|

تکرار قهرمانی دشوارتر است

غلامرضا محمدی مربی ارشد تیم‌ملی کشتی آزاد

ما پیش از اعزام تیم به رقابت‌های قهرمانی جهان هم پیش‌بینی این را می‌کردیم که در هر هفت‌وزن شانس کسب مدال داشته باشیم، چراکه تیم باتجربه‌ای را روانه این میدان بزرگ می‌کردیم که از سال 2009 روی آن سرمایه‌گذاری شده بود. تیم ایران سال 2010 در مسکو سوم و سال 2011 با اختلاف دو امتیاز نایب قهرمان شد. پس حالا وقتش رسیده بود به نتیجه دلخواهش که چیزی جز قهرمانی نبود، برسد. به‌جز «عزت‌الله اکبری» پدیده کشتی آزاد ایران در وزن 74کیلوگرم، باقی‌ آزادکاران ما نفراتی بودند که سال قبل به المپیک 2012 لندن اعزام شده بودند و تجربه چهار، پنج سال حضور در تیم‌ملی را داشتند. پس این تیم حقش بود که بعد از این همه سال کار و برنامه‌ریزی به قهرمانی دنیا برسد. فکر نمی‌کنم در عمل به‌جز عملکرد ضعیف نماینده‌های کشورمان در اوزان 66 و 120کیلوگرم غیر از این را ثابت کرده باشیم. ما در وزن 66کیلوگرم یکی از شانس‌های مسلم کسب مدال طلا بودیم اما متاسفانه مهدی تقوی نتوانست از نظر روحی با خودش کنار بیاید. تقوی در این مدت با فوت مادرش و برخی مشکلات شخصی درگیر بود که همین مسایل موجب آزار او شد. در 120کیلوگرم، آن روز واقعا روز کمیل قاسمی نبود. او تا روز وزن‌کشی هم سرحال بود اما وقتی روی تشک رفت همه چیز را باخت و از همان کشتی اولش فهمیدیم که نمی‌تواند شانسی برای کسب مدال داشته باشد. به هر حال این مسایل در کشتی طبیعی است و او باید از این اتفاق برای آینده‌اش درس بگیرد.
اما خوشبختانه در پنج وزن باقیمانده بچه‌ها درحد انتظار و حتی در برخی اوزان مثل 74کیلوگرم فراتر ظاهر شدند.
حسن رحیمی در وزن 55کیلوگرم هرچند در جهانی‌های سال 2009 و 2010 با بدشانسی روبه‌رو شد و دستش از رسیدن به مدال کوتاه ماند اما با مدال طلایی که در این دوره گرفت واقعا به حقش رسید.
مسعود اسماعیل‌پور در وزن 60کیلوگرم هم هرچه در چنته داشت ‌رو کرد و مدال برنزی که گرفت ارزشمند بود چراکه کشتی‌گیر روسی که نتیجه را به او واگذار کرد واقعا قدر بود. در وزن 74کیلوگرم، عزت‌الله اکبری این کشتی‌گیر جوان که تاکنون میدان جهانی ندیده بود کشتی ایران را سربلند کرد و به‌عنوان یک چهره جدید مدعی به کشتی دنیا معرفی شد. او خودش را از جام‌جهانی تهران نشان داد. انتخاب این کشتی‌گیر در زمان غیبت صادق گودرزی نفر اصلی تیم جزو آن دسته از تصمیم‌هایی بود که ما پایش ایستادیم. اکبری در حالی در فینال مغلوب جردن باروفس قهرمان افسانه‌ای کشتی دنیا شد که جانانه مقابلش کشتی گرفت و نترسید.
در وزن 96کیلوگرم هم رضا یزدانی ثابت کرد که مدال طلایش در سال 2011 در استانبول شانسی نبود. رضا با پای آسیب‌دیده هم نشان داد که مادرزادی پهلوان است.
با تمام اینها به صراحت باید گفت اتفاقی که بعد از سال‌ها برای کشتی ایران افتاد بی‌نظیر بود اما موضوعی که بیشتر از تمام اینها اهمیت دارد حفظ و نگهداری این عنوان قهرمانی است. به عقیده من نگه‌داشتن این قهرمانی از رسیدن به آن خیلی سخت‌تر است. ما این عنوان را با‌هزاران مشکلات و بی‌پولی به دست آوردیم. نزدیک به هفت ماه هیچ‌کدام از ملی‌پوشان و کادرفنی پولی از فدراسیون نگرفتند و فکرشان را روی این موضوع متمرکز کردند تا به هدفشان که قهرمانی است برسند. حالا نوبت به مسوولان ورزش کشور رسیده که برای تداوم این موفقیت‌ها قدم بردارند چراکه به مراتب راه سخت‌تری پیش‌رو داریم. هم باید از این عنوان در مسابقات قهرمانی جهان سال آینده دفاع کنیم و هم اینکه بتوانیم این مقام را در بازی‌های آسیایی 2014 کره‌جنوبی تکرار کنیم.
امیدوارم تکلیف مدیریت فدراسیون کشتی هرچه زودتر مشخص شود تا ورزش اول مملکت از سردرگمی نجات پیدا کند. به نظر من این مسیر را رییس‌جمهور منتخب مردم باید اول از همه هموار کند. او باید هرچه زودتر خیلی تخصصی به اوضاع بد فعلی ورزش ایران ورود و آن را مثل گذشته احیا کند.
