|

سؤالات پیش‌روی انتخابات اسرائیل

ترجمه: روح‌اله نخعی

در انتخابات پیش‌روی اسرائیل، باید به سؤالات بنیادینی درباره چالش‌های امنیت ملی پرداخته‌ شود و نخست‌وزیر و رقبایش باید به این سؤالات پاسخ دهند. درحالی‌که حمایت دولت ترامپ از اسرائیل به لحاظ دیپلماتیک و نمادین مهم بوده، وقتی پای چالش‌ها با ایران در سوریه و لبنان و نیز مدیریت روس‌ها به میان آمده، اسرائیل را تا حد زیادی به حال خود رها کرده است؛ اما حالا که روس‌ها سیاست سخت‌گیرانه‌تری نسبت به آزادی عمل اسرائیل در سوریه و لبنان پیش گرفته‌اند، نتانیاهو و دیگر نامزدها چطور با آنها مواجه خواهند شد؟

این چالش به این دلیل مزمن‌تر می‌شود که دولت ترامپ با خروج از سوریه به همه، شامل روس‌ها، علامت داده است که سوریه برایش اهمیتی ندارد، صرف‌نظر از اینکه ممکن است اسرائیل و اردن با تهدیداتی مواجه شوند. به لحاظ تاریخی تفاهمی بین ایالات متحده و اسرائیل وجود داشته است. اسرائیل تهدیدهای منطقه‌ای را مدیریت و آمریکا به تهدیدات خارجی رسیدگی می‌کند. به نظر چنین رویکردی در دولت ترامپ اعمال نمی‌شود؛ بنابراین رهبران اسرائیل ناچارند با این واقعیت جدید در منطقه دست‌وپنجه نرم کنند که در آن آمریکا قصد دارد نقش تقلیل‌یافته‌ای ایفا کند، حتی اگر روسیه در پرکردن این خلأ جدی‌تر نمایانده باشد.درست است که نه نخست‌وزیر و نه رقبایش نخواهند خواست علنا به واقعیت نقش تقلیل‌یافته آمریکا و تبعاتش برای اسرائیل اذعان کنند؛ اما می‌توانند به این بپردازند که اسرائیل به‌تنهایی باید چه کند، با توجه به برجسته‌شدن نقش روسیه در منطقه و انتقادات جدیدش از اقدامات اسرائیل در سوریه و لبنان.شاید نخست‌وزیر در جشن پیروزی بر نازی‌ها در می گذشته، میهمان ویژه رئیس‌جمهور ولادیمیر پوتین بوده است، اما حالا روس‌ها حملات اخیر اسرائیل در سوریه را تحریک‌آمیز می‌خوانند و پروازهای اسرائیلی بر فراز لبنان را نقض قطع‌نامه ۱۷۰۱ سازمان ملل. این در حالی انجام می‌شود که اسرائیل حتی پنجمین تونلی را که حزب‌الله در قلمروش حفر کرده، کشف کرده است؛ پس به‌نظر رابطه با پوتین مسئله‌دارتر است به‌‌ویژه در شرایطی که دیگر مجبور نیستند نگران ایالات متحده باشند.قطعا سوریه تنها چالش مرتبط با ایران در مرزهای اسرائیل نیست. اسرائیل درباره توانایی موشکی حزب‌الله باید چه کند؟
