|

نامزد جمال خاشقجی: سکوت عربستان باعث وحشتم شد

خدیجه چنگیز، نامزد جمال خاشقجی، روزنامه‌نویس عربستانی که ماجرای ناپدیدشدن و قتل احتمالی او هفته گذشته صدر اخبار تمام رسانه‌های جهان را به خود اختصاص داده، با انتشار یادداشتی در نیویورک‌تایمز با عنوان «نامزد من، جمال خاشقجی یک میهن‌پرست تنها بود»، به ماجرای ناپدیدشدن این روزنامه‌نگار در روز تولدش پرداخت. او مهم‌ترین شاهد و عامل افشای جنایت بود. خانم چنگیز اهل ترکیه و دانشجوی دکترا در دانشگاه استانبول، همراه خاشقجی تا ورودی کنسولگری عربستان رفت تا او مدارک لازم برای ازدواج را از سفارت دریافت کند. بخش‌هایی از یادداشت او را می‌خوانیم: من و جمال خاشقجی اولین‌بار در اردیبهشت در جریان کنفرانسی در استانبول دیدار کردیم. من با کارهای او آشنا بودم . من شخصیت او را تحسین می‌‌کردم؛ خرد او و شجاعت برای بالابردن سطح پرسشگری سیاسی در این بخش از جهان و شور و شوق مشترک ما برای دموکراسی، حقوق بشر و آزادی- اصولی اساسی که او برایشان مبارزه می‌کرد- سبب تعمیق ارتباط ما شد. خانواده جمال در اصل از شهر قیصریه ترکیه بودند. او بیش از 30 سال سابقه کار روزنامه‌نگاری داشت. او به سراسر جهان سفر کرده بود، اما عربستان سعودی را بیش از هر جای دیگر دوست داشت. بااین‌حال در وطن جایی برای او وجود نداشت و در زمان سرکوب روشنفکران و فعالانی که از شاهزاده محمدبن‌سلمان انتقاد کردند، با دو چمدان از عربستان سعودی فرار کرد. با‌این‌حال جمال وطن‌پرست بود. وقتی از او با عنوان مخالف یاد می‌کردند، این تعریف را رد می‌کرد و می‌گفت: «من روزنامه‌نگاری مستقل هستم که از قلم خود به نفع کشورم استفاده می‌کنم». صبح روز دوم اکتبر (10 مهر) به کنسولگری سعودی رفتیم تا مدارکی را که طلاقش را تأیید می‌کرد، دریافت کند. آن روز تصمیم گرفتم به دانشگاه نروم و با هم رفتیم. نمی‌دانست چه اتفاقی می‌افتد. مقام رسمی کنسولگری که وی را مطلع کرده بود مدارک رسیده، به او گفته بود ساعت يك بعدازظهر در کنسولگری سعودی حضور پیدا کند. در راه برای بقیه روز برنامه‌ریزی می‌کردیم. قصد داشتیم وسایل مورد نیاز خانه جدیدمان را ببینیم و شام را با دوستان و اعضای خانواده باشیم. وقتی به کنسولگری رسیدیم، یک‌راست رفت داخل. به من گفت اگر نتوانستم زود از او خبر بگیرم، به مقامات ترکیه اطلاع بدهم. اگر می‌دانستم این آخرین‌بار است که جمال را می‌بینم، خودم هم به کنسولگری سعودی می‌رفتم. بقیه‌اش جزء تاریخ است: هرگز از آن ساختمان بیرون نیامد و من هم با او آنجا گم شدم. قرار بود ما تا الان ازدواج کرده باشیم. روزها گذشت و هر صبح بیدار می‌شوم به این امید که از او بشنوم. گمانه‌زنی‌ها درباره سرنوشت او را مقامات تأیید نکرده‌اند، اما سکوت عربستان سعودی باعث وحشتم می‌شود. آیا آنها جمال را کشته‌اند؟ جمال علیه سرکوب سخن می‌گفت و قربانی آن شد که همه عمر آزادی مردم عربستان را می‌خواست. اگر او مرده است که امیدوارم این‌طور نباشد، هزاران جمال صدای او و افکار او پژواک می‌شوند؛ سرکوب تا ابد ادامه نخواهد یافت. مستبدان سرانجام سزای گناهانشان را خواهند دید. اگر اتهامات درست باشد و فرستادگان محمدبن‌سلمان او را کشته باشند، او یک شهید است. فقط من او را از دست نداده‌ام، هر انسان دارای وجدان و اخلاقی او را از دست داده است. محکوم‌کردن این اقدام کافی نیست. افرادی که او را از ما گرفتند، صرف‌نظر از موقعیت سیاسی‌شان باید جواب پس بدهند و براساس ضوابط کاملا قانونی مجازات شوند.

