|

خاموشی یک ایران‌شناس تابان ایتالیایی

آنتونیا شرکا: یک چشمه جوشان زلال و سرشار از نیروی زندگی... یک کوه استوار و سربلند و بی‌پروا... هوایی که همه‌جا هست و با جریان سیال خود، حیات می‌بخشد... خورشیدی که بی‌منت می‌تابد و از پرتویش زمین و آسمان و هرآنچه در آنها هست، جان می‌گیرند. او - همچون هر پدیده طبیعی و مسلم دیگری - «بود» بی‌آنکه دلیل بیاورد: خود دلیل بودنش بود... .
فلیچتا فرارو وقتی شب پنجشنبه در ۶۴ سالگی پس از یک دوره چندساله - که به مبارزه‌ای نابرابر با بیماری سرطان سپری شد - چشم از جهان فروبست، الگویی از یک میانجی شایسته فرهنگی بود. این شخصیت فرهیخته ایتالیایی که دانش‌آموخته رشته ایران‌شناسی از دانشگاه ناپل ایتالیا بود، در دوران جوانی دست به تألیف و ترجمه کتبی از فارسی به ایتالیایی، از جمله «اهل هوا»، اثر غلامحسین ساعدی زد. وی در سال‌های ۲۰۰۹-۲۰۰۰ به‌عنوان وابسته فرهنگی سفارت ایتالیا در تهران مشغول به کار شد. پس از پایان مأموریت فرهنگی‌اش در ایران، بازگشت به وطن و شروع دوران بازنشستگی، فلیچتا با بودجه‌ای اندک نسبت به تأسیس یک انتشارات کوچک به نام «سی‌و‌سه‌پل» در شهر فلورانس همت گمارد تا با ترجمه و انتشار کتاب‌های معاصر فارسی‌ به ایتالیایی، سهم خود را در جهت شناساندن ایران امروز و ایجاد دگرگونی در تصویر غالب و ازریخت‌افتاده‌ای که امروزه در غرب از ایران وجود دارد و نزدیک‌کردن آن به واقعیت، ایفا کند. ایده سی‌وسه‌پل نیز به سبب خواهرخواندگی دو شهر اصفهان و فلورانس و پل ارتباطی نمادینی بود که قرار بود ترجمه کتب فارسی بین دو کشور ایجاد کند. در این سال‌ها حدود 10 عنوان کتاب ایرانی (و‌ یک کتاب افغانی) توسط این انتشارات با طرح روی جلد خلاقانه تصویرگران جوان ایرانی، به چاپ رسیدند. فلیچتا در چندسال اخیر مسئولیت مشاوره بخش ایران را در «جشنواره خاورمیانه اکنون» نیز برعهده گرفت و با دعوت از سینماگران و کارشناسان سینمای ایران به معرفی سینمای امروز ایران پرداخت. در این سال‌ها تقریبا هر رویداد ادبی و فرهنگی در رابطه با ایران و ایتالیا رخ می‌داد، نام فلیچتا فرارو در صدر آن می‌درخشید: نمایشگاه بین‌المللی کتاب تهران، نشست‌های شهر کتاب، شب‌های بخارا (به سرپرستی علی دهباشی)، رویدادهای فرهنگی به همت بخش فرهنگی سفارت جمهوری اسلامی ایران در رم و ... . به ‌یاد دارم وقتی سال گذشته در سی‌ویکمین نمایشگاه بین‌المللی کتاب تهران به حضور در میزگردی درباره ادبیات ایران در ایتالیا دعوت شدم، تمام زمان پنل من به ذکر فعالیت‌های او گذشت. خانه فلیچتا در شهر فلورانس، نمونه بارز خانه یک ایران‌شناس عاشق ایران بود. نه‌فقط به‌خاطر گنجینه اشیای مدرن و قدیمی ایرانی که در سال‌های اقامتش در ایران جمع‌آوری و پس از بازگشت به ایتالیا با خود برده و خانه‌اش را با آنها آراسته بود، بلکه به‌خاطر روح عشق به ایران که از تک‌تک آجرهای خانه می‌تراوید. ضایعه از‌دست‌رفتن فلیچتای عزیز را نه‌فقط به همسرش، ماریو و دخترش، فیدان، بلکه به جامعه فرهنگی ایران و ایتالیا تسلیت می‌گویم. چهره همیشه خندان چون خورشید او، همواره در یاد ما خواهد ماند. فلیچتا به ما آموخت که با اراده و عشق و حسن‌نیت و باور ژرف به تحقق آرمان‌ها می‌توان هر مانعی را از سر راه نیل به اهداف خود برداشت، ولو یک بیماری لاعلاج باشد.

