|

خودسرها و نرمش قهرمانانه

محمد دامادی نماینده مجلس

رفتار شنیع، دور از انتظار و بدوی عده‌ای اندک در استقبال از رییس‌جمهوری، ادامه تندروی‌هایی است که بعضا در تاریخ 35ساله این انقلاب مشاهده شده و گویا اراده‌ای بر برخورد با آن وجود ندارد. مشخص است که در سایه فقدان چنین اراده‌ای می‌شود به نوه بنیانگذار جمهوری‌اسلامی در سالگرد عروج آن پیرفرزانه توهین کرد، رییس مجلس جمهوری‌اسلامی را در سالروز پیروزی انقلاب با لنگه‌کفش نواخت و... به یاد دارم چندماه پیش و در جریان طرح سوال از رییس‌جمهوری وقت، بنده به‌عنوان یکی از طراحان سوال از ایشان چگونه با تهدید و برخورد‌های فیزیکی همین جماعت به‌اصطلاح خودجوش روبه‌رو شدم تا به عینه درک کنم که در همین نظام جمهوری‌اسلامی و در شرایطی که یک نماینده مجلس از اختیارات قانونی خود استفاده می‌کند، چگونه عده‌ای به‌صورت گزینشی به اجرای سخنان معمار انقلاب که فرموده بود: «مجلس در راس همه امور است» عمل می‌کنند. آنها که آن روز یقه نماینده را گرفتند، بعد‌ها در عمل نشان دادند که نوک انگشت اشاره‌شان به رییس مجلس بود. امروز ترسم این است که انگشت اشاره مهاجمان به رییس‌جمهوری جای دیگری را نشانه گرفته باشد. یقین بدانید که عمل این جماعت شبیه‌ترین اعمال به عمل خوارج است که از مولا و رهبر خود پیشی گرفتند و خود را در مقام تشخیص در موقعیت برتری قرار دادند. امروز هم چنین است. بی‌شک رفتار رییس‌جمهوری در نشست سالانه سازمان‌ملل و سخنان وی که این بار نه خطاب به صندلی‌های خالی که خطاب به حاضران در جلسه ایراد شد، جنبه عملی نرمش قهرمانانه بود و حداقل دستاوردش بازگشت اعتباری است که با تندروی‌ها و ماجراجویی‌ها در سیاست خارجی بی‌اعتبار شده بود. حداقل دستاوردش این است که دنیا فهمید که ما نیز می‌توانیم با ادبیات محترمانه سخن بگوییم. در این میان ساده‌لوحانه است که آنچه در نیویورک صورت گرفته را بدون هماهنگی با رهبرمعظم‌انقلاب و سیاست‌های کلی نظام فرض کنیم. بنابراین می‌شود رفتار آن جماعت اندک را در روز شنبه «نه به سیاست‌های کلی نظام» تلقی کرد مگر آنکه بگویند این فقط یک نمایش بود! صدالبته که نباید خودمان را گول بزنیم. آن جماعت با هر هدفی که آمده بودند و با هر ماهیتی که داشتند بی‌شک «خودجوش» نبودند. کما اینکه در کمتر از 24ساعت دم خروس از زیر بغلشان بیرون زد و عکسشان دست‌به‌دست در فضای مجازی چرخید. امروز و برای جلوگیری از تکرار چندباره تاریخ، نوبت اقدام نهادهایی است که پیش از این و در دفعات مشابه پیشین جای خالی آنها به‌شدت محسوس بود. این نه یک در خواست شخصی بلکه خواست همه کسانی است که بیش از سه‌دهه گذشته را در جست‌وجوی اعتدال گاهی دست به دامن چپ و گاهی دست به دامن راست شده‌اند تا به امروز برسند.
رفتار شنیع، دور از انتظار و بدوی عده‌ای اندک در استقبال از رییس‌جمهوری، ادامه تندروی‌هایی است که بعضا در تاریخ 35ساله این انقلاب مشاهده شده و گویا اراده‌ای بر برخورد با آن وجود ندارد. مشخص است که در سایه فقدان چنین اراده‌ای می‌شود به نوه بنیانگذار جمهوری‌اسلامی در سالگرد عروج آن پیرفرزانه توهین کرد، رییس مجلس جمهوری‌اسلامی را در سالروز پیروزی انقلاب با لنگه‌کفش نواخت و... به یاد دارم چندماه پیش و در جریان طرح سوال از رییس‌جمهوری وقت، بنده به‌عنوان یکی از طراحان سوال از ایشان چگونه با تهدید و برخورد‌های فیزیکی همین جماعت به‌اصطلاح خودجوش روبه‌رو شدم تا به عینه درک کنم که در همین نظام جمهوری‌اسلامی و در شرایطی که یک نماینده مجلس از اختیارات قانونی خود استفاده می‌کند، چگونه عده‌ای به‌صورت گزینشی به اجرای سخنان معمار انقلاب که فرموده بود: «مجلس در راس همه امور است» عمل می‌کنند. آنها که آن روز یقه نماینده را گرفتند، بعد‌ها در عمل نشان دادند که نوک انگشت اشاره‌شان به رییس مجلس بود. امروز ترسم این است که انگشت اشاره مهاجمان به رییس‌جمهوری جای دیگری را نشانه گرفته باشد. یقین بدانید که عمل این جماعت شبیه‌ترین اعمال به عمل خوارج است که از مولا و رهبر خود پیشی گرفتند و خود را در مقام تشخیص در موقعیت برتری قرار دادند. امروز هم چنین است. بی‌شک رفتار رییس‌جمهوری در نشست سالانه سازمان‌ملل و سخنان وی که این بار نه خطاب به صندلی‌های خالی که خطاب به حاضران در جلسه ایراد شد، جنبه عملی نرمش قهرمانانه بود و حداقل دستاوردش بازگشت اعتباری است که با تندروی‌ها و ماجراجویی‌ها در سیاست خارجی بی‌اعتبار شده بود. حداقل دستاوردش این است که دنیا فهمید که ما نیز می‌توانیم با ادبیات محترمانه سخن بگوییم. در این میان ساده‌لوحانه است که آنچه در نیویورک صورت گرفته را بدون هماهنگی با رهبرمعظم‌انقلاب و سیاست‌های کلی نظام فرض کنیم. بنابراین می‌شود رفتار آن جماعت اندک را در روز شنبه «نه به سیاست‌های کلی نظام» تلقی کرد مگر آنکه بگویند این فقط یک نمایش بود! صدالبته که نباید خودمان را گول بزنیم. آن جماعت با هر هدفی که آمده بودند و با هر ماهیتی که داشتند بی‌شک «خودجوش» نبودند. کما اینکه در کمتر از 24ساعت دم خروس از زیر بغلشان بیرون زد و عکسشان دست‌به‌دست در فضای مجازی چرخید. امروز و برای جلوگیری از تکرار چندباره تاریخ، نوبت اقدام نهادهایی است که پیش از این و در دفعات مشابه پیشین جای خالی آنها به‌شدت محسوس بود. این نه یک در خواست شخصی بلکه خواست همه کسانی است که بیش از سه‌دهه گذشته را در جست‌وجوی اعتدال گاهی دست به دامن چپ و گاهی دست به دامن راست شده‌اند تا به امروز برسند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.