|

گپی با امیرحسین امیرجلالی

به ‌دنبال آرمان‌شهر انسانی

در نمایشگاه امیرحسین امیرجلالی در گالری ژاله که با استقبال هنرمندان روبه‌رو شده است، 12 اثر روی دیوار رفته است. آثار امیرجلالی نقاشی‌های انتزاعی است که به‌ واسطه وجود مؤلفه‌هایی مانند رنگ‌های خام و بی‌هویت یا حضور بعضی حروف نوشتاری لاتین در آنها می‌توان این آثار را در حوزه پست‌مدرن بررسی کرد. به گفته این هنرمند در این مجموعه انسان امروز و دغدغه‌هایش هیچ نقش و جایگاهی ندارند و آثار فارغ از زمان و جغرافیا یک فضای انتزاعی را ترسیم می‌کند. امیرحسین امیرجلالی متولد 1344 در تهران است و از سال 81 تاکنون نمایشگاه‌هایی در گالری‌های نشر کارنامه- دریابیگی- گیتا- آتشزاد- فرهنگ‌سرای نیاوران- گالری آذر- گالری زاویه- تالار وحدت و... و همچنین در امارات، چین و کره‌جنوبی داشته است.

به‌عنوان هنرمند چطور آغاز کردید و چه شد که به نقاشی روی آوردید؟
از کودکی، بودنِ مدادی در دستم برایم همه‌چیز بود. خلق هر تصویری که با چرخاندن قلمی حاصل می‌شد، همه وجودم را سرشار از امید به زندگی می‌کرد؛ تا اینکه در دوران نوجوانی با طراحی‌های روبنس آشنا شدم و به صورت خود‌آموخته شروع به کار کردم و بعد‌از‌آن بود که متوجه شدم مشتاقم باقی زندگی را در این زمینه کار کنم. در سال 65 که نقاشی را شروع و با استادان مختلف در نقاشی آشنا شدم و کار کردم و تا امروز هم به‌عنوان یک هنرجو در پی فهم تئوریک سبک‌ها و روند شکل‌گیری و خاستگاه پیدایش نگرش‌های مختلف در هنر‌های تجسمی هستم.
برای من جالب است که از شما درباره محتوای آثارتان بپرسم.
محتوای آثار من انسانی است که به دست خود خویشتن را تغییر داده و چون عیوب متعددی را در خود دیده است، اکنون خود را در گذشته به چشم موجودی ناهنجار می‌بیند که باید نام انسان را به چیز دیگری تغییر دهد.
نگاه شما به هنر چگونه است؟
نگاه به هنر باید ریشه‌ای باشد و برای دیدن و درمان این ریشه باید گودالی عمیق حفر کرد که بعد معلوم نیست با چه موجود ناهنجارگونه‌ای برخورد خواهیم داشت.
چرا فضای انتزاعی را برای رساندن پیام و محتوای آثارتان انتخاب کردید؟
