|

طرح دوفوریتی اختراع دوباره چرخ

حامد محمدی‌کنگرانی . روانپزشک

در بند سه ماده واحده قانون عدالت آموزشی (چه عنوان پرطمطراقی) مصوب 29 فروردین 1389 آمده است: «10‌درصد سهمیه مازاد بر ظرفیت در رشته‌های دستیاری (تخصص) پزشکی به مناطق محروم و به داوطلبان بومی اختصاص می‌یابد و پذیرفته‌شدگان مکلفند به‌مدت سه برابر طول مدت تحصیل صرفا در مناطق محروم خدمت کنند.» آقای جواد هروی عضو کمیسیون آموزش و تحقیقات مجلس گفته است که از حدود 150‌هزار پزشک متخصص، 25‌درصد به شغل‌های دیگر روی آورده‌اند و بسیاری بیکار هستند، در حالی‌که در مناطق محروم، بیمارستان داریم ولی پزشک متخصص نداریم و برای رفع این مشکل، ایشان و همکاران در تاریخ هفتم مهرماه امسال دوفوریت طرحی را تصویب کردند که کلمه 10‌درصد را به 30‌درصد تغییر می‌داد.
تجربه دوسال کار در یکی از محروم‌ترین نقاط کشور به‌عنوان پزشک متخصص به من و بسیاری از پزشکان با شرایط مشابه ثابت کرده است که مشکل جای دیگری است اما نمی‌دانم چرا قانونگذاران و مجریان محترم همچنان سعی دارند در را بر همان پاشنه قبل بچرخانند. اکثریت قریب به اتفاق (به همین غلظت) پزشکان متخصص شاغل در مناطق محروم کشور، افراد غیربومی (از تهران و سایر شهرهای بزرگ) هستند و پزشکان متخصص بومی پس از پایان دوره طرح، در اولین فرصت به شهرهای بزرگ با امکانات رفاهی و مالی بیشتر مهاجرت می‌کنند که امری کاملا طبیعی است و پزشکان که تعهد به خدمت در مناطق محروم دارند هم سعی می‌کنند به هر نحوی شده، خود را از شر این تعهد خلاص کنند و به سمت شهرهای بزرگ بروند.
راه‌حل کاملا مشخص است. نمی‌توان افراد را به ضرب و زور تعهد گرفتن (علی‌رغم میل باطنی و به اجبار) یا تاکید بیش‌ازحد، روی احساس مسوولیت برای خدمت در محل تولد و زندگی، وادار به‌کار در نقطه خاصی کرد. همه انسان‌ها به خاطر ذات انسانی خویش، تمایل به زندگی در مکانی با امکانات رفاهی بیشتر، درآمد بالاتر و امکان پیشرفت سریع‌تر دارند. در تمام دنیا راه‌حل، پرداخت مشوق‌های مالی برای ترغیب پزشکان برای کار در مناطق محروم است. در ایران، قانون پرداخت ثابت به متخصصان یکی از این مشوق‌ها بود که پس از دو سال اجرا (در مناطقی محدود و اندک) سال گذشته به علت کمبود بودجه متوقف شد.
می‌ماند دو نکته: یکی اینکه قانون در صورت تصویب و اجرایی‌شدن به یک بازه زمانی حداقل چهار، پنج‌ساله برای ورود متخصصان مشمول آن به بازار کار، نیاز دارد و در این زمان تکلیف پزشکان متخصص بیکار و بیماران در مناطق محروم نیازمند به پزشک متخصص چه می‌شود؟ دوم اینکه آیا در فضای تدبیر و امید و شرایطی که کشور در بحران اقتصادی است، برای نمایندگان محترم مجلس موضوعی مهم‌تر از قانون تبدیل عدد 10 به 30 آن هم با دوفوریت وجود نداشت درحالی‌که می‌شد با اجرای صحیح قوانین زمین‌مانده قبلی، بسیاری از مشکلات فعلی را حل کرد؟ این روزها علاقه زیادی به ضرب‌المثل اختراع دوباره چرخ پیدا کرده‌ام آن هم با قید دوفوریت.
www.drhamedmohammadi.com
