 14 کشور یا منطقه شاهد ورود بیش از یک میلیون مهاجر خواهند بود، درحالیکه 10 کشور شاهد خروجی به همین شدت خواهند بود. برخی از بزرگترین خروجیها به دلیل تقاضا برای کارگر مهاجر (بنگلادش، نپال و فیلیپین) یا بهخاطر خشونت، ناامنی و درگیری مسلحانه (میانمار، سوریه و ونزوئلا) خواهد بود. بلاروس، استونی، آلمان، مجارستان، ایتالیا، ژاپن، فدراسیون روسیه، صربستان و اوکراین طی این دهه شاهد ورود مهاجر خواهند بود و این باعث میشود کاهش جمعیت حاصله از پیشیگرفتن میزان مرگ از میزان تولد، بیاثر شود.
این گزارش، نقشه راهی به دست میدهد که مسئولان در کجا باید به اقدام و مداخله دست بزنند. بسیاری از جمعیتهای دارای رشد سریع، در فقیرترین کشورهای جهان واقع شدهاند. رشد جمعیت در این کشورها چالشهای جدیدی در تلاش برای ازمیانبردن فقر، بهدستآوردن برابری بیشتر، مبارزه با گرسنگی و سوءتغذیه و بهبودبخشیدن به پوشش و کیفیت نظامهای بهداشتی و آموزشی برای اطمینان از اینکه کسی نادیده انگاشته نشود، به وجود میآورد.
در این گزارش تأیید شده که جمعیت جهان، به دلیل امید به زندگی رو به افزایش و باروری رو به کاهش، در حال پیرشدن است و تعداد کشورهایی که شاهد کاهش جمعیتاند، رو به رشد است. نتایج تغییرات پیشرو در اندازه، ترکیب و توزیع جمعیت جهان، عواقب مهمی را برای دستیابی به آرمانهای توسعه پایدار در پی دارد؛ یعنی اهدافی برای بهترکردن شکوفایی اقتصادی و رفاه اجتماعی، در عین توجه به محیط زیست که کشورهای جهان با آن موافقت کردهاند.