چون چیزی که می‌خواهم بگویم، با انتزاع ممزوج است. وقتی از انسان برتر می‌گویم، چه چیزی می‌تواند از این آرمان انتزاعی‌تر باشد. می‌دانم که شاید دست‌نیافتنی باشد؛ ولی دست‌کم باعث می‌شود که درک انسان معاصر از خود مچاله شود و خویشتن خویش را بهترین حالت بودن نداند. برای اینکه بتوانم بودن خویش را درست و منطقی به چالش بکشم، باید از ارتفاعی بلند به خود بنگرم و به ‌نظر فقط در فضای انتزاعی این دغدغه‌ها قابل تصویر‌شدن هستند.
از چه زمانی تدریس را آغاز کردید و تأثیر تدریس نقاشی بر آثارتان چه بوده؟
من از 10 سال پیش شروع به تدریس نقاشی کرده‌ام. البته متأسفانه فقط ساعات بسیار کمی را می‌توانم به این امر اختصاص دهم. هنرجویانم در سبک‌های مختلف بنا به دیدگاه‌شان کار می‌کنند که این باعث می‌شود به ‌طور ناخودآگاه مسائل چه از نظر تئوریک و چه از نظر تکنیکی برایم جا‌افتاده‌تر شوند و به طبع آگاهی من درباره آنها بیشتر شود.
رنگ سفید در آثار شما بسیار غالب است. آیا دلیل خاصی برای این مسئله وجود دارد؟
درباره رنگ سفید باید بگویم که شاید این رنگ و طیف‌های خاکستری برای القای موضوع مد‌نظر من و دغدغه‌هایم بسیار مناسب بود. شاید آنها خلأ لازم را برای القای موضوع اشاره‌شده و دغدغه من بهتر القا کند؛ زیرا این آرمان‌شهرها در فضایی هستند که زمان و مکان مشخصی ندارند و بعد اگر بخواهم رنگی به‌ غیر از سیاه و سفید را در مرکز یا اطراف آن اضافه کنم، بیشتر دیده شود. به قول فیلسوفی بسی دور در آینده پرواز کردم، ناگهان هراسی من را فرا گرفت؛ پس چون به اطراف نگریستم، فقط زمان هم‌زمانم بود.
تا‌جایی‌که می‌دانم، شما یک‌سری آثار فیگوراتیو در فضای رئالیستی هم دارید. چطور این دو فضای انتزاعی و رئالیستی را در کنار هم تعریف می‌کنید؟
درباره کارهای فیگوراتیوم باید عرض کنم که به ‌نظر من آثار کاملا از چندین نظر می‌تواند خوانشی در حیطه هنر معاصر داشته باشد. این نقاشی‌ها سعی کرده از زاویه‌ای دیگر دغدغه من را مورد اصابت قرار دهد. کلا من نقاشی هستم که آثارم ریشه انتقادی شدیدی دارد و موضوع انتقادم بر حواشی انسان نیست؛ بلکه بر خود موجودیت‌مان است و خواستم تغییر بنیادین آنهاست؛ چرا‌که من به دنبال آرمان‌شهری هستم که به دست آرمان انسانم ساخته خواهد شد.

