|

آینه

شهروند
جشن ٤٠سالگی و لزوم همدلی

سیامک رحمانی: اینکه آذری‌جهرمی و بطحایی، وزرای دولت این‌قدر مورد اقبال عمومی‌اند و در جامعه و فضای ‏مجازی جزء وزرای نسبتا موفق ارزیابی می‌شوند، احتمالا بی‌ارتباط با حضور دائمی‌شان در جامعه و ‏دیالوگشان با شهروندان نیست. اینکه مشهود است تصمیماتشان براساس نیازهای حال حاضر کشور ‏و مردم گرفته می‌شود و خود را خدمتگزار مردم می‌دانند و منتی سر ملت ندارند. احساسی که بعضی از ‏مسئولان درکی از آن ندارند. نمونه‌اش را می‌شد در ماجرای اخیر برنامه «فرمول یک» دید. اگرچه ‏نمایندگان مجلس هر درخواستی را برای ممنوع‌‌شدن حضور حجت‌الاسلام زائری در سیما تکذیب کردند و مشخص شد طبق معمول تصمیم از طرف جام‌جمی‌ها بوده، اما کم‌تحملی وکلا قابل پذیرش نیست. بهارستانی‌ها که در بسیاری موارد بزرگ‌تر که حق عمومی در میان بوده، واکنشی نداشته‌اند، چرا ‏باید تا انتقادی از آنها می‌شود، ولو نادرست، طرف مقابل را بازخواست کنند و به بهانه‌شان مجلس، ‏مانعی بر سر آزادی بیان به وجود آورد. به نظر می‌رسد این شیوه‌ها با آنچه که انقلابیون ٤٠‌ سال قبل ‏به‌دنبالش بودند، فاصله بسیاری دارد. بنای انقلاب بر این بود که مردم صاحب مملکت باشند و مسئولان ‏خدمت کنند.

همشهری
امیرکبیر و ایران توسعه یا اصلاحگری

مجید‌ فراهانی؛ ‌عضو شورای اسلامی شهر تهران: از متن داستان امیرکبیر و اصلاحات او دو نکته را می‌توان به‌روشنی دید و رهیافت‌ها و دریافت‌ها را بر مبنای آن استوار کرد؛ اگر توسعه و پیشرفت می‌خواهد پایدار باشد و تداوم آن به بهبود زندگی و امنیت و رفاه جامعه و البته استقلال و قدرتمندی کشور منجر شود، نیازمند رویکردی است که کانون و دال مرکزی آن توسعه افقی جامعه است. به‌عبارتی توسعه آمرانه و از بالا به پایین علاوه‌بر ضعیف‌کردن حلقه گفت‌وگوی جامعه و حاکمیت که کمترین نتیجه آن گسترش بی‌اعتمادی میان حاکمیت و جامعه است، مفهوم توسعه را از حمایت جریان‌های اجتماعی محروم می‌کند. طبیعتا در بحث توسعه و رفاه جامعه ایران در دالان تاریخ و در پیچ‌وخم‌های تحول و تکامل رویداد‌ها و ساختار‌ها، سرمایه‌هایی ارزشمند وجود دارد که خوانش درست و قرائت صواب و به‌دور از تعصب از آنها می‌تواند در مسیر توسعه و نوسازی اجتماعی و اقتصادی یاریگر باشد.

ابتکار
تاوان شفافیت را بپردازیم

ژوبین صفاری: حضرت علی(ع) خطاب به مردم می‌فرماید: «از برخورد همراه با ظاهرسازی و مدارا بپرهیزید و خیال نکنید اگر سخن حقی به من گفته شود، قبول آن، بر من سنگینی خواهد کرد و یا اینکه خودبزرگ‌بین باشم» روش و منشی که علی‌رغم استفاده مکرر از کلیدواژه‌هایی چون شفافیت و نقدپذیری باز هم با واکنش‏هایی چون ممنوع‌التصویری افراد، فیلترینگ و... روبه‏رو می‌شود. به نظر می‏رسد در شرایط فعلی باید خاضعانه بپذیریم که قدم‌گذاشتن در ساحت مسئولیت و با توجه به شرایط عصر حاضر، با گذشته تفاوت‌های فراوانی کرده است. امروز دیگر نمی‌توان بسیاری از مسائل را با مردم در میان نگذاشت و انتظار داشت اگر مسئله‌ای پا به عرصه افکار عمومی گذاشت، می‌شود با بگیر و ببند منفذهای قضاوت عمومی را بست. شاید بهتر باشد بیش از آنکه رویه تظاهر به نقدپذیری و شفافیت را پی بگیریم، قواعد آن را با تمام تاوان‏هایش رعایت کنیم.

