|

دوشنبه 7 فوریه...

جایزه مبارک

نویسنده‌:سعد القرش.ترجمه:مریم حیدری

وقتی داشتیم صحبت می‌کردیم، به بیانیه فکر کردم و حدس زدم که این بیانیه و بیانیه‌های دیگر، صندلی مبارک را به لرزه درآورند.

سماح پرسید: کامپیوتر دم دست داری؟ مفهوم سوالش را نفهمیدم، اما نمی‌خواستم با یک سوال دیگر، جواب سوالش را بدهم. گفتم: بله. پیشنهاد کرد خودم بیانیه را بنویسم و گفت در میدان، منتظرم می‌ماند. شروع به نوشتن کردم. بعد از کمتر از یک دقیقه، دوباره به من زنگ زد و گفت: «به بیانیه فکر کردم. جایزه، سود فرهنگی دارد و درست نیست تحریمش کنیم. بهتر است بیانیه، خواستار تغییر اسم جایزه باشد». نظرش درست بود. ای‌میلی برای احمد الخمیسی فرستادم. پاسخی از طرفش آمد که مرا در رابطه با آینده فرهنگ مصر، به شکلی عمیق‌تر از تغییر نام جایزه، به فکر فرو برد. بیانیه‌ای نوشتم با عنوان «جایزه مبارک را نمی‌خواهیم.» «پس از نادیده‌گرفتن خطاها و گناهانی که سيستم، از آغاز انقلاب مصر در 25 ژانویه با شلیک آتش به سوی تظاهرکنندگان مسالمت‌خواه، مرتکب شده و عدم پوزش رییس‌جمهور، حسنی مبارک، از خانواده‌های شهدا و زخمیان، به دلیل این جنایت برنامه‌ریزی شده و سپس تبانی بخش‌هایی از سيستم با سوداگرانی دیگر برای هجومی که در آن، همه شیوه‌های کشتار را برای کشتن این رویای زیبا، به کار گرفته‌اند، ما اهالی فرهنگ در مصر، مخالفت‌مان را با نام «جایزه مبارک» اعلام کرده و خواستار تغییر نام آن به «جایزه النیل» هستیم. همچنین از روشنفکران شریفی که در علوم اجتماعی و هنر و ادبیات به این جایزه، دست یافته‌اند، می‌خواهیم که این جایزه را بازگردانده و از آن اعلام برائت کنند. و همان‌طور که خواستار رفتن رییس‌جمهوریم، پذیرش منصب وزارت فرهنگ را از سوی جابر عصفور، در دولتی که بر جنازه‌های شهدا، بالا رفته و از هیچ اعتمادی از سوی ملت، برخوردار نیست، محکوم می‌کنیم.» بیانیه را برداشتم و سریع به میدان رفتم. جوانان حزب ملی، از میدان «طلعت حرب»، خارج شده بودند. سماح عبدالله را در مکان مقرر نیافتم. با او تماس گرفتم. گفت رفته و خودم به جایش امضا کنم، همان‌طور که خیلی از دوستانم این حرف را زده و حق امضایشان را به من واگذار کرده بودند. نوری الجراح تماس گرفت. به دلیل تلاش‌های شبهه‌افکن عمر سلیمان در گفت‌وگوهایش با نیروهای معلوم‌الحالی که نه دعوت به انقلاب می‌کردند و نه هیجانی برایش داشتند، نگران انقلاب بود. امشب، نگرانی‌های دیروزم را دوباره به عبدالرزاق عید گفتم؛ ترس از اینکه انقلاب فروکش کند و تنها به یک اعتصاب بدل شود. ایمن بکر تماس گرفت. از کویت، چیزهایی را پیگیری می‌کرد که ما نمی‌توانستیم پیگیری کنیم. خوش‌بین بود. گفت: «کانال‌های خصوصی دارند تعادل‌شان را حفظ می‌کنند.» شاهد مثالش، برنامه‌ای از کانال «دریم» بود که در آن، طرفداران انقلاب، در قسمتی که «تلاش‌های انس الفقی را در گمراهی رسانه‌ای به مدت دو هفته، به باد می‌داد»، با صراحت صحبت کرده‌اند. من هم درحالی‌که روی پل «قصر النیل» به سوی مرکز اوپرا که ماشین عبدالرزاق آنجا بود، می‌رفتم، به او مژده دادم که مبارک، شکست خواهد خورد و دست‌نشاندگانش در رسانه‌ها، وزنه سنگینی نیستند و کسی باورشان نمی‌کند. گفتم ما خوش‌بینیم و فردا، سرپرست روزنامه‌نگاران را برکنار می‌کنیم. خسته از راه‌ رفتن و صحبت‌ کردن، خودم را در ماشین انداختم و به سوی خانه رفتم.