ما پیش از اعزام تیم به رقابت‌های قهرمانی جهان هم پیش‌بینی این را می‌کردیم که در هر هفت‌وزن شانس کسب مدال داشته باشیم، چراکه تیم باتجربه‌ای را روانه این میدان بزرگ می‌کردیم که از سال 2009 روی آن سرمایه‌گذاری شده بود. تیم ایران سال 2010 در مسکو سوم و سال 2011 با اختلاف دو امتیاز نایب قهرمان شد. پس حالا وقتش رسیده بود به نتیجه دلخواهش که چیزی جز قهرمانی نبود، برسد. به‌جز «عزت‌الله اکبری» پدیده کشتی آزاد ایران در وزن 74کیلوگرم، باقی‌ آزادکاران ما نفراتی بودند که سال قبل به المپیک 2012 لندن اعزام شده بودند و تجربه چهار، پنج سال حضور در تیم‌ملی را داشتند. پس این تیم حقش بود که بعد از این همه سال کار و برنامه‌ریزی به قهرمانی دنیا برسد. فکر نمی‌کنم در عمل به‌جز عملکرد ضعیف نماینده‌های کشورمان در اوزان 66 و 120کیلوگرم غیر از این را ثابت کرده باشیم. ما در وزن 66کیلوگرم یکی از شانس‌های مسلم کسب مدال طلا بودیم اما متاسفانه مهدی تقوی نتوانست از نظر روحی با خودش کنار بیاید. تقوی در این مدت با فوت مادرش و برخی مشکلات شخصی درگیر بود که همین مسایل موجب آزار او شد. در 120کیلوگرم، آن روز واقعا روز کمیل قاسمی نبود. او تا روز وزن‌کشی هم سرحال بود اما وقتی روی تشک رفت همه چیز را باخت و از همان کشتی اولش فهمیدیم که نمی‌تواند شانسی برای کسب مدال داشته باشد. به هر حال این مسایل در کشتی طبیعی است و او باید از این اتفاق برای آینده‌اش درس بگیرد.
اما خوشبختانه در پنج وزن باقیمانده بچه‌ها درحد انتظار و حتی در برخی اوزان مثل 74کیلوگرم فراتر ظاهر شدند.
حسن رحیمی در وزن 55کیلوگرم هرچند در جهانی‌های سال 2009 و 2010 با بدشانسی روبه‌رو شد و دستش از رسیدن به مدال کوتاه ماند اما با مدال طلایی که در این دوره گرفت واقعا به حقش رسید.
مسعود اسماعیل‌پور در وزن 60کیلوگرم هم هرچه در چنته داشت ‌رو کرد و مدال برنزی که گرفت ارزشمند بود چراکه کشتی‌گیر روسی که نتیجه را به او واگذار کرد واقعا قدر بود. در وزن 74کیلوگرم، عزت‌الله اکبری این کشتی‌گیر جوان که تاکنون میدان جهانی ندیده بود کشتی ایران را سربلند کرد و به‌عنوان یک چهره جدید مدعی به کشتی دنیا معرفی شد. او خودش را از جام‌جهانی تهران نشان داد. انتخاب این کشتی‌گیر در زمان غیبت صادق گودرزی نفر اصلی تیم جزو آن دسته از تصمیم‌هایی بود که ما پایش ایستادیم. اکبری در حالی در فینال مغلوب جردن باروفس قهرمان افسانه‌ای کشتی دنیا شد که جانانه مقابلش کشتی گرفت و نترسید.
در وزن 96کیلوگرم هم رضا یزدانی ثابت کرد که مدال طلایش در سال 2011 در استانبول شانسی نبود. رضا با پای آسیب‌دیده هم نشان داد که مادرزادی پهلوان است.
با تمام اینها به صراحت باید گفت اتفاقی که بعد از سال‌ها برای کشتی ایران افتاد بی‌نظیر بود اما موضوعی که بیشتر از تمام اینها اهمیت دارد حفظ و نگهداری این عنوان قهرمانی است. به عقیده من نگه‌داشتن این قهرمانی از رسیدن به آن خیلی سخت‌تر است. ما این عنوان را با‌هزاران مشکلات و بی‌پولی به دست آوردیم. نزدیک به هفت ماه هیچ‌کدام از ملی‌پوشان و کادرفنی پولی از فدراسیون نگرفتند و فکرشان را روی این موضوع متمرکز کردند تا به هدفشان که قهرمانی است برسند. حالا نوبت به مسوولان ورزش کشور رسیده که برای تداوم این موفقیت‌ها قدم بردارند چراکه به مراتب راه سخت‌تری پیش‌رو داریم. هم باید از این عنوان در مسابقات قهرمانی جهان سال آینده دفاع کنیم و هم اینکه بتوانیم این مقام را در بازی‌های آسیایی 2014 کره‌جنوبی تکرار کنیم.
امیدوارم تکلیف مدیریت فدراسیون کشتی هرچه زودتر مشخص شود تا ورزش اول مملکت از سردرگمی نجات پیدا کند. به نظر من این مسیر را رییس‌جمهور منتخب مردم باید اول از همه هموار کند. او باید هرچه زودتر خیلی تخصصی به اوضاع بد فعلی ورزش ایران ورود و آن را مثل گذشته احیا کند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.