البته، مسئله اصلی مرتبط به ایران برای اسرائیل این است که آیا تهران برنامه‌های هسته‌ای‌اش را تجدید خواهد کرد؟ دولت ترامپ از توافق هسته‌ای ۲۰۱۵ کنار کشیده و رویکردش در بازگرداندن تحریم‌ها، فشار اقتصادی جدی بر ایران وارد کرده است، اما این مکانیسم هیچ کدام از رفتارهای ایران را تغییر نداده است؛ پس اسرائیل باید هر جا می‌تواند روی مقابله با رویکرد ایران متمرکز شود، اما اگر ایران از توافق هسته‌ای خارج شود و غنی‌سازی اورانیوم را از سر بگیرد، چه خواهد شد؟ رویکرد ترامپ اساسا بر پایه تحریم و فشار اقتصادی بنا شده و نه چیزهای دیگر. در صورت خروج ایران از توافق و این احتمال که دولت ترامپ رویکرد فعلی خود را حفظ خواهد کرد، هر کدام از نامزدها چه رویکردی خواهند داشت؟ غزه چطور؟ آیا هیچ کدام از نامزدها، نخست‌وزیر یا رقبایش، جایگزینی برای رویکرد فعلی به غزه دارند؟ درباره مسئله فلسطین، به این زودی‌ها هیچ توافق نهایی در کار نخواهد بود. در حالی که ممکن است رئیس‌جمهور ترامپ قصد داشته باشد نقش ایالات متحده را در خاورمیانه محدود کند، هنوز به نظر می‌رسد بخواهد یک نقشه صلح ارائه کند. حتی اگر رهبران عرب با این قضاوت که او در حال خروج از منطقه است، به واکنش به او بی‌میل‌تر باشند، دولت می‌خواهد که این رهبران جدی‌بودن برنامه را بپذیرند. این موضوع به‌خصوص در شرایطی صحت دارد که دولت هیچ تماسی با محمود عباس و مقامات فلسطینی ندارد. در آخر، از سیاست هر کاندیدا باید سؤال شود، نه فقط درباره روابط دوجانبه با ایالات متحده با درنظرگرفتن احتمال رفتن رئیس‌جمهور ترامپ در دو سال آینده، بلکه درباره روابط با یهودیان آمریکایی. واضح است که روابط ائتلاف فعلی هم با دموکرات‌ها و هم با بخش‌های کلیدی غیرارتدکس یهودیان آمریکا ضربه خورده است. هر دو برای حفظ روابط با آمریکا نقشی اساسی دارند، با عاملی که معمولا در اسرائیل نادیده گرفته می‌شود. جامعه یهودیان آمریکا نقشی اساسی در تضمین روابط ایالات متحده و اسرائیل بازی کرده است، شامل تعهد ۳۸ میلیارددلاری آمریکا به کمک نظامی در
۱۰ سال آینده. این تعهدی است که ترامپ از سلفش، باراک اوباما به ارث برده است؛ بنابراین آیا هر کدام از نامزدها، مشکلی را که با یهودیان آمریکا وجود دارد، شناسایی کرده و اگر چنین است، درباره‌اش چه خواهند کرد؟جدا از مسائل داخلی، این مسائل شایسته توجه و بحثی پیش از انتخابات هستند. ما امیدواریم این اتفاق بیفتد.