اعتماد
احیای روزهای انقلاب

سیدرضا اکرمی: اوایل انقلاب که فضا نسبت به امروز تندتر و حادتر و البته سخت‌تر بود، فضایی وجود داشت که همه در مقابل هم می‌نشستند و هرکس نظر خود را مطرح می‌کرد. هنوز فراموش نکرده‌ایم که در تلویزیون جمهوری اسلامی میزگردهایی تشکیل می‌شد، از اغلب طیف‌ها و گروه‌ها دور یک میز و مقابل دوربین رسانه ملی می‌نشستند و صحبت می‌کردند و چون طیف‌های مختلف همه در کنار هم فرصت صحبت داشتند، هرکس صحبتی می‌کرد پاسخ آن را نیز دریافت می‌کرد. ضمن اینکه مردم هم بر این روند ناظر و شاهد بودند. این روند در روشن‌شدن افکار عمومی تأثیر بسزایی داشت. بنابراین به نظر می‌رسد باید حتی فراتر از تحقق ماده 74 آیین‌نامه داخلی مجلس شورای اسلامی همچون سال‌های اول انقلاب افراد مختلفی را در رسانه ملی کنار هم قرار دهیم تا مردم نظرات و صحبت‌های همه طیف‌ها و گروه‌ها را ببینند و بشنوند.

آرمان امروز
فقدان هاشمی و به‌هم‌خوردگی توازن در سیاست

تا آیت‌الله هاشمی زنده بود، جناح‌های سیاسی موجود در رویکرد رادیکالیستی خود وی را مورد هجمه خود قرار می‌دادند و در رویکرد محافظه‌کارانه و در نهایت اصلاح‌طلبانه آن به حمایت از وی می‌پرداختند. اما اکنون چه در جناح اصولگرا و چه در جناح اصلاح‌طلب به‌عنوان فعالان سیاسی در نظام حکومتی ایران هیچ وزنه قابل حصول و قابل اثری مانند او یافت نمی‌شود. اکنون خلأ وجودی و فقدان حضور او مانند ستون وسطی الاکلنگ سیاسی برای ایجاد توازن قدرت و بازی قدرت در عرصه سیاسی کاملا حس می‌شود.

شهروند
جشن ٤٠سالگی و لزوم همدلی

سیامک رحمانی: اینکه آذری‌جهرمی و بطحایی، وزرای دولت این‌قدر مورد اقبال عمومی‌اند و در جامعه و فضای ‏مجازی جزء وزرای نسبتا موفق ارزیابی می‌شوند، احتمالا بی‌ارتباط با حضور دائمی‌شان در جامعه و ‏دیالوگشان با شهروندان نیست. اینکه مشهود است تصمیماتشان براساس نیازهای حال حاضر کشور ‏و مردم گرفته می‌شود و خود را خدمتگزار مردم می‌دانند و منتی سر ملت ندارند. احساسی که بعضی از ‏مسئولان درکی از آن ندارند. نمونه‌اش را می‌شد در ماجرای اخیر برنامه «فرمول یک» دید. اگرچه ‏نمایندگان مجلس هر درخواستی را برای ممنوع‌‌شدن حضور حجت‌الاسلام زائری در سیما تکذیب کردند و مشخص شد طبق معمول تصمیم از طرف جام‌جمی‌ها بوده، اما کم‌تحملی وکلا قابل پذیرش نیست. بهارستانی‌ها که در بسیاری موارد بزرگ‌تر که حق عمومی در میان بوده، واکنشی نداشته‌اند، چرا ‏باید تا انتقادی از آنها می‌شود، ولو نادرست، طرف مقابل را بازخواست کنند و به بهانه‌شان مجلس، ‏مانعی بر سر آزادی بیان به وجود آورد. به نظر می‌رسد این شیوه‌ها با آنچه که انقلابیون ٤٠‌ سال قبل ‏به‌دنبالش بودند، فاصله بسیاری دارد. بنای انقلاب بر این بود که مردم صاحب مملکت باشند و مسئولان ‏خدمت کنند.

