آینه
بهار
یادداشت: «تاریخ در انتظار عکسی به یادماندنی» فرشید سلیمانی
سال 2001 میلادی بهعنوان سال گفتوگوی تمدنها در جهان نشانگر حضور فعال ایران در عرصه دیپلماسی بود... برنامهریزان... و سیاستمداران آمریکایی ترتیبی داده بودند که در هنگام عبور سران بعضی کشورها از جمله ایران و کوبا به سمت محل عکس دستهجمعی شرایطی فراهم شود تا امکان مصافحه آنها با کلینتون فراهم شود... اصحاب رسانه خرسند از به ثبت رساندن چنین تصویری منتظر اتفاق دوم بودند... قبل از اینکه محمد خاتمی با عبای شکلاتیاش پا در راهروی ارتباطی بگذارد توسط دفتر نمایندگی ایران در سازمان ملل متحد در جریان آنچه برایش تدارک دیدهاند قرار میگیرد و او که از پیامها در تهران در صورت رخ دادن این واقعه مطلع است، پا پس میکشد. در قاب عکس سران در اجلاس2000 جای رییسجمهوری ایران خالی است؛ عکسی که به عنوان یکی از بینظیرترین و تاریخیترین عکسهای خبری معروف است و در دو صفحه لایی تمام روزنامههای مهم دنیا منتشر شد. آیا در این سفر سوژه یکدهه پیش عکاسان به تصویر کشیده خواهد شد؟ این سوالی است که گویا به جز ایرانیان و آمریکاییها ذهن بسیاری از ساکنان این کرهخاکی را به خود مشغول کرده است.
اعتماد
یادداشت: «شروعی برای ایران و آمریکا
ورای آرزوها»؛ علی خرم
طبق ارزیابی همه صاحبنظران بینالمللی، ایران و آمریکا در روزهای سرنوشتسازی قرار گرفتهاند... نکتهای که آقای اوباما و بسیاری از دولتمردان این کشور را به اشتباه انداخته و بعضا تکرار میکنند، این است که فکر میکنند آمادگی آقای دکتر روحانی برای مذاکره و تنشزدایی از روابط ایران و آمریکا حاصل اعمال تحریمهای آمریکا و اروپا است، که یقینا ناصحیح است. درست است که تحریمها تاثیرات قابل توجهی بر اقتصاد ایران گذاشته، ولی سوءمدیریت در دولت قبلی در همه ابعاد باعث شد تحریمها نمود پیدا کنند و این معضل توسط دولت آقای دکتر روحانی به تدریج مرتفع و جایگاه واقعی تحریمها به زودی روشن خواهد شد. لذا مناسب است آقای اوباما به دلایل واهی دل نبندد و برعکس شرایط حاضر بین دو کشور را به یک فرصت تاریخی تبدیل کند.
کیهان
سرمقاله: «دست میدهند که پشت پا بزنند»؛
محمد ایمانی
فرض محال که محال نیست...گیریم که دست پاک رییسجمهور ما برای لحظاتی در دست چدنی و خونین باراکاوباما قرار بگیرد. آنگاه ما چه به دست آوردهایم و چه از دست دادهایم؟ ... دستی که از سوی اوباما احیانا وسط یکی از راهروهای سازمانملل یا سر میز ضیافت ناهار بانکیمون به سوی منتخب ملت ایران دراز شود، دست یک جنایتکار به تمام معناست. این دست- با واسطه یا بیواسطه- همانگونه که حمله خرابکارانه ویروسی به تاسیسات هستهای و به خاک و خون کشیدن دانشمندان برجسته ایرانی (شهیدان احمدیروشن، شهریاری، علیمحمدی و...) را با قساوت تمام امضا کرد، همان دستی است که اعمال مجازاتها و تحریمهای گزنده علیه ملت ایران و سخت گرفتن زندگی بر آنها را امضا کرده و از آستین شیطان بیرون آمده، اگر که خود دست شیطان نباشد. فشردن چنین دستی - ولو در حد چند لحظه با تاریخ مصرف ژورنالیستی کوتاه - مسوولیت سنگینی را بر دوش دکتر روحانی میافکند، همچنان که یک امتیاز بزرگ و باور نکردنی و بیهنگام برای شیطان بزرگ است... هدف از نرمش قهرمانانه انداختن توپ در زمین حریف - به واسطه رو کردن دست غدار و قانونشکن او- است و نه فراهم کردن فرصت دستدرازی وی یا زدن گل
به دروازه خودی... شاید یک معنای نرمش قهرمانانه همان مفهوم «کر و فر» در جنگ به عنوان تاکتیک رزمآوری است. اگر نه، فرار و عقبنشینی محض که نامش رزمندگی و قهرمانی و دلاوری نیست. بلکه چنین کسانی مورد لعنت و غضب الهیاند.
