|

ابعاد فاش‌نشده جنایت‌های ترامپ علیه پایداری کره‌ زمین

محمد درویش

به تازگی روزنامه نیویورک‌تایمز با انتشار مقاله‌ای مهم بر ابعاد نگرانی‌های جهانی از تداوم حضور تفکر ترامپ و هم‌فکرانش در کاخ سفید افزود. در حقیقت رئیس‌جمهور کنونی آمریکا، قوانین محیط‌زیستی را به عقب برگرداند، ایالات متحده را از قرارداد پاریس خارج کرد، پیش‌گویی‌های جدی درباره تأثیرات تغییر اقلیم را به کنار زد و واژه «گرمایش جهانی» را به یک لطیفه تبدیل کرد. اکنون، دو سال پس از ریش‌ریش‌کردن قوانینِ رئیس‌جمهور پیشین، ترامپ و منصوبان او یورش جدیدی را آغاز کرده‌اند. در طول چند ماه آینده، کاخ سفید حذف بخش چشم‌گیری از تلاش‌های دولت برای کاهش انتشار گازهای گل‌خانه‌ای را که در دوران اوباما شروع شده بود، تکمیل خواهد کرد. کاخ سفید در نظر دارد تلاش‌های خود را برای تحمیل دیدگاه‌های انعطاف‌ناپذیر ترامپ به دولت‌های دیگر نیز گسترش دهد؛ دیدگاه‌هایی که بر پایه خروج از قرارداد پاریس و خودداری اخیر او از امضای بیانیه‌ای برای حفاظت از ذوب سریع یخ‌های شمالگان در ارتباط با تغییرات اقلیمی بنا شده است. او از زمان رسیدن به ریاست‌جمهوری به سازمان‌هایی مانند آژانس حفاظت از محیط‌ زیست به‌عنوان پایگاهی برای یک «دولت پنهانی» نگاه می‌کرد و دیده تحقیرآمیز او به فعالیت‌های آنها در زمینه تغییر اقلیم، خود محرکی‌ است برای مجبورکردن آنها تا از جنبه‌های کلیدی روش مورد استفاده برای درک دلایل و تبعات خطرناک سیاره‌ای که در حال داغ‌شدن است، دست بردارند. نتیجه آنکه بخش‌هایی از دولت فدرال از این پس چیزی را که دانشمندان از آن به عنوان مهم‌ترین وظایف دانش اقلیمی نام‌ می‌برند- همانا گزارش درباره تأثیرات آینده داغ‌شدن سیاره و ارائه تصویر احتمالی از سیمای کره خاکی در اواخر قرن در صورتی که اقتصاد جهانی همچنان به انتشار دی‌اکسید‌کربن ناشی از احتراق سوخت‌های فسیلی ادامه دهد- اجرا نخواهند کرد. در آخرین نمونه این یورش، جیمز رایلی، مدیر برگزیده سازمان زمین‌شناسی ایالات متحده، از جانب کاخ سفید، یک فضانورد سابق و زمین‌شناس نفت، دستور داد ارزیابی‌های پژوهشی از جانب سازمان او فقط مدل‌های اقلیمی تولیدشده از طریق رایانه را در نظر بگیرند که تأثیرات تغییر اقلیم را تا سال ۲۰۴۰ نشان می‌دهند و نه آن‌طور که در گذشته انجام شده بود، تا آخر قرن. پژوهشگران می‌گویند با این کار تصویر گمراه‌کننده‌ای به وجود می‌آید، زیرا بزرگ‌ترین تأثیرات از انتشار گازها بعد از سال ۲۰۴۰ خواهند بود. مدل‌ها نشان می‌دهند سیاره احتمالا به همین میزان تا سال ۲۰۵۰ گرم خواهد شد. اما از آن نقطه تا آخر قرن میزان گرمایش به نسبت افزایش یا کاهش انتشار کربن در حد چشم‌گیری متفاوت خواهد شد. هدف اساسی دولت ارزیابی اقلیم ملی بوده که از سال ۲۰۰۰ تاکنون هر چهار سال از سوی یک کارگروه ویژه میان‌سازمانی تولید شده است. پژوهشگران دولتی در آخرین گزارش خود از مدل‌های کامپیوتری استفاده کرده‌اند تا نشان دهند اگر انتشار گازهای ناشی از احتراق سوخت‌های فسیلی همچنان بدون کنترل ادامه پیدا کند، افزایش دمای جو زمین می‌تواند در اواخر قرن تا هشت درجه فارنهایت باشد. این امر به بالا‌آمدن شدید سطح آب دریاها، توفان‌های ویرانگر و خشک‌سالی‌ها، از بین‌رفتن محصولات کشاورزی و خوراک و عواقب شدیدی برای سلامتی منجر خواهد شد.‌ کار روی گزارش بعدی که قرار است در سال ۲۰۲۱ یا ۲۰۲۲ منتشر شود، آغاز شده است. اما از اکنون به بعد پیش‌بینی چنین سناریوهای وخیمی خودبه‌خود در ارزیابی اقلیم ملی یا در دیگر گزارش‌های پژوهشی تهیه‌شده از جانب دولت وجود نخواهد داشت. فیلیپ بی دافی، مدیر مرکز پژوهشی Woods Hole، می‌گوید: «آنچه ما اینجا با آن روبه‌رو هستیم، تلاشی پنهانی برای سیاسی‌کردن دانش است؛ برای قراردادن دانش در مسیری که با سیاست‌های آنها سازگار باشد. این مرا یاد اتحاد جماهیر شوروی می‌اندازد».

