|

فرصتی برای تامل جریان‌های سیاسی

تهمینه توسی

آنچه در هشت‌سال گذشته بر ایران گذشت برآیند یک اشتباه بوده، اما امروز که وقت تحلیل این اشتباه رسیده، خیلی‌ها طوری عمل می‌کنند که گویی در برآمدن احمدی‌نژاد بی‏تاثیر بوده‏اند.
ایرادی هم نمی‌توان به این ماجرا گرفت، چراکه بسیاری از سیاستمداران ما پای پذیرش مسوولیت که می‌رسد، حافظه‏ تاریخی‏شان تحلیل می‌رود.
آنها که در برآمدن احمدی‌نژاد موثر بوده‏اند هم امروز چنان موضعی گرفته‏اند که گویی اصلاح‌طلبان یا نیروهای تغییرخواه در ایران به گزینه‏ای چون محمود احمدی‌نژاد رسیده بودند و حالا نوک پیکان نقد به سمت هیچ‏کس نیست.
از یافتن مقصران که بگذریم باید دید آیا جامعه ایرانی می‌تواند بار دیگر میزبان «احمدی‌نژاد»های دیگر باشد یا نه؟
این سوال در شرایط کنونی سیاست ایران تعیین‌کننده و سرنوشت‏ساز است. هرچند همه چیز بر وفق مراد باشد و امور بر مدار ایده‏آل بچرخد اما پرسشگری و طرح سوال پیش‌روی افکار عمومی در ماه‌عسل سیاست و دیپلماسی هم کار موثر و مثبتی است. برای اینکه یادمان نرود همین چندماه پیش بود که هنوز کشور گرفتار ادبیاتی در سیاست و قدرت شده بود که آفات فراوانی برای ایران به جای گذاشت.
شاید در روزهای خوش و خرم اصلاح‌طلبی هم هیچ‌کس تصور نمی‌کرد، فضای سیاسی کشور به سمت گفتمانی شکسته و بسته پیش رود و بر‌آیند آن به تقویت رویکرد پوپولیستی در کشور برسد. به همین خاطر باید در همین بزنگاه‌های نیمه‌خوش، زنهار داد که ظهور گفتمان‏های مشابه احمدی‌نژاد در ساختار سیاسی ایران، چندان دور از ذهن نیست. از سوی دیگر نباید فراموش کرد که جناح‏های اصلاح‌طلب و اصولگرای حاضر در قدرت - که البته امروز هر دو طیف کمی به حاشیه رفته‏اند - باید بیش از هر زمان دیگری مراقب نقدها و اظهارنظرها باشند و خیلی نمی‌شود دلخوش بود که در وضعیت آشفته خاورمیانه امروز می‌شود با آرامش‌خاطر در فضای سیاسی کنونی حرکت کرد. شاید اشتباه تاریخی برآمدن احمدی‌نژاد با حضور دولت یازدهم به سمت جبران رفته، اما نباید فراموش کرد که ظهور رفتارهای تندروانه از هر طیف و گروه سیاسی به بهانه نقد، وضعیت کشور را به سمت نامطلوبی هدایت خواهد کرد.
امروز فرصتی برای تامل نیروهای سیاسی است، برای آنکه به دلایل برآمدن احمدی‌نژاد بیندیشند و ابزار نقدشان را سروسامان دهند. برای آنکه تلاش کنند هر طور که شده سیاست را به سمتی نبرند که احتمال بازگشت گفتمان‏های پوپولیستی به عرصه سیاست فراهم شود، فراموش نباید کرد که بازگشت سیاست‌های هزینه‏بر این‌بار چندان به مصالح کشور نیست. گاهی برخی آمدن‏ها، چنان سنگین است که رفتن، چندان از دردهای سرزمین نمی‏کاهد.
آنچه در هشت‌سال گذشته بر ایران گذشت برآیند یک اشتباه بوده، اما امروز که وقت تحلیل این اشتباه رسیده، خیلی‌ها طوری عمل می‌کنند که گویی در برآمدن احمدی‌نژاد بی‏تاثیر بوده‏اند.
ایرادی هم نمی‌توان به این ماجرا گرفت، چراکه بسیاری از سیاستمداران ما پای پذیرش مسوولیت که می‌رسد، حافظه‏ تاریخی‏شان تحلیل می‌رود.
آنها که در برآمدن احمدی‌نژاد موثر بوده‏اند هم امروز چنان موضعی گرفته‏اند که گویی اصلاح‌طلبان یا نیروهای تغییرخواه در ایران به گزینه‏ای چون محمود احمدی‌نژاد رسیده بودند و حالا نوک پیکان نقد به سمت هیچ‏کس نیست.
از یافتن مقصران که بگذریم باید دید آیا جامعه ایرانی می‌تواند بار دیگر میزبان «احمدی‌نژاد»های دیگر باشد یا نه؟
این سوال در شرایط کنونی سیاست ایران تعیین‌کننده و سرنوشت‏ساز است. هرچند همه چیز بر وفق مراد باشد و امور بر مدار ایده‏آل بچرخد اما پرسشگری و طرح سوال پیش‌روی افکار عمومی در ماه‌عسل سیاست و دیپلماسی هم کار موثر و مثبتی است. برای اینکه یادمان نرود همین چندماه پیش بود که هنوز کشور گرفتار ادبیاتی در سیاست و قدرت شده بود که آفات فراوانی برای ایران به جای گذاشت.
شاید در روزهای خوش و خرم اصلاح‌طلبی هم هیچ‌کس تصور نمی‌کرد، فضای سیاسی کشور به سمت گفتمانی شکسته و بسته پیش رود و بر‌آیند آن به تقویت رویکرد پوپولیستی در کشور برسد. به همین خاطر باید در همین بزنگاه‌های نیمه‌خوش، زنهار داد که ظهور گفتمان‏های مشابه احمدی‌نژاد در ساختار سیاسی ایران، چندان دور از ذهن نیست. از سوی دیگر نباید فراموش کرد که جناح‏های اصلاح‌طلب و اصولگرای حاضر در قدرت - که البته امروز هر دو طیف کمی به حاشیه رفته‏اند - باید بیش از هر زمان دیگری مراقب نقدها و اظهارنظرها باشند و خیلی نمی‌شود دلخوش بود که در وضعیت آشفته خاورمیانه امروز می‌شود با آرامش‌خاطر در فضای سیاسی کنونی حرکت کرد. شاید اشتباه تاریخی برآمدن احمدی‌نژاد با حضور دولت یازدهم به سمت جبران رفته، اما نباید فراموش کرد که ظهور رفتارهای تندروانه از هر طیف و گروه سیاسی به بهانه نقد، وضعیت کشور را به سمت نامطلوبی هدایت خواهد کرد.
امروز فرصتی برای تامل نیروهای سیاسی است، برای آنکه به دلایل برآمدن احمدی‌نژاد بیندیشند و ابزار نقدشان را سروسامان دهند. برای آنکه تلاش کنند هر طور که شده سیاست را به سمتی نبرند که احتمال بازگشت گفتمان‏های پوپولیستی به عرصه سیاست فراهم شود، فراموش نباید کرد که بازگشت سیاست‌های هزینه‏بر این‌بار چندان به مصالح کشور نیست. گاهی برخی آمدن‏ها، چنان سنگین است که رفتن، چندان از دردهای سرزمین نمی‏کاهد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.