رسالت
سرمقاله: «قهر با آمریکا!»؛ محمدکاظم انبارلویی
روزنامههای زنجیرهای بهگونهای یکصدا در چند بلندگو، چندی است به بهانه سفر رییسجمهور به آمریکا اشتیاق زایدالوصفی برای برقراری ارتباط یا گفتوگو با آمریکا نشان میدهند. به نظر میرسد این اشتیاق مغایر اقتدار و عزت ملت ایران است. آنها سعی میکنند سفر رییسجمهور به آمریکا برای شرکت در اجلاس عمومی سازمان ملل را به مذاکره با آمریکا فروکاهند و تلاش میکنند کاهش قیمت ارز و طلا را به آن مربوط کنند. این حرکت بهمنظور شرطیکردن اقتصاد ایران که یکی از اهداف نبرد نرم اقتصادی آمریکا علیه ملت ایران است صورت میگیرد... آمریکاییها با اسلام مساله دارند. هروقت ما از اسلام کمی فاصله میگیریم، امیدواریهایی در آنها پیدا میشود اما به محض اینکه روی مبانی الهی و اسلامی نظام و انقلاب تاکید میکنیم، دست آنها روی ماشه اقدام میرود. روی میز مذاکره با آمریکا دو گزینه بیشتر وجود ندارد: 1- جنگ 2- تسلیم.
جمهوری اسلامی
نامی از فرمانده جنگ نیست
امسال نیز هفته دفاعمقدس درحالی آغاز شده است که نامی از فرمانده جنگ نیست. خبرنگار روزنامه جمهوری اسلامی از مشهد خبر میدهد در تریبونها، نمایشگاهها و مطبوعات محلی هیچ اشارهای به نقش آیتالله هاشمیرفسنجانی به عنوان جانشین امام و فرمانده جنگ در هشتساله دفاعمقدس نمیشود. این وضعیت، چند سال است که در صداوسیما نیز دنبال میشود، کاری که نوعی تحریف تاریخ است.
بهار
یادداشت: «تاریخ در انتظار عکسی به یادماندنی» فرشید سلیمانی
سال 2001 میلادی بهعنوان سال گفتوگوی تمدنها در جهان نشانگر حضور فعال ایران در عرصه دیپلماسی بود... برنامهریزان... و سیاستمداران آمریکایی ترتیبی داده بودند که در هنگام عبور سران بعضی کشورها از جمله ایران و کوبا به سمت محل عکس دستهجمعی شرایطی فراهم شود تا امکان مصافحه آنها با کلینتون فراهم شود... اصحاب رسانه خرسند از به ثبت رساندن چنین تصویری منتظر اتفاق دوم بودند... قبل از اینکه محمد خاتمی با عبای شکلاتیاش پا در راهروی ارتباطی بگذارد توسط دفتر نمایندگی ایران در سازمان ملل متحد در جریان آنچه برایش تدارک دیدهاند قرار میگیرد و او که از پیامها در تهران در صورت رخ دادن این واقعه مطلع است، پا پس میکشد. در قاب عکس سران در اجلاس2000 جای رییسجمهوری ایران خالی است؛ عکسی که به عنوان یکی از بینظیرترین و تاریخیترین عکسهای خبری معروف است و در دو صفحه لایی تمام روزنامههای مهم دنیا منتشر شد. آیا در این سفر سوژه یکدهه پیش عکاسان به تصویر کشیده خواهد شد؟ این سوالی است که گویا به جز ایرانیان و آمریکاییها ذهن بسیاری از ساکنان این کرهخاکی را به خود مشغول کرده است.
اعتماد
یادداشت: «شروعی برای ایران و آمریکا
ورای آرزوها»؛ علی خرم
طبق ارزیابی همه صاحبنظران بینالمللی، ایران و آمریکا در روزهای سرنوشتسازی قرار گرفتهاند... نکتهای که آقای اوباما و بسیاری از دولتمردان این کشور را به اشتباه انداخته و بعضا تکرار میکنند، این است که فکر میکنند آمادگی آقای دکتر روحانی برای مذاکره و تنشزدایی از روابط ایران و آمریکا حاصل اعمال تحریمهای آمریکا و اروپا است، که یقینا ناصحیح است. درست است که تحریمها تاثیرات قابل توجهی بر اقتصاد ایران گذاشته، ولی سوءمدیریت در دولت قبلی در همه ابعاد باعث شد تحریمها نمود پیدا کنند و این معضل توسط دولت آقای دکتر روحانی به تدریج مرتفع و جایگاه واقعی تحریمها به زودی روشن خواهد شد. لذا مناسب است آقای اوباما به دلایل واهی دل نبندد و برعکس شرایط حاضر بین دو کشور را به یک فرصت تاریخی تبدیل کند.