به تازگی روزنامه نیویورک‌تایمز با انتشار مقاله‌ای مهم بر ابعاد نگرانی‌های جهانی از تداوم حضور تفکر ترامپ و هم‌فکرانش در کاخ سفید افزود. در حقیقت رئیس‌جمهور کنونی آمریکا، قوانین محیط‌زیستی را به عقب برگرداند، ایالات متحده را از قرارداد پاریس خارج کرد، پیش‌گویی‌های جدی درباره تأثیرات تغییر اقلیم را به کنار زد و واژه «گرمایش جهانی» را به یک لطیفه تبدیل کرد. اکنون، دو سال پس از ریش‌ریش‌کردن قوانینِ رئیس‌جمهور پیشین، ترامپ و منصوبان او یورش جدیدی را آغاز کرده‌اند. در طول چند ماه آینده، کاخ سفید حذف بخش چشم‌گیری از تلاش‌های دولت برای کاهش انتشار گازهای گل‌خانه‌ای را که در دوران اوباما شروع شده بود، تکمیل خواهد کرد. کاخ سفید در نظر دارد تلاش‌های خود را برای تحمیل دیدگاه‌های انعطاف‌ناپذیر ترامپ به دولت‌های دیگر نیز گسترش دهد؛ دیدگاه‌هایی که بر پایه خروج از قرارداد پاریس و خودداری اخیر او از امضای بیانیه‌ای برای حفاظت از ذوب سریع یخ‌های شمالگان در ارتباط با تغییرات اقلیمی بنا شده است. او از زمان رسیدن به ریاست‌جمهوری به سازمان‌هایی مانند آژانس حفاظت از محیط‌ زیست به‌عنوان پایگاهی برای یک «دولت پنهانی» نگاه می‌کرد و دیده تحقیرآمیز او به فعالیت‌های آنها در زمینه تغییر اقلیم، خود محرکی‌ است برای مجبورکردن آنها تا از جنبه‌های کلیدی روش مورد استفاده برای درک دلایل و تبعات خطرناک سیاره‌ای که در حال داغ‌شدن است، دست بردارند. نتیجه آنکه بخش‌هایی از دولت فدرال از این پس چیزی را که دانشمندان از آن به عنوان مهم‌ترین وظایف دانش اقلیمی نام‌ می‌برند- همانا گزارش درباره تأثیرات آینده داغ‌شدن سیاره و ارائه تصویر احتمالی از سیمای کره خاکی در اواخر قرن در صورتی که اقتصاد جهانی همچنان به انتشار دی‌اکسید‌کربن ناشی از احتراق سوخت‌های فسیلی ادامه دهد- اجرا نخواهند کرد. در آخرین نمونه این یورش، جیمز رایلی، مدیر برگزیده سازمان زمین‌شناسی ایالات متحده، از جانب کاخ سفید، یک فضانورد سابق و زمین‌شناس نفت، دستور داد ارزیابی‌های پژوهشی از جانب سازمان او فقط مدل‌های اقلیمی تولیدشده از طریق رایانه را در نظر بگیرند که تأثیرات تغییر اقلیم را تا سال ۲۰۴۰ نشان می‌دهند و نه آن‌طور که در گذشته انجام شده بود، تا آخر قرن. پژوهشگران می‌گویند با این کار تصویر گمراه‌کننده‌ای به وجود می‌آید، زیرا بزرگ‌ترین تأثیرات از انتشار گازها بعد از سال ۲۰۴۰ خواهند بود. مدل‌ها نشان می‌دهند سیاره احتمالا به همین میزان تا سال ۲۰۵۰ گرم خواهد شد. اما از آن نقطه تا آخر قرن میزان گرمایش به نسبت افزایش یا کاهش انتشار کربن در حد چشم‌گیری متفاوت خواهد شد. هدف اساسی دولت ارزیابی اقلیم ملی بوده که از سال ۲۰۰۰ تاکنون هر چهار سال از سوی یک کارگروه ویژه میان‌سازمانی تولید شده است. پژوهشگران دولتی در آخرین گزارش خود از مدل‌های کامپیوتری استفاده کرده‌اند تا نشان دهند اگر انتشار گازهای ناشی از احتراق سوخت‌های فسیلی همچنان بدون کنترل ادامه پیدا کند، افزایش دمای جو زمین می‌تواند در اواخر قرن تا هشت درجه فارنهایت باشد. این امر به بالا‌آمدن شدید سطح آب دریاها، توفان‌های ویرانگر و خشک‌سالی‌ها، از بین‌رفتن محصولات کشاورزی و خوراک و عواقب شدیدی برای سلامتی منجر خواهد شد.‌ کار روی گزارش بعدی که قرار است در سال ۲۰۲۱ یا ۲۰۲۲ منتشر شود، آغاز شده است. اما از اکنون به بعد پیش‌بینی چنین سناریوهای وخیمی خودبه‌خود در ارزیابی اقلیم ملی یا در دیگر گزارش‌های پژوهشی تهیه‌شده از جانب دولت وجود نخواهد داشت. فیلیپ بی دافی، مدیر مرکز پژوهشی Woods Hole، می‌گوید: «آنچه ما اینجا با آن روبه‌رو هستیم، تلاشی پنهانی برای سیاسی‌کردن دانش است؛ برای قراردادن دانش در مسیری که با سیاست‌های آنها سازگار باشد. این مرا یاد اتحاد جماهیر شوروی می‌اندازد».

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.