|

از مریوان تا حضور در معاونت علمی کشور

دکتر کامرانیِ 30 ساله، راه درازی را از نیمکت‌های دانش‌آموزی زادگاهش در مریوان، تا پشت میز ممیزی استارتاپ‌های حوزه انرژی در معاونت علمی و فناوری ریاست‌جمهوری پیموده است. او با تحصیل در دانشگاه‌های شیراز و خوارزمی، نهایتا با رتبه ممتاز دکترای زمین‌شناسی خود را با گرایش آب‌های زیرزمینی اخذ کرده است. بااین‌حال به واسطه فشار اقتصادی خانواده بعد از تحصیل به‌جای قلم، جارو به دست می‌گیرد و به‌عنوان کارگر خدماتی سر از شرکت نفت اهواز درمی‌آورد! اگرچه ماجرای سفر او از کارگری پالایشگاه تا کارشناسی معاونت علمی و فناوری، داستانی شنیدنی است و در گزارشی جداگانه به آن خواهیم پرداخت، اما در گفت‌وگو با او، به دنبال پاسخ این سؤال نیز بودم که آیا ردپای قومیت را می‌توان در زندگی حرفه‌ای‌اش جست؟
- «زندگی من فرازوفرود بسیار داشته است و ماجرای آن مفصل است. بحث بی‌کاری، یک معضل جدی در کشور ماست. اگرچه نسبت کارمندان دولت به جمعیت کشور، در مقایسه با سایر کشورهای دنیا خیلی بالاست، بااین‌حال بی‌کاری یکی از معضلات مهم جامعه محسوب می‌شود؛ چه كُرد باشد، چه فارس يا ترك. چه شیعه باشد یا سنی، همه‌ ما از این معضل رنج می‌بریم. در چنین شرایطی معضل دیگری هم در کشور درست کرده‌ایم و آن هم تحصیلات عالی است! میزان افرادی که از دانشگاه‌ها فارغ‌التحصیل می‌شوند با میزان نیازی که بازار به این افراد دارد تناسب و سنخیت ندارد. تعداد دانشگاه‌های کشور 80 میلیونی ایران، از تعداد دانشگاه‌های کشور یک‌میلیاردی چین بیشتر است! این موضوع خودش عامل تشدید بی‌کاری در کشور است! من تا 30 سالگی مشغول تحصیل علم بوده‌ام. حرفه‌ای بلد نیستم! بعد از 30 سال باید کاری متناسب با علمی که آموختم پیدا کنم والا برای فراگیری حرفه‌ یا علمی دیگر که خیلی دیر است. در چنین حالتی وقتی این‌همه دانشگاه و دانشگاهی داریم، درواقع کسانی را تحویل جامعه می‌دهیم که نه حرفه‌ای بلد هستند و نه سواد آنها به کاری می‌آید. بنابراین بخش عمده آنچه که بر سر من به‌عنوان يك دکتر تحصیل‌کرده در بهترین دانشگاه‌های کشور آمد، نه چیزی مختص من به‌عنوان یک کُرد سنی، بلکه یک معضل فراگیر در کشور بوده است. اما این به آن معنا نیست که در جامعه تبعیض وجود ندارد. در برخی مشاغل واقعا مردها را بر زن‌ها ترجیح می‌دهند یا گاهی مشخصا برخی مدیران هم‌کیشان یا هم‌ولایتی خودشان را بر سایرین اولویت می‌دهند. مواردی را که این‌گونه تبعیض‌ها علیه خودم اعمال شده باشد دیده‌ام، اما فکر نمی‌کنم منطقی باشد آن موارد را تعمیم بدهیم و بگوییم که در کل ایران از این حیث تبعیض‌های فاحش وجود دارد».

دکتر کامرانیِ 30 ساله، راه درازی را از نیمکت‌های دانش‌آموزی زادگاهش در مریوان، تا پشت میز ممیزی استارتاپ‌های حوزه انرژی در معاونت علمی و فناوری ریاست‌جمهوری پیموده است. او با تحصیل در دانشگاه‌های شیراز و خوارزمی، نهایتا با رتبه ممتاز دکترای زمین‌شناسی خود را با گرایش آب‌های زیرزمینی اخذ کرده است. بااین‌حال به واسطه فشار اقتصادی خانواده بعد از تحصیل به‌جای قلم، جارو به دست می‌گیرد و به‌عنوان کارگر خدماتی سر از شرکت نفت اهواز درمی‌آورد! اگرچه ماجرای سفر او از کارگری پالایشگاه تا کارشناسی معاونت علمی و فناوری، داستانی شنیدنی است و در گزارشی جداگانه به آن خواهیم پرداخت، اما در گفت‌وگو با او، به دنبال پاسخ این سؤال نیز بودم که آیا ردپای قومیت را می‌توان در زندگی حرفه‌ای‌اش جست؟
- «زندگی من فرازوفرود بسیار داشته است و ماجرای آن مفصل است. بحث بی‌کاری، یک معضل جدی در کشور ماست. اگرچه نسبت کارمندان دولت به جمعیت کشور، در مقایسه با سایر کشورهای دنیا خیلی بالاست، بااین‌حال بی‌کاری یکی از معضلات مهم جامعه محسوب می‌شود؛ چه كُرد باشد، چه فارس يا ترك. چه شیعه باشد یا سنی، همه‌ ما از این معضل رنج می‌بریم. در چنین شرایطی معضل دیگری هم در کشور درست کرده‌ایم و آن هم تحصیلات عالی است! میزان افرادی که از دانشگاه‌ها فارغ‌التحصیل می‌شوند با میزان نیازی که بازار به این افراد دارد تناسب و سنخیت ندارد. تعداد دانشگاه‌های کشور 80 میلیونی ایران، از تعداد دانشگاه‌های کشور یک‌میلیاردی چین بیشتر است! این موضوع خودش عامل تشدید بی‌کاری در کشور است! من تا 30 سالگی مشغول تحصیل علم بوده‌ام. حرفه‌ای بلد نیستم! بعد از 30 سال باید کاری متناسب با علمی که آموختم پیدا کنم والا برای فراگیری حرفه‌ یا علمی دیگر که خیلی دیر است. در چنین حالتی وقتی این‌همه دانشگاه و دانشگاهی داریم، درواقع کسانی را تحویل جامعه می‌دهیم که نه حرفه‌ای بلد هستند و نه سواد آنها به کاری می‌آید. بنابراین بخش عمده آنچه که بر سر من به‌عنوان يك دکتر تحصیل‌کرده در بهترین دانشگاه‌های کشور آمد، نه چیزی مختص من به‌عنوان یک کُرد سنی، بلکه یک معضل فراگیر در کشور بوده است. اما این به آن معنا نیست که در جامعه تبعیض وجود ندارد. در برخی مشاغل واقعا مردها را بر زن‌ها ترجیح می‌دهند یا گاهی مشخصا برخی مدیران هم‌کیشان یا هم‌ولایتی خودشان را بر سایرین اولویت می‌دهند. مواردی را که این‌گونه تبعیض‌ها علیه خودم اعمال شده باشد دیده‌ام، اما فکر نمی‌کنم منطقی باشد آن موارد را تعمیم بدهیم و بگوییم که در کل ایران از این حیث تبعیض‌های فاحش وجود دارد».

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.