در انتخابات پیش‌روی اسرائیل، باید به سؤالات بنیادینی درباره چالش‌های امنیت ملی پرداخته‌ شود و نخست‌وزیر و رقبایش باید به این سؤالات پاسخ دهند. درحالی‌که حمایت دولت ترامپ از اسرائیل به لحاظ دیپلماتیک و نمادین مهم بوده، وقتی پای چالش‌ها با ایران در سوریه و لبنان و نیز مدیریت روس‌ها به میان آمده، اسرائیل را تا حد زیادی به حال خود رها کرده است؛ اما حالا که روس‌ها سیاست سخت‌گیرانه‌تری نسبت به آزادی عمل اسرائیل در سوریه و لبنان پیش گرفته‌اند، نتانیاهو و دیگر نامزدها چطور با آنها مواجه خواهند شد؟

این چالش به این دلیل مزمن‌تر می‌شود که دولت ترامپ با خروج از سوریه به همه، شامل روس‌ها، علامت داده است که سوریه برایش اهمیتی ندارد، صرف‌نظر از اینکه ممکن است اسرائیل و اردن با تهدیداتی مواجه شوند. به لحاظ تاریخی تفاهمی بین ایالات متحده و اسرائیل وجود داشته است. اسرائیل تهدیدهای منطقه‌ای را مدیریت و آمریکا به تهدیدات خارجی رسیدگی می‌کند. به نظر چنین رویکردی در دولت ترامپ اعمال نمی‌شود؛ بنابراین رهبران اسرائیل ناچارند با این واقعیت جدید در منطقه دست‌وپنجه نرم کنند که در آن آمریکا قصد دارد نقش تقلیل‌یافته‌ای ایفا کند، حتی اگر روسیه در پرکردن این خلأ جدی‌تر نمایانده باشد.درست است که نه نخست‌وزیر و نه رقبایش نخواهند خواست علنا به واقعیت نقش تقلیل‌یافته آمریکا و تبعاتش برای اسرائیل اذعان کنند؛ اما می‌توانند به این بپردازند که اسرائیل به‌تنهایی باید چه کند، با توجه به برجسته‌شدن نقش روسیه در منطقه و انتقادات جدیدش از اقدامات اسرائیل در سوریه و لبنان.شاید نخست‌وزیر در جشن پیروزی بر نازی‌ها در می گذشته، میهمان ویژه رئیس‌جمهور ولادیمیر پوتین بوده است، اما حالا روس‌ها حملات اخیر اسرائیل در سوریه را تحریک‌آمیز می‌خوانند و پروازهای اسرائیلی بر فراز لبنان را نقض قطع‌نامه ۱۷۰۱ سازمان ملل. این در حالی انجام می‌شود که اسرائیل حتی پنجمین تونلی را که حزب‌الله در قلمروش حفر کرده، کشف کرده است؛ پس به‌نظر رابطه با پوتین مسئله‌دارتر است به‌‌ویژه در شرایطی که دیگر مجبور نیستند نگران ایالات متحده باشند.قطعا سوریه تنها چالش مرتبط با ایران در مرزهای اسرائیل نیست. اسرائیل درباره توانایی موشکی حزب‌الله باید چه کند؟
البته، مسئله اصلی مرتبط به ایران برای اسرائیل این است که آیا تهران برنامه‌های هسته‌ای‌اش را تجدید خواهد کرد؟ دولت ترامپ از توافق هسته‌ای ۲۰۱۵ کنار کشیده و رویکردش در بازگرداندن تحریم‌ها، فشار اقتصادی جدی بر ایران وارد کرده است، اما این مکانیسم هیچ کدام از رفتارهای ایران را تغییر نداده است؛ پس اسرائیل باید هر جا می‌تواند روی مقابله با رویکرد ایران متمرکز شود، اما اگر ایران از توافق هسته‌ای خارج شود و غنی‌سازی اورانیوم را از سر بگیرد، چه خواهد شد؟ رویکرد ترامپ اساسا بر پایه تحریم و فشار اقتصادی بنا شده و نه چیزهای دیگر. در صورت خروج ایران از توافق و این احتمال که دولت ترامپ رویکرد فعلی خود را حفظ خواهد کرد، هر کدام از نامزدها چه رویکردی خواهند داشت؟ غزه چطور؟ آیا هیچ کدام از نامزدها، نخست‌وزیر یا رقبایش، جایگزینی برای رویکرد فعلی به غزه دارند؟ درباره مسئله فلسطین، به این زودی‌ها هیچ توافق نهایی در کار نخواهد بود. در حالی که ممکن است رئیس‌جمهور ترامپ قصد داشته باشد نقش ایالات متحده را در خاورمیانه محدود کند، هنوز به نظر می‌رسد بخواهد یک نقشه صلح ارائه کند. حتی اگر رهبران عرب با این قضاوت که او در حال خروج از منطقه است، به واکنش به او بی‌میل‌تر باشند، دولت می‌خواهد که این رهبران جدی‌بودن برنامه را بپذیرند. این موضوع به‌خصوص در شرایطی صحت دارد که دولت هیچ تماسی با محمود عباس و مقامات فلسطینی ندارد. در آخر، از سیاست هر کاندیدا باید سؤال شود، نه فقط درباره روابط دوجانبه با ایالات متحده با درنظرگرفتن احتمال رفتن رئیس‌جمهور ترامپ در دو سال آینده، بلکه درباره روابط با یهودیان آمریکایی. واضح است که روابط ائتلاف فعلی هم با دموکرات‌ها و هم با بخش‌های کلیدی غیرارتدکس یهودیان آمریکا ضربه خورده است. هر دو برای حفظ روابط با آمریکا نقشی اساسی دارند، با عاملی که معمولا در اسرائیل نادیده گرفته می‌شود. جامعه یهودیان آمریکا نقشی اساسی در تضمین روابط ایالات متحده و اسرائیل بازی کرده است، شامل تعهد ۳۸ میلیارددلاری آمریکا به کمک نظامی در
۱۰ سال آینده. این تعهدی است که ترامپ از سلفش، باراک اوباما به ارث برده است؛ بنابراین آیا هر کدام از نامزدها، مشکلی را که با یهودیان آمریکا وجود دارد، شناسایی کرده و اگر چنین است، درباره‌اش چه خواهند کرد؟جدا از مسائل داخلی، این مسائل شایسته توجه و بحثی پیش از انتخابات هستند. ما امیدواریم این اتفاق بیفتد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.