|

ما مقصریم

ابراهیم عمران

هرودوت نقل می‌کند: وقتی آتنی‌ها از سقوط شهر «می‌لت» ناراحت شدند و در تئاتر شهرشان این واقعه را نشان دادند، زمین نمایشگاه از اشک تماشاچیان «تر» شد. دولت آتن نویسنده این نمایش را به پرداخت جریمه محکوم کرد و نمایش آن را هم ممنوع...! مراد از نوشتن حکایت تاریخی فوق نه بیان وطن‌دوستی یونانیان، بلکه اهمیت داشتن «یک واقعه» تاریخی و اثر‌گذار در نگاه شهروندان هر کشوری است که به ماندگارهای تاریخی‌شان بها می‌دهند و در هر بزنگاه خاصی از اهمیت آن سخن می‌گویند و در دنیای امروزین «فیلم و سریال و مستند» از آن تهیه می‌کنند. در موسم جنگ و دفاع جانانه هموطنان و به طریق اولی؛ جوانان از مام میهن هستیم و کیست که نداند اگر ایثار و گذشتن از جان آنها نمی‌بود، حال اینچنین در آرامش و امنیت داد سخن سر نمی‌دادیم و شاید باید در موارد دیگری می‌نوشتیم! نمی‌دانیم و نمی‌دانم چرا هرگاه زمان یک هفته‌ای یادآوری جبهه و جنگ فرا می‌رسد، در نهانگاهمان نوعی احساس «شرمندگی» موج می‌زند؛ احساسی که از کمتر یاد کردن عزیزان آن دوره نشات می‌گیرد و غبار غم در ناصیه‌مان می‌نشیند. هماره می‌اندیشیم که اگر دنیای «مدرن» امروزی با همه «زر و زورش» در آن زمان‌ها تحققش، میسور ‌بود، ما افسون‌زدگان «مدرنیسم» به چه اقدامی دست می‌یازیدیم در برابر دشمن و دفاع از خاک کشور؟! اگر نگاه پر از «ان‌قلت» امروزین در برابر هر امری، زمان مناسب تفکر و عمل را از «جان‌نثاران» آن روزها می‌گرفت، حال ما در چه وضعی ‌بودیم؟! هیچ تفکر کرده‌ایم اگر مبارزان در راه وطن، در سال‌های جنگ و خون، به‌سان خیلی از «ما» در پی آسایش «آنی» خویش می‌بودند و این «آن» نابجا! سد راه کردارشان می‌شد؛ جز این بود که امروزه برای یک جان‌پناه به‌سان برخی کشورهای دور و نزدیک، سرقفلی اجاره می‌کردیم؟! به باورم ما به نسل آن دوران بدهکاریم و این بدهکاری جز با شناخت مرامشان، تسویه نمی‌شود. هرچند این عدم شناخت، شاید کمی تقصیر آنها هم باشد که خوب نتوانسته‌اند، «مرامشان» را به ما معرفی کنند و ما مقصریم که به لطایف‌الحیلی «جا خالی» می‌دهیم تا نشنویم و ندانیم و نبینیم.
هرودوت نقل می‌کند: وقتی آتنی‌ها از سقوط شهر «می‌لت» ناراحت شدند و در تئاتر شهرشان این واقعه را نشان دادند، زمین نمایشگاه از اشک تماشاچیان «تر» شد. دولت آتن نویسنده این نمایش را به پرداخت جریمه محکوم کرد و نمایش آن را هم ممنوع...! مراد از نوشتن حکایت تاریخی فوق نه بیان وطن‌دوستی یونانیان، بلکه اهمیت داشتن «یک واقعه» تاریخی و اثر‌گذار در نگاه شهروندان هر کشوری است که به ماندگارهای تاریخی‌شان بها می‌دهند و در هر بزنگاه خاصی از اهمیت آن سخن می‌گویند و در دنیای امروزین «فیلم و سریال و مستند» از آن تهیه می‌کنند. در موسم جنگ و دفاع جانانه هموطنان و به طریق اولی؛ جوانان از مام میهن هستیم و کیست که نداند اگر ایثار و گذشتن از جان آنها نمی‌بود، حال اینچنین در آرامش و امنیت داد سخن سر نمی‌دادیم و شاید باید در موارد دیگری می‌نوشتیم! نمی‌دانیم و نمی‌دانم چرا هرگاه زمان یک هفته‌ای یادآوری جبهه و جنگ فرا می‌رسد، در نهانگاهمان نوعی احساس «شرمندگی» موج می‌زند؛ احساسی که از کمتر یاد کردن عزیزان آن دوره نشات می‌گیرد و غبار غم در ناصیه‌مان می‌نشیند. هماره می‌اندیشیم که اگر دنیای «مدرن» امروزی با همه «زر و زورش» در آن زمان‌ها تحققش، میسور ‌بود، ما افسون‌زدگان «مدرنیسم» به چه اقدامی دست می‌یازیدیم در برابر دشمن و دفاع از خاک کشور؟! اگر نگاه پر از «ان‌قلت» امروزین در برابر هر امری، زمان مناسب تفکر و عمل را از «جان‌نثاران» آن روزها می‌گرفت، حال ما در چه وضعی ‌بودیم؟! هیچ تفکر کرده‌ایم اگر مبارزان در راه وطن، در سال‌های جنگ و خون، به‌سان خیلی از «ما» در پی آسایش «آنی» خویش می‌بودند و این «آن» نابجا! سد راه کردارشان می‌شد؛ جز این بود که امروزه برای یک جان‌پناه به‌سان برخی کشورهای دور و نزدیک، سرقفلی اجاره می‌کردیم؟! به باورم ما به نسل آن دوران بدهکاریم و این بدهکاری جز با شناخت مرامشان، تسویه نمی‌شود. هرچند این عدم شناخت، شاید کمی تقصیر آنها هم باشد که خوب نتوانسته‌اند، «مرامشان» را به ما معرفی کنند و ما مقصریم که به لطایف‌الحیلی «جا خالی» می‌دهیم تا نشنویم و ندانیم و نبینیم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.