کیهان
سرمقاله: «دست میدهند که پشت پا بزنند»؛
محمد ایمانی
فرض محال که محال نیست...گیریم که دست پاک رییسجمهور ما برای لحظاتی در دست چدنی و خونین باراکاوباما قرار بگیرد. آنگاه ما چه به دست آوردهایم و چه از دست دادهایم؟ ... دستی که از سوی اوباما احیانا وسط یکی از راهروهای سازمانملل یا سر میز ضیافت ناهار بانکیمون به سوی منتخب ملت ایران دراز شود، دست یک جنایتکار به تمام معناست. این دست- با واسطه یا بیواسطه- همانگونه که حمله خرابکارانه ویروسی به تاسیسات هستهای و به خاک و خون کشیدن دانشمندان برجسته ایرانی (شهیدان احمدیروشن، شهریاری، علیمحمدی و...) را با قساوت تمام امضا کرد، همان دستی است که اعمال مجازاتها و تحریمهای گزنده علیه ملت ایران و سخت گرفتن زندگی بر آنها را امضا کرده و از آستین شیطان بیرون آمده، اگر که خود دست شیطان نباشد. فشردن چنین دستی - ولو در حد چند لحظه با تاریخ مصرف ژورنالیستی کوتاه - مسوولیت سنگینی را بر دوش دکتر روحانی میافکند، همچنان که یک امتیاز بزرگ و باور نکردنی و بیهنگام برای شیطان بزرگ است... هدف از نرمش قهرمانانه انداختن توپ در زمین حریف - به واسطه رو کردن دست غدار و قانونشکن او- است و نه فراهم کردن فرصت دستدرازی وی یا زدن گل
به دروازه خودی... شاید یک معنای نرمش قهرمانانه همان مفهوم «کر و فر» در جنگ به عنوان تاکتیک رزمآوری است. اگر نه، فرار و عقبنشینی محض که نامش رزمندگی و قهرمانی و دلاوری نیست. بلکه چنین کسانی مورد لعنت و غضب الهیاند.
رسالت
سرمقاله: «قهر با آمریکا!»؛ محمدکاظم انبارلویی
روزنامههای زنجیرهای بهگونهای یکصدا در چند بلندگو، چندی است به بهانه سفر رییسجمهور به آمریکا اشتیاق زایدالوصفی برای برقراری ارتباط یا گفتوگو با آمریکا نشان میدهند. به نظر میرسد این اشتیاق مغایر اقتدار و عزت ملت ایران است. آنها سعی میکنند سفر رییسجمهور به آمریکا برای شرکت در اجلاس عمومی سازمان ملل را به مذاکره با آمریکا فروکاهند و تلاش میکنند کاهش قیمت ارز و طلا را به آن مربوط کنند. این حرکت بهمنظور شرطیکردن اقتصاد ایران که یکی از اهداف نبرد نرم اقتصادی آمریکا علیه ملت ایران است صورت میگیرد... آمریکاییها با اسلام مساله دارند. هروقت ما از اسلام کمی فاصله میگیریم، امیدواریهایی در آنها پیدا میشود اما به محض اینکه روی مبانی الهی و اسلامی نظام و انقلاب تاکید میکنیم، دست آنها روی ماشه اقدام میرود. روی میز مذاکره با آمریکا دو گزینه بیشتر وجود ندارد: 1- جنگ 2- تسلیم.
جمهوری اسلامی
نامی از فرمانده جنگ نیست
امسال نیز هفته دفاعمقدس درحالی آغاز شده است که نامی از فرمانده جنگ نیست. خبرنگار روزنامه جمهوری اسلامی از مشهد خبر میدهد در تریبونها، نمایشگاهها و مطبوعات محلی هیچ اشارهای به نقش آیتالله هاشمیرفسنجانی به عنوان جانشین امام و فرمانده جنگ در هشتساله دفاعمقدس نمیشود. این وضعیت، چند سال است که در صداوسیما نیز دنبال میشود، کاری که نوعی تحریف تاریخ است.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.