خدیجه چنگیز، نامزد جمال خاشقجی، روزنامه‌نویس عربستانی که ماجرای ناپدیدشدن و قتل احتمالی او هفته گذشته صدر اخبار تمام رسانه‌های جهان را به خود اختصاص داده، با انتشار یادداشتی در نیویورک‌تایمز با عنوان «نامزد من، جمال خاشقجی یک میهن‌پرست تنها بود»، به ماجرای ناپدیدشدن این روزنامه‌نگار در روز تولدش پرداخت. او مهم‌ترین شاهد و عامل افشای جنایت بود. خانم چنگیز اهل ترکیه و دانشجوی دکترا در دانشگاه استانبول، همراه خاشقجی تا ورودی کنسولگری عربستان رفت تا او مدارک لازم برای ازدواج را از سفارت دریافت کند. بخش‌هایی از یادداشت او را می‌خوانیم: من و جمال خاشقجی اولین‌بار در اردیبهشت در جریان کنفرانسی در استانبول دیدار کردیم. من با کارهای او آشنا بودم . من شخصیت او را تحسین می‌‌کردم؛ خرد او و شجاعت برای بالابردن سطح پرسشگری سیاسی در این بخش از جهان و شور و شوق مشترک ما برای دموکراسی، حقوق بشر و آزادی- اصولی اساسی که او برایشان مبارزه می‌کرد- سبب تعمیق ارتباط ما شد. خانواده جمال در اصل از شهر قیصریه ترکیه بودند. او بیش از 30 سال سابقه کار روزنامه‌نگاری داشت. او به سراسر جهان سفر کرده بود، اما عربستان سعودی را بیش از هر جای دیگر دوست داشت. بااین‌حال در وطن جایی برای او وجود نداشت و در زمان سرکوب روشنفکران و فعالانی که از شاهزاده محمدبن‌سلمان انتقاد کردند، با دو چمدان از عربستان سعودی فرار کرد. با‌این‌حال جمال وطن‌پرست بود. وقتی از او با عنوان مخالف یاد می‌کردند، این تعریف را رد می‌کرد و می‌گفت: «من روزنامه‌نگاری مستقل هستم که از قلم خود به نفع کشورم استفاده می‌کنم». صبح روز دوم اکتبر (10 مهر) به کنسولگری سعودی رفتیم تا مدارکی را که طلاقش را تأیید می‌کرد، دریافت کند. آن روز تصمیم گرفتم به دانشگاه نروم و با هم رفتیم. نمی‌دانست چه اتفاقی می‌افتد. مقام رسمی کنسولگری که وی را مطلع کرده بود مدارک رسیده، به او گفته بود ساعت يك بعدازظهر در کنسولگری سعودی حضور پیدا کند. در راه برای بقیه روز برنامه‌ریزی می‌کردیم. قصد داشتیم وسایل مورد نیاز خانه جدیدمان را ببینیم و شام را با دوستان و اعضای خانواده باشیم. وقتی به کنسولگری رسیدیم، یک‌راست رفت داخل. به من گفت اگر نتوانستم زود از او خبر بگیرم، به مقامات ترکیه اطلاع بدهم. اگر می‌دانستم این آخرین‌بار است که جمال را می‌بینم، خودم هم به کنسولگری سعودی می‌رفتم. بقیه‌اش جزء تاریخ است: هرگز از آن ساختمان بیرون نیامد و من هم با او آنجا گم شدم. قرار بود ما تا الان ازدواج کرده باشیم. روزها گذشت و هر صبح بیدار می‌شوم به این امید که از او بشنوم. گمانه‌زنی‌ها درباره سرنوشت او را مقامات تأیید نکرده‌اند، اما سکوت عربستان سعودی باعث وحشتم می‌شود. آیا آنها جمال را کشته‌اند؟ جمال علیه سرکوب سخن می‌گفت و قربانی آن شد که همه عمر آزادی مردم عربستان را می‌خواست. اگر او مرده است که امیدوارم این‌طور نباشد، هزاران جمال صدای او و افکار او پژواک می‌شوند؛ سرکوب تا ابد ادامه نخواهد یافت. مستبدان سرانجام سزای گناهانشان را خواهند دید. اگر اتهامات درست باشد و فرستادگان محمدبن‌سلمان او را کشته باشند، او یک شهید است. فقط من او را از دست نداده‌ام، هر انسان دارای وجدان و اخلاقی او را از دست داده است. محکوم‌کردن این اقدام کافی نیست. افرادی که او را از ما گرفتند، صرف‌نظر از موقعیت سیاسی‌شان باید جواب پس بدهند و براساس ضوابط کاملا قانونی مجازات شوند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.