همه كشورها از ابزارهاي خود استفاده ميکنند
اميرعلي ابوالفتح- کارشناس مسائل آمريکا
بخشي از ابراز نگراني مقامات آمريکا از دخالت روسيه و چين در انتخاباتشان به فضاي سياسي و تبليغاتي عليه دشمنان در اين کشور برميگردد. اخيرا ايران هم به اين فهرست اضافه شده است. چهار کشور در آمريکا در صدر دشمنان قلمداد ميشوند؛ روسيه، ايران، چين و کرهشمالي. البته کرهشمالي بهخاطر مذاکرهاي که بين «کيم جونگ اون»، رهبر اين کشور، و دونالد ترامپ صورت گرفت تا حدودي از اين فهرست خارج شده است، اما درباره سه کشور ديگر اينطور نيست و تمام نگرانيها و تهديداتي که آمريکاييها مدعي آن هستند، درحالحاضر متوجه روسيه، چين و ايران است. از سوي ديگر در اين شرايط نهادهاي اطلاعاتي و امنيتي آمريکا به اين برآورد رسيدهاند که ايران به توانمنديهاي سايبري دست پيدا کرده که ميتواند چنين اقداماتي انجام دهد. برايناساس وقتي حملات سايبري در جايي اتفاق ميافتد، ايران را هم در مظان اتهام قرار ميدهند.
نکته ديگر اينجاست که دخالت در انتخابات يا مسائل داخلي کشورها، ابزاري بوده که ايالات متحده سالها از آن عليه ديگر کشورها، از جمله روسيه و کشورهاي اروپايشرقي مثل اوکراين استفاده ميکرده است. آنها مبتکر جنگافزارهايي بودند و از آن عليه ديگر کشورها استفاده ميکردند، اما هنگامي که ساير کشورها به توانمندي در آن حوزهها، مثل انرژي هستهاي، موشکي و سايبري رسيدند و به آن جنگافزارها دست پيدا کردند، آمريکاييها نتوانستند تحمل کنند، در نتيجه شروع به اتهامزني و تهديد ساير کشورها کردند، درحاليکه ايالات متحده مدعي جريان آزاد اطلاعات بود و بايد اين را در نظر ميگرفت که تکنولوژي مرز نميشناسد، اما درحالحاضر برخلاف مواضع گذشته عمل ميکند و بهطورمثال، دسترسي کاربرها را به بهانه تأثيرگذاري در انتخابات محدود ميکند، اما از آنجا که آمريکاييها مدعي جريان آزاد اطلاعات هستند نميتوانند کتمان کنند که شهروندان آمريکايي بهطورمثال صداي منتقدان سياست خارجي رئيسجمهوري اين کشور را نشنوند. طبيعي است کاري را که آمريکا سالها با روسيه انجام داد، حالا روسها هم ميتوانند انجام دهند. از سوي ديگر چينيها هم چالشهايي را در روابط
تجاري با آمريکا تجربه ميکنند و ممکن است تلاش کنند تا جريان انتخابات اين کشور را به سود خود تغيير دهند. به همين خاطر جمهوريخواهها در آمريکا، چين و دموکراتها روسيه را به دخالت در انتخابات آمريکا متهم ميکنند. در اين بين ايران هم حتما در حد توان تلاش ميکند بر انتخابات در اين کشور تأثير بگذارد. دونالد ترامپ، رئيسجمهوري است که نهتنها از توافق هستهاي خارج شده، بلکه تحريمهاي يکجانبه زيادي را هم عليه ايران اعمال کرده است. پس ايران هم در حد توان تلاش ميکند که روي آراي رأيدهندگان آمريکايي اعمال فشار کند. اين واقعيت قابلکتمان نيست و در اين فضا هر کشوري هر ابزاري را که در اختيار داشته باشد در راستاي منافع خود به کار ميگيرد. در اين شرايط ممکن است شهروندان آمريکايي هم تحتتأثير قرار بگيرند، اما ميزان تأثيرگذاري هر کشور با توجه به توانمنديهايش متفاوت خواهد بود.