آنتونیا شرکا: یک چشمه جوشان زلال و سرشار از نیروی زندگی... یک کوه استوار و سربلند و بی‌پروا... هوایی که همه‌جا هست و با جریان سیال خود، حیات می‌بخشد... خورشیدی که بی‌منت می‌تابد و از پرتویش زمین و آسمان و هرآنچه در آنها هست، جان می‌گیرند. او - همچون هر پدیده طبیعی و مسلم دیگری - «بود» بی‌آنکه دلیل بیاورد: خود دلیل بودنش بود... .
فلیچتا فرارو وقتی شب پنجشنبه در ۶۴ سالگی پس از یک دوره چندساله - که به مبارزه‌ای نابرابر با بیماری سرطان سپری شد - چشم از جهان فروبست، الگویی از یک میانجی شایسته فرهنگی بود. این شخصیت فرهیخته ایتالیایی که دانش‌آموخته رشته ایران‌شناسی از دانشگاه ناپل ایتالیا بود، در دوران جوانی دست به تألیف و ترجمه کتبی از فارسی به ایتالیایی، از جمله «اهل هوا»، اثر غلامحسین ساعدی زد. وی در سال‌های ۲۰۰۹-۲۰۰۰ به‌عنوان وابسته فرهنگی سفارت ایتالیا در تهران مشغول به کار شد. پس از پایان مأموریت فرهنگی‌اش در ایران، بازگشت به وطن و شروع دوران بازنشستگی، فلیچتا با بودجه‌ای اندک نسبت به تأسیس یک انتشارات کوچک به نام «سی‌و‌سه‌پل» در شهر فلورانس همت گمارد تا با ترجمه و انتشار کتاب‌های معاصر فارسی‌ به ایتالیایی، سهم خود را در جهت شناساندن ایران امروز و ایجاد دگرگونی در تصویر غالب و ازریخت‌افتاده‌ای که امروزه در غرب از ایران وجود دارد و نزدیک‌کردن آن به واقعیت، ایفا کند. ایده سی‌وسه‌پل نیز به سبب خواهرخواندگی دو شهر اصفهان و فلورانس و پل ارتباطی نمادینی بود که قرار بود ترجمه کتب فارسی بین دو کشور ایجاد کند. در این سال‌ها حدود 10 عنوان کتاب ایرانی (و‌ یک کتاب افغانی) توسط این انتشارات با طرح روی جلد خلاقانه تصویرگران جوان ایرانی، به چاپ رسیدند. فلیچتا در چندسال اخیر مسئولیت مشاوره بخش ایران را در «جشنواره خاورمیانه اکنون» نیز برعهده گرفت و با دعوت از سینماگران و کارشناسان سینمای ایران به معرفی سینمای امروز ایران پرداخت. در این سال‌ها تقریبا هر رویداد ادبی و فرهنگی در رابطه با ایران و ایتالیا رخ می‌داد، نام فلیچتا فرارو در صدر آن می‌درخشید: نمایشگاه بین‌المللی کتاب تهران، نشست‌های شهر کتاب، شب‌های بخارا (به سرپرستی علی دهباشی)، رویدادهای فرهنگی به همت بخش فرهنگی سفارت جمهوری اسلامی ایران در رم و ... . به ‌یاد دارم وقتی سال گذشته در سی‌ویکمین نمایشگاه بین‌المللی کتاب تهران به حضور در میزگردی درباره ادبیات ایران در ایتالیا دعوت شدم، تمام زمان پنل من به ذکر فعالیت‌های او گذشت. خانه فلیچتا در شهر فلورانس، نمونه بارز خانه یک ایران‌شناس عاشق ایران بود. نه‌فقط به‌خاطر گنجینه اشیای مدرن و قدیمی ایرانی که در سال‌های اقامتش در ایران جمع‌آوری و پس از بازگشت به ایتالیا با خود برده و خانه‌اش را با آنها آراسته بود، بلکه به‌خاطر روح عشق به ایران که از تک‌تک آجرهای خانه می‌تراوید. ضایعه از‌دست‌رفتن فلیچتای عزیز را نه‌فقط به همسرش، ماریو و دخترش، فیدان، بلکه به جامعه فرهنگی ایران و ایتالیا تسلیت می‌گویم. چهره همیشه خندان چون خورشید او، همواره در یاد ما خواهد ماند. فلیچتا به ما آموخت که با اراده و عشق و حسن‌نیت و باور ژرف به تحقق آرمان‌ها می‌توان هر مانعی را از سر راه نیل به اهداف خود برداشت، ولو یک بیماری لاعلاج باشد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.