زیرساختهای ضروری در نظام آموزش مجازی
مسعود کریمی . معلم
برای استقرار نظام آموزش الکترونیکی نیاز به ساختار شبکه، نرمافزار و سختافزار (منابع فنی)، فضای واقعی آموزشی اما بسیار محدود (منابع کالبدی)، محتوای دیجیتالی، نیروی انسانی ماهر و متخصص است. در این میان نقش نیروی انسانی ماهر و متخصص که بتواند چرخ آموزش مجازی را به حرکت درآورد، جدی و برجسته است. بازیگران اصلی محیط یادگیری الکترونیکی، فراگیران و معلمان هستند. معلمان دورههای آموزش الکترونیکی باید نقش فعالی در کلاس درس داشته باشند، نگرش، مهارت و پایبندی معلمان، معیارهایی هستند که تعیینکننده هستند. معلمان الکترونیکی باید خودانگیخته، مسئولیتپذیر، پذیرنده تفکر انتقادی و مایل به انجام کارگروهی باشند.
همچنین داشتن مهارتهای ارتباطی نگارشی خوب و تجربه کار با فناوری حائز اهمیت است. نقش معلم نیز در این محیطها از انتقالدهنده اطلاعات به تسهیلکننده، ناظر و طراح آموزشی تغییر مییابد. از آنجایی که در محیطهای یادگیری مجازی، معلمان باید از رویکردهای یاددهی و یادگیری جدید استفاده کنند، بنابراین کیفیت برنامهها تا حد زیادی به آموزش و پشتیبانی آنان بستگی دارد. مربیان به آموزشهای ویژهای برای تدریس آنلاین نیاز دارند. اجرای محیطهای یادگیری مجازی مستلزم توانایی مربیان در جنبههای فناوری و سازمانی و همچنین مهارتهای کاربرد روشهای آموزشی جدید است. آنها باید نحوه طراحی و تدوین درسهای آنلاین، نحوه ارائه آنها و نحوه درگیرکردن فراگیران در فعالیتهای آموزشی را بدانند.
استانداردهای محتوای آموزش الکترونیکی در سه بعد است:
الف: بعد یادگیری: تولید محتوا در بعد فرایند یادگیری باید به شیوه چندرسانهای صورت گیرد که مبتنی بر SPL یا همان آموزش خود-آهنگ باشد. بهعبارتی دیگر، تولید محتوا در شیوههای مدرن باید بر روشهای سنتی از قبیل متن و تکست مبتنی بر استفاده از ابزارهای صوتی و تصویری نیز باشد.
ب: بعد اثربخشی: روش مورد استفاده مبتنی بر درگیرکردن بیشتر حواس در یادگیری و برانگیختن حافظه تصویری بلندمدت در یادگیرنده باشد. یقینا درگیری بیشتر حواس پنجگانه با مسائل آموزشی میتواند بازدهی بیشتری نیز در پی اشته باشد.
ج: تکنولوژی آموزشی: در این شیوه تولید محتوا با بهرهگیری از نرمافزار تحت ویندوز امکان جستوجو در محتوای فیلمهای آموزشی را فراهم کرده باشد که باعث شود یادگیری انتخابی بهسادگی هرچه تمامتر محقق شود.
برای استقرار نظام آموزش الکترونیکی نیاز به ساختار شبکه، نرمافزار و سختافزار (منابع فنی)، فضای واقعی آموزشی اما بسیار محدود (منابع کالبدی)، محتوای دیجیتالی، نیروی انسانی ماهر و متخصص است. در این میان نقش نیروی انسانی ماهر و متخصص که بتواند چرخ آموزش مجازی را به حرکت درآورد، جدی و برجسته است. بازیگران اصلی محیط یادگیری الکترونیکی، فراگیران و معلمان هستند. معلمان دورههای آموزش الکترونیکی باید نقش فعالی در کلاس درس داشته باشند، نگرش، مهارت و پایبندی معلمان، معیارهایی هستند که تعیینکننده هستند. معلمان الکترونیکی باید خودانگیخته، مسئولیتپذیر، پذیرنده تفکر انتقادی و مایل به انجام کارگروهی باشند.
همچنین داشتن مهارتهای ارتباطی نگارشی خوب و تجربه کار با فناوری حائز اهمیت است. نقش معلم نیز در این محیطها از انتقالدهنده اطلاعات به تسهیلکننده، ناظر و طراح آموزشی تغییر مییابد. از آنجایی که در محیطهای یادگیری مجازی، معلمان باید از رویکردهای یاددهی و یادگیری جدید استفاده کنند، بنابراین کیفیت برنامهها تا حد زیادی به آموزش و پشتیبانی آنان بستگی دارد. مربیان به آموزشهای ویژهای برای تدریس آنلاین نیاز دارند. اجرای محیطهای یادگیری مجازی مستلزم توانایی مربیان در جنبههای فناوری و سازمانی و همچنین مهارتهای کاربرد روشهای آموزشی جدید است. آنها باید نحوه طراحی و تدوین درسهای آنلاین، نحوه ارائه آنها و نحوه درگیرکردن فراگیران در فعالیتهای آموزشی را بدانند.
استانداردهای محتوای آموزش الکترونیکی در سه بعد است:
الف: بعد یادگیری: تولید محتوا در بعد فرایند یادگیری باید به شیوه چندرسانهای صورت گیرد که مبتنی بر SPL یا همان آموزش خود-آهنگ باشد. بهعبارتی دیگر، تولید محتوا در شیوههای مدرن باید بر روشهای سنتی از قبیل متن و تکست مبتنی بر استفاده از ابزارهای صوتی و تصویری نیز باشد.
ب: بعد اثربخشی: روش مورد استفاده مبتنی بر درگیرکردن بیشتر حواس در یادگیری و برانگیختن حافظه تصویری بلندمدت در یادگیرنده باشد. یقینا درگیری بیشتر حواس پنجگانه با مسائل آموزشی میتواند بازدهی بیشتری نیز در پی اشته باشد.
ج: تکنولوژی آموزشی: در این شیوه تولید محتوا با بهرهگیری از نرمافزار تحت ویندوز امکان جستوجو در محتوای فیلمهای آموزشی را فراهم کرده باشد که باعث شود یادگیری انتخابی بهسادگی هرچه تمامتر محقق شود.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.