وقتی داشتیم صحبت می‌کردیم، به بیانیه فکر کردم و حدس زدم که این بیانیه و بیانیه‌های دیگر، صندلی مبارک را به لرزه درآورند.

سماح پرسید: کامپیوتر دم دست داری؟ مفهوم سوالش را نفهمیدم، اما نمی‌خواستم با یک سوال دیگر، جواب سوالش را بدهم. گفتم: بله. پیشنهاد کرد خودم بیانیه را بنویسم و گفت در میدان، منتظرم می‌ماند. شروع به نوشتن کردم. بعد از کمتر از یک دقیقه، دوباره به من زنگ زد و گفت: «به بیانیه فکر کردم. جایزه، سود فرهنگی دارد و درست نیست تحریمش کنیم. بهتر است بیانیه، خواستار تغییر اسم جایزه باشد». نظرش درست بود. ای‌میلی برای احمد الخمیسی فرستادم. پاسخی از طرفش آمد که مرا در رابطه با آینده فرهنگ مصر، به شکلی عمیق‌تر از تغییر نام جایزه، به فکر فرو برد. بیانیه‌ای نوشتم با عنوان «جایزه مبارک را نمی‌خواهیم.» «پس از نادیده‌گرفتن خطاها و گناهانی که سيستم، از آغاز انقلاب مصر در 25 ژانویه با شلیک آتش به سوی تظاهرکنندگان مسالمت‌خواه، مرتکب شده و عدم پوزش رییس‌جمهور، حسنی مبارک، از خانواده‌های شهدا و زخمیان، به دلیل این جنایت برنامه‌ریزی شده و سپس تبانی بخش‌هایی از سيستم با سوداگرانی دیگر برای هجومی که در آن، همه شیوه‌های کشتار را برای کشتن این رویای زیبا، به کار گرفته‌اند، ما اهالی فرهنگ در مصر، مخالفت‌مان را با نام «جایزه مبارک» اعلام کرده و خواستار تغییر نام آن به «جایزه النیل» هستیم. همچنین از روشنفکران شریفی که در علوم اجتماعی و هنر و ادبیات به این جایزه، دست یافته‌اند، می‌خواهیم که این جایزه را بازگردانده و از آن اعلام برائت کنند. و همان‌طور که خواستار رفتن رییس‌جمهوریم، پذیرش منصب وزارت فرهنگ را از سوی جابر عصفور، در دولتی که بر جنازه‌های شهدا، بالا رفته و از هیچ اعتمادی از سوی ملت، برخوردار نیست، محکوم می‌کنیم.» بیانیه را برداشتم و سریع به میدان رفتم. جوانان حزب ملی، از میدان «طلعت حرب»، خارج شده بودند. سماح عبدالله را در مکان مقرر نیافتم. با او تماس گرفتم. گفت رفته و خودم به جایش امضا کنم، همان‌طور که خیلی از دوستانم این حرف را زده و حق امضایشان را به من واگذار کرده بودند. نوری الجراح تماس گرفت. به دلیل تلاش‌های شبهه‌افکن عمر سلیمان در گفت‌وگوهایش با نیروهای معلوم‌الحالی که نه دعوت به انقلاب می‌کردند و نه هیجانی برایش داشتند، نگران انقلاب بود. امشب، نگرانی‌های دیروزم را دوباره به عبدالرزاق عید گفتم؛ ترس از اینکه انقلاب فروکش کند و تنها به یک اعتصاب بدل شود. ایمن بکر تماس گرفت. از کویت، چیزهایی را پیگیری می‌کرد که ما نمی‌توانستیم پیگیری کنیم. خوش‌بین بود. گفت: «کانال‌های خصوصی دارند تعادل‌شان را حفظ می‌کنند.» شاهد مثالش، برنامه‌ای از کانال «دریم» بود که در آن، طرفداران انقلاب، در قسمتی که «تلاش‌های انس الفقی را در گمراهی رسانه‌ای به مدت دو هفته، به باد می‌داد»، با صراحت صحبت کرده‌اند. من هم درحالی‌که روی پل «قصر النیل» به سوی مرکز اوپرا که ماشین عبدالرزاق آنجا بود، می‌رفتم، به او مژده دادم که مبارک، شکست خواهد خورد و دست‌نشاندگانش در رسانه‌ها، وزنه سنگینی نیستند و کسی باورشان نمی‌کند. گفتم ما خوش‌بینیم و فردا، سرپرست روزنامه‌نگاران را برکنار می‌کنیم. خسته از راه‌ رفتن و صحبت‌ کردن، خودم را در ماشین انداختم و به سوی خانه رفتم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.