بخشي از ابراز نگراني مقامات آمريکا از دخالت روسيه و چين در انتخاباتشان به فضاي سياسي و تبليغاتي عليه دشمنان در اين کشور برميگردد. اخيرا ايران هم به اين فهرست اضافه شده است. چهار کشور در آمريکا در صدر دشمنان قلمداد ميشوند؛ روسيه، ايران، چين و کرهشمالي. البته کرهشمالي بهخاطر مذاکرهاي که بين «کيم جونگ اون»، رهبر اين کشور، و دونالد ترامپ صورت گرفت تا حدودي از اين فهرست خارج شده است، اما درباره سه کشور ديگر اينطور نيست و تمام نگرانيها و تهديداتي که آمريکاييها مدعي آن هستند، درحالحاضر متوجه روسيه، چين و ايران است. از سوي ديگر در اين شرايط نهادهاي اطلاعاتي و امنيتي آمريکا به اين برآورد رسيدهاند که ايران به توانمنديهاي سايبري دست پيدا کرده که ميتواند چنين اقداماتي انجام دهد. برايناساس وقتي حملات سايبري در جايي اتفاق ميافتد، ايران را هم در مظان اتهام قرار ميدهند.
نکته ديگر اينجاست که دخالت در انتخابات يا مسائل داخلي کشورها، ابزاري بوده که ايالات متحده سالها از آن عليه ديگر کشورها، از جمله روسيه و کشورهاي اروپايشرقي مثل اوکراين استفاده ميکرده است. آنها مبتکر جنگافزارهايي بودند و از آن عليه ديگر کشورها استفاده ميکردند، اما هنگامي که ساير کشورها به توانمندي در آن حوزهها، مثل انرژي هستهاي، موشکي و سايبري رسيدند و به آن جنگافزارها دست پيدا کردند، آمريکاييها نتوانستند تحمل کنند، در نتيجه شروع به اتهامزني و تهديد ساير کشورها کردند، درحاليکه ايالات متحده مدعي جريان آزاد اطلاعات بود و بايد اين را در نظر ميگرفت که تکنولوژي مرز نميشناسد، اما درحالحاضر برخلاف مواضع گذشته عمل ميکند و بهطورمثال، دسترسي کاربرها را به بهانه تأثيرگذاري در انتخابات محدود ميکند، اما از آنجا که آمريکاييها مدعي جريان آزاد اطلاعات هستند نميتوانند کتمان کنند که شهروندان آمريکايي بهطورمثال صداي منتقدان سياست خارجي رئيسجمهوري اين کشور را نشنوند. طبيعي است کاري را که آمريکا سالها با روسيه انجام داد، حالا روسها هم ميتوانند انجام دهند. از سوي ديگر چينيها هم چالشهايي را در روابط
تجاري با آمريکا تجربه ميکنند و ممکن است تلاش کنند تا جريان انتخابات اين کشور را به سود خود تغيير دهند. به همين خاطر جمهوريخواهها در آمريکا، چين و دموکراتها روسيه را به دخالت در انتخابات آمريکا متهم ميکنند. در اين بين ايران هم حتما در حد توان تلاش ميکند بر انتخابات در اين کشور تأثير بگذارد. دونالد ترامپ، رئيسجمهوري است که نهتنها از توافق هستهاي خارج شده، بلکه تحريمهاي يکجانبه زيادي را هم عليه ايران اعمال کرده است. پس ايران هم در حد توان تلاش ميکند که روي آراي رأيدهندگان آمريکايي اعمال فشار کند. اين واقعيت قابلکتمان نيست و در اين فضا هر کشوري هر ابزاري را که در اختيار داشته باشد در راستاي منافع خود به کار ميگيرد. در اين شرايط ممکن است شهروندان آمريکايي هم تحتتأثير قرار بگيرند، اما ميزان تأثيرگذاري هر کشور با توجه به توانمنديهايش متفاوت خواهد بود.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.