در بند سه ماده واحده قانون عدالت آموزشی (چه عنوان پرطمطراقی) مصوب 29 فروردین 1389 آمده است: «10‌درصد سهمیه مازاد بر ظرفیت در رشته‌های دستیاری (تخصص) پزشکی به مناطق محروم و به داوطلبان بومی اختصاص می‌یابد و پذیرفته‌شدگان مکلفند به‌مدت سه برابر طول مدت تحصیل صرفا در مناطق محروم خدمت کنند.» آقای جواد هروی عضو کمیسیون آموزش و تحقیقات مجلس گفته است که از حدود 150‌هزار پزشک متخصص، 25‌درصد به شغل‌های دیگر روی آورده‌اند و بسیاری بیکار هستند، در حالی‌که در مناطق محروم، بیمارستان داریم ولی پزشک متخصص نداریم و برای رفع این مشکل، ایشان و همکاران در تاریخ هفتم مهرماه امسال دوفوریت طرحی را تصویب کردند که کلمه 10‌درصد را به 30‌درصد تغییر می‌داد.
تجربه دوسال کار در یکی از محروم‌ترین نقاط کشور به‌عنوان پزشک متخصص به من و بسیاری از پزشکان با شرایط مشابه ثابت کرده است که مشکل جای دیگری است اما نمی‌دانم چرا قانونگذاران و مجریان محترم همچنان سعی دارند در را بر همان پاشنه قبل بچرخانند. اکثریت قریب به اتفاق (به همین غلظت) پزشکان متخصص شاغل در مناطق محروم کشور، افراد غیربومی (از تهران و سایر شهرهای بزرگ) هستند و پزشکان متخصص بومی پس از پایان دوره طرح، در اولین فرصت به شهرهای بزرگ با امکانات رفاهی و مالی بیشتر مهاجرت می‌کنند که امری کاملا طبیعی است و پزشکان که تعهد به خدمت در مناطق محروم دارند هم سعی می‌کنند به هر نحوی شده، خود را از شر این تعهد خلاص کنند و به سمت شهرهای بزرگ بروند.
راه‌حل کاملا مشخص است. نمی‌توان افراد را به ضرب و زور تعهد گرفتن (علی‌رغم میل باطنی و به اجبار) یا تاکید بیش‌ازحد، روی احساس مسوولیت برای خدمت در محل تولد و زندگی، وادار به‌کار در نقطه خاصی کرد. همه انسان‌ها به خاطر ذات انسانی خویش، تمایل به زندگی در مکانی با امکانات رفاهی بیشتر، درآمد بالاتر و امکان پیشرفت سریع‌تر دارند. در تمام دنیا راه‌حل، پرداخت مشوق‌های مالی برای ترغیب پزشکان برای کار در مناطق محروم است. در ایران، قانون پرداخت ثابت به متخصصان یکی از این مشوق‌ها بود که پس از دو سال اجرا (در مناطقی محدود و اندک) سال گذشته به علت کمبود بودجه متوقف شد.
می‌ماند دو نکته: یکی اینکه قانون در صورت تصویب و اجرایی‌شدن به یک بازه زمانی حداقل چهار، پنج‌ساله برای ورود متخصصان مشمول آن به بازار کار، نیاز دارد و در این زمان تکلیف پزشکان متخصص بیکار و بیماران در مناطق محروم نیازمند به پزشک متخصص چه می‌شود؟ دوم اینکه آیا در فضای تدبیر و امید و شرایطی که کشور در بحران اقتصادی است، برای نمایندگان محترم مجلس موضوعی مهم‌تر از قانون تبدیل عدد 10 به 30 آن هم با دوفوریت وجود نداشت درحالی‌که می‌شد با اجرای صحیح قوانین زمین‌مانده قبلی، بسیاری از مشکلات فعلی را حل کرد؟ این روزها علاقه زیادی به ضرب‌المثل اختراع دوباره چرخ پیدا کرده‌ام آن هم با قید دوفوریت.
www.drhamedmohammadi.com

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.