همشهری
امیرکبیر و ایران توسعه یا اصلاحگری

مجید‌ فراهانی؛ ‌عضو شورای اسلامی شهر تهران: از متن داستان امیرکبیر و اصلاحات او دو نکته را می‌توان به‌روشنی دید و رهیافت‌ها و دریافت‌ها را بر مبنای آن استوار کرد؛ اگر توسعه و پیشرفت می‌خواهد پایدار باشد و تداوم آن به بهبود زندگی و امنیت و رفاه جامعه و البته استقلال و قدرتمندی کشور منجر شود، نیازمند رویکردی است که کانون و دال مرکزی آن توسعه افقی جامعه است. به‌عبارتی توسعه آمرانه و از بالا به پایین علاوه‌بر ضعیف‌کردن حلقه گفت‌وگوی جامعه و حاکمیت که کمترین نتیجه آن گسترش بی‌اعتمادی میان حاکمیت و جامعه است، مفهوم توسعه را از حمایت جریان‌های اجتماعی محروم می‌کند. طبیعتا در بحث توسعه و رفاه جامعه ایران در دالان تاریخ و در پیچ‌وخم‌های تحول و تکامل رویداد‌ها و ساختار‌ها، سرمایه‌هایی ارزشمند وجود دارد که خوانش درست و قرائت صواب و به‌دور از تعصب از آنها می‌تواند در مسیر توسعه و نوسازی اجتماعی و اقتصادی یاریگر باشد.

ابتکار
تاوان شفافیت را بپردازیم

ژوبین صفاری: حضرت علی(ع) خطاب به مردم می‌فرماید: «از برخورد همراه با ظاهرسازی و مدارا بپرهیزید و خیال نکنید اگر سخن حقی به من گفته شود، قبول آن، بر من سنگینی خواهد کرد و یا اینکه خودبزرگ‌بین باشم» روش و منشی که علی‌رغم استفاده مکرر از کلیدواژه‌هایی چون شفافیت و نقدپذیری باز هم با واکنش‏هایی چون ممنوع‌التصویری افراد، فیلترینگ و... روبه‏رو می‌شود. به نظر می‏رسد در شرایط فعلی باید خاضعانه بپذیریم که قدم‌گذاشتن در ساحت مسئولیت و با توجه به شرایط عصر حاضر، با گذشته تفاوت‌های فراوانی کرده است. امروز دیگر نمی‌توان بسیاری از مسائل را با مردم در میان نگذاشت و انتظار داشت اگر مسئله‌ای پا به عرصه افکار عمومی گذاشت، می‌شود با بگیر و ببند منفذهای قضاوت عمومی را بست. شاید بهتر باشد بیش از آنکه رویه تظاهر به نقدپذیری و شفافیت را پی بگیریم، قواعد آن را با تمام تاوان‏هایش رعایت کنیم.

اعتماد
احیای روزهای انقلاب

سیدرضا اکرمی: اوایل انقلاب که فضا نسبت به امروز تندتر و حادتر و البته سخت‌تر بود، فضایی وجود داشت که همه در مقابل هم می‌نشستند و هرکس نظر خود را مطرح می‌کرد. هنوز فراموش نکرده‌ایم که در تلویزیون جمهوری اسلامی میزگردهایی تشکیل می‌شد، از اغلب طیف‌ها و گروه‌ها دور یک میز و مقابل دوربین رسانه ملی می‌نشستند و صحبت می‌کردند و چون طیف‌های مختلف همه در کنار هم فرصت صحبت داشتند، هرکس صحبتی می‌کرد پاسخ آن را نیز دریافت می‌کرد. ضمن اینکه مردم هم بر این روند ناظر و شاهد بودند. این روند در روشن‌شدن افکار عمومی تأثیر بسزایی داشت. بنابراین به نظر می‌رسد باید حتی فراتر از تحقق ماده 74 آیین‌نامه داخلی مجلس شورای اسلامی همچون سال‌های اول انقلاب افراد مختلفی را در رسانه ملی کنار هم قرار دهیم تا مردم نظرات و صحبت‌های همه طیف‌ها و گروه‌ها را ببینند و بشنوند.

آرمان امروز
فقدان هاشمی و به‌هم‌خوردگی توازن در سیاست

تا آیت‌الله هاشمی زنده بود، جناح‌های سیاسی موجود در رویکرد رادیکالیستی خود وی را مورد هجمه خود قرار می‌دادند و در رویکرد محافظه‌کارانه و در نهایت اصلاح‌طلبانه آن به حمایت از وی می‌پرداختند. اما اکنون چه در جناح اصولگرا و چه در جناح اصلاح‌طلب به‌عنوان فعالان سیاسی در نظام حکومتی ایران هیچ وزنه قابل حصول و قابل اثری مانند او یافت نمی‌شود. اکنون خلأ وجودی و فقدان حضور او مانند ستون وسطی الاکلنگ سیاسی برای ایجاد توازن قدرت و بازی قدرت در عرصه سیاسی کاملا حس می‌شود.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.