|

تماشاخانه

جوانان امروز، نسل آینده تئاتر

محمدامیر یاراحمدی: نمایشنامه‌نویس

سال‌هاست در جشنواره تئاتر فجر شرکت نکرده‌ام بنابراین درباره کیفیت سی‌امین دوره جشنواره هم نظری ندارم، منتها دوستان جوانی از من ‌خواستند تا از متن نمایشنامه‌ام استفاده کنند چون ظاهرا تنها مسیری که نمایش‌ها به اجرای عمومی می‌رسند، حضور در جشنواره‌هاست. با توجه به این موضوع وقتی جوانان خواستند از متن نمایشنامه «بیوه‌های غمگین سالار جنگ» استفاده کنند، دلم نیامد سماجت کنم تا به سراغ این نمایشنامه‌ نروند فقط به آنها گفتم که این نمایشنامه را باید بازنویسی کنم، اگر در بخش بازخوانی مورد تایید قرارگرفت که امیدوارم موفق باشید.

یکی از دلایلی که دوست دارم به نسل جوان کمک کنم این است که در دو، سه سال اخیر تئاترهای آنها را به صورت جدی دنبال می‌کنم و حرکت‌های مثبت و بالنده‌ای در میان این نسل می‎بینم. بنابراین وقتی از من خواستند متن نمایشنامه‌ام را به جشنواره ارایه دهند، موافقت کردم. به‌هرحال احساس می‎کنم جوان‎ها، حرفی برای گفتن دارند و ما موظف به همکاری با آنها هستیم. جوانان امروزی نسل آینده تئاتر ما هستند. نه تنها من بلکه افراد دیگری همچون علیرضا نادری و... نیز حسی مثل من را دارند. برای همین اعتقاد دارم تا آنجاکه می‎توانیم باید به این جوانان کمک کنیم، سر تمرین‎های آنها برویم یا از طریق روش‌های دیگر آنها را یاری دهیم. با این‌حال همانطور که گفتم حضور در جشنواره‎ها برای من جاذبه‎ای ندارد. جشنواره‌ها در غیاب بخش خصوصی معنی ندارند درحالی‌که در جشنواره تئاترهای ما، تهیه‌کننده خود تولیدکننده هم هست و از میان این تولیدها دست به انتخاب آثار می‌زند. در مقایسه استانداردهایی که یک جشنواره تئاتر باید داشته باشد با آنچه در جشنواره تئاتر صورت می‌گیرد، می‌توانم بگویم که جشنواره، بازاری برای تولیدکنندگان تئاتر و محلی برای تبادل آثار است، سرمایه‌گذاران تئاتر به این جشنواره‌ها می‌روند تا به بررسی نمایش‌ها بپردازند و قراردادهایی میان تولیدکنندگان و سرمایه‌گذاران منعقد می‎شود. جشنواره به معنای جشن نیست و یک بازار است اما در کشور ما جشنواره به صورت یک تشریفات و جشن برگزار می‌شود و با تعریفی که از یک جشنواره بیان کردم، فاصله دارد.

سال‌هاست در جشنواره تئاتر فجر شرکت نکرده‌ام بنابراین درباره کیفیت سی‌امین دوره جشنواره هم نظری ندارم، منتها دوستان جوانی از من ‌خواستند تا از متن نمایشنامه‌ام استفاده کنند چون ظاهرا تنها مسیری که نمایش‌ها به اجرای عمومی می‌رسند، حضور در جشنواره‌هاست. با توجه به این موضوع وقتی جوانان خواستند از متن نمایشنامه «بیوه‌های غمگین سالار جنگ» استفاده کنند، دلم نیامد سماجت کنم تا به سراغ این نمایشنامه‌ نروند فقط به آنها گفتم که این نمایشنامه را باید بازنویسی کنم، اگر در بخش بازخوانی مورد تایید قرارگرفت که امیدوارم موفق باشید.

یکی از دلایلی که دوست دارم به نسل جوان کمک کنم این است که در دو، سه سال اخیر تئاترهای آنها را به صورت جدی دنبال می‌کنم و حرکت‌های مثبت و بالنده‌ای در میان این نسل می‎بینم. بنابراین وقتی از من خواستند متن نمایشنامه‌ام را به جشنواره ارایه دهند، موافقت کردم. به‌هرحال احساس می‎کنم جوان‎ها، حرفی برای گفتن دارند و ما موظف به همکاری با آنها هستیم. جوانان امروزی نسل آینده تئاتر ما هستند. نه تنها من بلکه افراد دیگری همچون علیرضا نادری و... نیز حسی مثل من را دارند. برای همین اعتقاد دارم تا آنجاکه می‎توانیم باید به این جوانان کمک کنیم، سر تمرین‎های آنها برویم یا از طریق روش‌های دیگر آنها را یاری دهیم. با این‌حال همانطور که گفتم حضور در جشنواره‎ها برای من جاذبه‎ای ندارد. جشنواره‌ها در غیاب بخش خصوصی معنی ندارند درحالی‌که در جشنواره تئاترهای ما، تهیه‌کننده خود تولیدکننده هم هست و از میان این تولیدها دست به انتخاب آثار می‌زند. در مقایسه استانداردهایی که یک جشنواره تئاتر باید داشته باشد با آنچه در جشنواره تئاتر صورت می‌گیرد، می‌توانم بگویم که جشنواره، بازاری برای تولیدکنندگان تئاتر و محلی برای تبادل آثار است، سرمایه‌گذاران تئاتر به این جشنواره‌ها می‌روند تا به بررسی نمایش‌ها بپردازند و قراردادهایی میان تولیدکنندگان و سرمایه‌گذاران منعقد می‎شود. جشنواره به معنای جشن نیست و یک بازار است اما در کشور ما جشنواره به صورت یک تشریفات و جشن برگزار می‌شود و با تعریفی که از یک جشنواره بیان کردم، فاصله دارد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.