به یاد خشایار الوند اینجا بهشت است
محمد فوقانی. عکاس
پرواز در آسمانی پر از ستاره؛ سبک مانند پری از پرنده، انگار قلبم را به همراه نیاوردم، ضربانی ندارم، صدایی نمیشونم، فقط آدمهایی را که عمری دوستشان داشتم در قابی دور میبینم که با لبخند و چشمانی سراسر از آرامش به استقبالم آمدهاند. دیگر روحم زخمی ندارد. گویی شانههایم بار سالهای دور زندگانی را به دوش نمیکشند. نقطه اوج را میبینم، انگار به خط پایان رسیدهام، دیگر دلواپسی ندارم، حس پیروزی دارم. بدون نفسنفسزدن تنها پرواز میکنم. رؤیاهایم را در یک قاب خیس میبینم، از بالا به پایین مینگرم. تخت چوبی قدیمی وسط حیاطی سراسر از گلهای اقاقی و شمعدانی، بزرگترها را میبینم با آغوشی گرم و امن به دور از هیاهو. بوی کاهو و سکنجبین، چه آرامشی دارم؛ آرامشی از جنس حقیقت و از جنس خدا. راستی اینجا بهشت است؟ کنارم لکه ابری خودنمایی می کند، خبری از رعدوبرق نیست، چشمانت را حس میکنم. سراسر از هزاران ناگفته، موهایت را به موج آرام بادی سپردهای. دستان کوچکت را به من هدیه میدهی، تنها برای نوازش کهنهزخمهای بهجا مانده.
حسرت میخورم چرا سالها به زندگی فکر میکردم و به مرگ نیندیشیدم، چقدر مرگ زیباست.کاش این آرامش را میتوانستم با همه آدمیان آن سوی کره خاکی تقسیم کنم. کاش دستهای کوچک تو جایگاه امنی برای زندگان میگشت. شک دارم خوابم یا در خواب رها شدهام، چیزی را به یاد ندارم به جز آخرین درددل با قلم و نوشتههایم.
پرواز در آسمانی پر از ستاره؛ سبک مانند پری از پرنده، انگار قلبم را به همراه نیاوردم، ضربانی ندارم، صدایی نمیشونم، فقط آدمهایی را که عمری دوستشان داشتم در قابی دور میبینم که با لبخند و چشمانی سراسر از آرامش به استقبالم آمدهاند. دیگر روحم زخمی ندارد. گویی شانههایم بار سالهای دور زندگانی را به دوش نمیکشند. نقطه اوج را میبینم، انگار به خط پایان رسیدهام، دیگر دلواپسی ندارم، حس پیروزی دارم. بدون نفسنفسزدن تنها پرواز میکنم. رؤیاهایم را در یک قاب خیس میبینم، از بالا به پایین مینگرم. تخت چوبی قدیمی وسط حیاطی سراسر از گلهای اقاقی و شمعدانی، بزرگترها را میبینم با آغوشی گرم و امن به دور از هیاهو. بوی کاهو و سکنجبین، چه آرامشی دارم؛ آرامشی از جنس حقیقت و از جنس خدا. راستی اینجا بهشت است؟ کنارم لکه ابری خودنمایی می کند، خبری از رعدوبرق نیست، چشمانت را حس میکنم. سراسر از هزاران ناگفته، موهایت را به موج آرام بادی سپردهای. دستان کوچکت را به من هدیه میدهی، تنها برای نوازش کهنهزخمهای بهجا مانده.
حسرت میخورم چرا سالها به زندگی فکر میکردم و به مرگ نیندیشیدم، چقدر مرگ زیباست.کاش این آرامش را میتوانستم با همه آدمیان آن سوی کره خاکی تقسیم کنم. کاش دستهای کوچک تو جایگاه امنی برای زندگان میگشت. شک دارم خوابم یا در خواب رها شدهام، چیزی را به یاد ندارم به جز آخرین درددل با قلم و نوشتههایم.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.