در نمایشگاه امیرحسین امیرجلالی در گالری ژاله که با استقبال هنرمندان روبه‌رو شده است، 12 اثر روی دیوار رفته است. آثار امیرجلالی نقاشی‌های انتزاعی است که به‌ واسطه وجود مؤلفه‌هایی مانند رنگ‌های خام و بی‌هویت یا حضور بعضی حروف نوشتاری لاتین در آنها می‌توان این آثار را در حوزه پست‌مدرن بررسی کرد. به گفته این هنرمند در این مجموعه انسان امروز و دغدغه‌هایش هیچ نقش و جایگاهی ندارند و آثار فارغ از زمان و جغرافیا یک فضای انتزاعی را ترسیم می‌کند. امیرحسین امیرجلالی متولد 1344 در تهران است و از سال 81 تاکنون نمایشگاه‌هایی در گالری‌های نشر کارنامه- دریابیگی- گیتا- آتشزاد- فرهنگ‌سرای نیاوران- گالری آذر- گالری زاویه- تالار وحدت و... و همچنین در امارات، چین و کره‌جنوبی داشته است.

به‌عنوان هنرمند چطور آغاز کردید و چه شد که به نقاشی روی آوردید؟
از کودکی، بودنِ مدادی در دستم برایم همه‌چیز بود. خلق هر تصویری که با چرخاندن قلمی حاصل می‌شد، همه وجودم را سرشار از امید به زندگی می‌کرد؛ تا اینکه در دوران نوجوانی با طراحی‌های روبنس آشنا شدم و به صورت خود‌آموخته شروع به کار کردم و بعد‌از‌آن بود که متوجه شدم مشتاقم باقی زندگی را در این زمینه کار کنم. در سال 65 که نقاشی را شروع و با استادان مختلف در نقاشی آشنا شدم و کار کردم و تا امروز هم به‌عنوان یک هنرجو در پی فهم تئوریک سبک‌ها و روند شکل‌گیری و خاستگاه پیدایش نگرش‌های مختلف در هنر‌های تجسمی هستم.
برای من جالب است که از شما درباره محتوای آثارتان بپرسم.
محتوای آثار من انسانی است که به دست خود خویشتن را تغییر داده و چون عیوب متعددی را در خود دیده است، اکنون خود را در گذشته به چشم موجودی ناهنجار می‌بیند که باید نام انسان را به چیز دیگری تغییر دهد.
نگاه شما به هنر چگونه است؟
نگاه به هنر باید ریشه‌ای باشد و برای دیدن و درمان این ریشه باید گودالی عمیق حفر کرد که بعد معلوم نیست با چه موجود ناهنجارگونه‌ای برخورد خواهیم داشت.
چرا فضای انتزاعی را برای رساندن پیام و محتوای آثارتان انتخاب کردید؟
چون چیزی که می‌خواهم بگویم، با انتزاع ممزوج است. وقتی از انسان برتر می‌گویم، چه چیزی می‌تواند از این آرمان انتزاعی‌تر باشد. می‌دانم که شاید دست‌نیافتنی باشد؛ ولی دست‌کم باعث می‌شود که درک انسان معاصر از خود مچاله شود و خویشتن خویش را بهترین حالت بودن نداند. برای اینکه بتوانم بودن خویش را درست و منطقی به چالش بکشم، باید از ارتفاعی بلند به خود بنگرم و به ‌نظر فقط در فضای انتزاعی این دغدغه‌ها قابل تصویر‌شدن هستند.
از چه زمانی تدریس را آغاز کردید و تأثیر تدریس نقاشی بر آثارتان چه بوده؟
من از 10 سال پیش شروع به تدریس نقاشی کرده‌ام. البته متأسفانه فقط ساعات بسیار کمی را می‌توانم به این امر اختصاص دهم. هنرجویانم در سبک‌های مختلف بنا به دیدگاه‌شان کار می‌کنند که این باعث می‌شود به ‌طور ناخودآگاه مسائل چه از نظر تئوریک و چه از نظر تکنیکی برایم جا‌افتاده‌تر شوند و به طبع آگاهی من درباره آنها بیشتر شود.
رنگ سفید در آثار شما بسیار غالب است. آیا دلیل خاصی برای این مسئله وجود دارد؟
درباره رنگ سفید باید بگویم که شاید این رنگ و طیف‌های خاکستری برای القای موضوع مد‌نظر من و دغدغه‌هایم بسیار مناسب بود. شاید آنها خلأ لازم را برای القای موضوع اشاره‌شده و دغدغه من بهتر القا کند؛ زیرا این آرمان‌شهرها در فضایی هستند که زمان و مکان مشخصی ندارند و بعد اگر بخواهم رنگی به‌ غیر از سیاه و سفید را در مرکز یا اطراف آن اضافه کنم، بیشتر دیده شود. به قول فیلسوفی بسی دور در آینده پرواز کردم، ناگهان هراسی من را فرا گرفت؛ پس چون به اطراف نگریستم، فقط زمان هم‌زمانم بود.
تا‌جایی‌که می‌دانم، شما یک‌سری آثار فیگوراتیو در فضای رئالیستی هم دارید. چطور این دو فضای انتزاعی و رئالیستی را در کنار هم تعریف می‌کنید؟
درباره کارهای فیگوراتیوم باید عرض کنم که به ‌نظر من آثار کاملا از چندین نظر می‌تواند خوانشی در حیطه هنر معاصر داشته باشد. این نقاشی‌ها سعی کرده از زاویه‌ای دیگر دغدغه من را مورد اصابت قرار دهد. کلا من نقاشی هستم که آثارم ریشه انتقادی شدیدی دارد و موضوع انتقادم بر حواشی انسان نیست؛ بلکه بر خود موجودیت‌مان است و خواستم تغییر بنیادین آنهاست؛ چرا‌که من به دنبال آرمان‌شهری هستم که به دست آرمان انسانم ساخته خواهد شد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.