|

راه مرگ‌بار مهاجران ونزوئلایی‌

پناه‌جویان و مهاجران ونزوئلایی خطر سیلاب، راهزنان و گذرگاه‌های مرگبار را به جان می‌خرند، بلکه در شهر مرزی کوکوتا در کلمبیا غذا، خدمات درمانی و امنیت بیابند. سایت کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل متحد گزارشی درباره وضعیت این پناه‌جویان نوشته که خلاصه‌ای از آن را می‌خوانیم.
خوزه لوئیس خیمنز ونزوئلایی تا اینجا خطر راهزنان و گروه‌های مسلح را به جان خریده و به این شهر رسیده تا برای خانواده‌اش غذا فراهم کند، اما در این هفته عبورومرور حتی خطرناک‌تر از قبل شده است. هزاران ونزوئلایی دیگر نیز در این رگبار سیلابی دسته‌جمعی از رودخانه مرزی می‌گذرند تا در این شهر مرزی کمک اضطراری دریافت کنند. خیمنز در آشپزخانه‌ای که کمیساریای پناهندگان سازمان ملل متحد با کمک کلیسای کاتولیک محلی اداره می‌کند، با خیل ونزوئلایی‌های گرسنه، غذای گرم
دریافت می‌کند.
این مرد 48 ساله پرطاقت می‌گوید: «از کمیساریای عالی و کلیسا سپاسگزارم. برای تغذیه خودم و فرزندانم به این خدمات آنها متکی هستم و نمی‌دانم اگر آنها نبودند، چه باید می‌کردم».
از سال 2015 بیش از 2.7 میلیون ونزوئلایی در جریان تورم سربه‌فلک‌کشیده، کمبودها، آشفتگی سیاسی، خشونت و آزار و شکنجه و در پی امنیت یا زندگی بهتر کشورشان را ترک کرده‌ و عنوان پناهنده یا مهاجر گرفته‌اند. آشپزخانه، روزانه هشت هزار وعده غذا در اختیار آنان قرار می‌دهد و زندگی پناه‌جویانی که به کوکوتا می‌آیند و همچنین افرادی مانند خوزه لوئیس که همچنان در ونزوئلا زندگی می‌کنند، اما هر روز از مرز می‌گذرند و به کلمبیا می‌آیند تا به خانواده غذا برسانند، به آن بستگی دارد. در آنجا حمام، مشاوره پزشکی و کمک‌های حقوقی نیز در دسترس است. او برای کسب چند پزو (واحد پول کلمبیا) مجبور است بارهای سنگین سایر ونزوئلایی‌هایی را که به کوکوتا سفر می‌کنند تا غذا، دارو یا کالاهای کمیاب دیگر را بخرند که پیداکردنش در کشورشان غیرممکن است، حمل کند و مانند هزاران هم‌وطن خود باید از جاده‌هایی مرگبار بگذرد و در میان آب تیره رودخانه تاچیرا که تا کمرش می‌رسد، جعبه‌های سنگین، چمدان یا لاستیک اتومبیل حمل کند. این کار حتی در بهترین زمان‌های رودخانه هم سخت و خطرناک است، اما جریان رودخانه که هر لحظه ممکن است طغیان کند، این روزها مدام کنده درخت و جسد حیوانات را با خود می‌آورد. از همه بدتر راهزنان و گروه‌های مسلح هستند که در کمین پناه‌جویان نشسته‌اند.
نیروهای امنیتی در هر دو طرف مرز می‌خواهند وضعیت را کنترل کنند و در همین حال مردم ناامیدانه برای به‌دست‌آوردن غذا یا دارو تلاش می‌کنند. بچه‌های کوچک و زنان باردار و سالمندان و افراد معلول نیز در این جمعیت هستند.

پناه‌جویان و مهاجران ونزوئلایی خطر سیلاب، راهزنان و گذرگاه‌های مرگبار را به جان می‌خرند، بلکه در شهر مرزی کوکوتا در کلمبیا غذا، خدمات درمانی و امنیت بیابند. سایت کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل متحد گزارشی درباره وضعیت این پناه‌جویان نوشته که خلاصه‌ای از آن را می‌خوانیم.
خوزه لوئیس خیمنز ونزوئلایی تا اینجا خطر راهزنان و گروه‌های مسلح را به جان خریده و به این شهر رسیده تا برای خانواده‌اش غذا فراهم کند، اما در این هفته عبورومرور حتی خطرناک‌تر از قبل شده است. هزاران ونزوئلایی دیگر نیز در این رگبار سیلابی دسته‌جمعی از رودخانه مرزی می‌گذرند تا در این شهر مرزی کمک اضطراری دریافت کنند. خیمنز در آشپزخانه‌ای که کمیساریای پناهندگان سازمان ملل متحد با کمک کلیسای کاتولیک محلی اداره می‌کند، با خیل ونزوئلایی‌های گرسنه، غذای گرم
دریافت می‌کند.
این مرد 48 ساله پرطاقت می‌گوید: «از کمیساریای عالی و کلیسا سپاسگزارم. برای تغذیه خودم و فرزندانم به این خدمات آنها متکی هستم و نمی‌دانم اگر آنها نبودند، چه باید می‌کردم».
از سال 2015 بیش از 2.7 میلیون ونزوئلایی در جریان تورم سربه‌فلک‌کشیده، کمبودها، آشفتگی سیاسی، خشونت و آزار و شکنجه و در پی امنیت یا زندگی بهتر کشورشان را ترک کرده‌ و عنوان پناهنده یا مهاجر گرفته‌اند. آشپزخانه، روزانه هشت هزار وعده غذا در اختیار آنان قرار می‌دهد و زندگی پناه‌جویانی که به کوکوتا می‌آیند و همچنین افرادی مانند خوزه لوئیس که همچنان در ونزوئلا زندگی می‌کنند، اما هر روز از مرز می‌گذرند و به کلمبیا می‌آیند تا به خانواده غذا برسانند، به آن بستگی دارد. در آنجا حمام، مشاوره پزشکی و کمک‌های حقوقی نیز در دسترس است. او برای کسب چند پزو (واحد پول کلمبیا) مجبور است بارهای سنگین سایر ونزوئلایی‌هایی را که به کوکوتا سفر می‌کنند تا غذا، دارو یا کالاهای کمیاب دیگر را بخرند که پیداکردنش در کشورشان غیرممکن است، حمل کند و مانند هزاران هم‌وطن خود باید از جاده‌هایی مرگبار بگذرد و در میان آب تیره رودخانه تاچیرا که تا کمرش می‌رسد، جعبه‌های سنگین، چمدان یا لاستیک اتومبیل حمل کند. این کار حتی در بهترین زمان‌های رودخانه هم سخت و خطرناک است، اما جریان رودخانه که هر لحظه ممکن است طغیان کند، این روزها مدام کنده درخت و جسد حیوانات را با خود می‌آورد. از همه بدتر راهزنان و گروه‌های مسلح هستند که در کمین پناه‌جویان نشسته‌اند.
نیروهای امنیتی در هر دو طرف مرز می‌خواهند وضعیت را کنترل کنند و در همین حال مردم ناامیدانه برای به‌دست‌آوردن غذا یا دارو تلاش می‌کنند. بچه‌های کوچک و زنان باردار و سالمندان و افراد معلول نیز در این جمعیت هستند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.