نقل قول ناطقنوري از امام (ره) درباره نخستوزیر دوره جنگ
شرق: اكبر ناطقنوري و محمدكاظم انبارلوئي روايت خودشان را از ماجراي 99 نفر منتشر كردند. گروه ۹۹ نفر به مخالفان ميرحسين موسوي در مجلس دوم اشاره دارد. اين اصطلاح پس از ماجراي رأي مخالف ۹۹ نفر از نمايندگان مجلس دوره دوم به نخستوزيري موسوي، باوجود حمايت امام خميني از موسوي رايج شد.
ناطقنوري به جماران گفته است: «اتفاقا شيوه برخورد و تعامل آقاي خامنهاي -بهعنوان رئيسجمهور- با امام، نشانگر آزادانديشي امام است؛ اينکه رئيسجمهور به خودش اجازه ميدهد برخلاف نظر رهبري به نظر خودش عمل کند. يعني مسئله مولوي و ارشادي که من جز طرفدارانش بودم و الان هم هستم و امام آن را آموزش داد. يعني امام اين فرصت را ميدهد که رئيسجمهور صريحا در مشهد و در تهران در سخنرانياش اعلام کند که من نظرم آقاي موسوي نيست و حجتي براي معرفي ايشان بهعنوان نخستوزير ندارم. اینطور نبود که آيتالله خامنهاي امام را نشناسد؛ ايشان و مرحوم آقاي هاشمي جزء شاگردان و ارادتمندان نزديک و اصحاب سرّ امام هستند.
اما آيتالله خامنهاي به خودش اجازه ميدهد نظرش را بگويد؛ هرچند نظر امام چيز ديگري باشد. ايشان ميگويد من حجت ندارم؛ اگر امام حجت دارند امر کنند، من انجام دهم. امام در اين قضيه خيلي عجيبوغريب عمل کرده است و ميگويد من امر نميکنم.
اما نظرم را ميگويم. البته دخالت امام در اينجا هم بهخاطر مسئله جنگ است. علت اصرار امام اين بود که آقاي محسن رضايي از جنگ آمده و گزارش داده که اگر مهندس موسوي تضعيف شود و يا مجددا انتخاب نشود، در جبههها دودستگي و اختلاف ايجاد شده و ما ضربه ميخوريم. خب! اينجا بحث منافع ملي مطرح است؛ لذا امام ميايستند».
ناطقنوري در ادامه گفته است: «بحث خيلي داغ ميشود. در مجلس هم عليه آيتالله خامنهاي و عدهاي موضع ميگيرند که ايشان دارد ضد ولايتفقيه ميشود. من يک روز رفتم منزل مرحوم آقاي هاشمي، عصر پنجشنبه بود، ايشان در حياط نشسته بود و داشت براي خطبههاي نماز جمعهاش مطالعه ميکرد. خب ما باهم در حزب جمهوري اسلامي بوديم و بعضي احساس ميکردند که ما از مخالفين آقاي مهندس موسوي هستيم. من به آقاي هاشمي گفتم که اين قصه امام و آقاي خامنهاي را یکجوری حل کنيد، در جامعه بد شده است. امام روي مهندس موسوي اصرار داشت و آقاي خامنهاي ميگويد من حجت ندارم. امام اگر حجت دارد، حکم کند. مرحوم آقاي هاشمي بلند شد، اول شروع به گريستن کرد، چون وضع خيلي بد شده بود. از طرفي دلش براي آقاي خامنهاي ميسوخت که در اين قضيه تحت فشار قرار گرفته و از طرف ديگر نظر امام اين بود. بعد به من انتقاد کرد و گفت که شماها داريد آقاي خامنهاي را بدبخت ميکنيد! گفتم به ما چه؟ من کارهاي نيستم، آقاي خامنهاي نظر خودش را دارد و ميگويد من حجت ندارم. آقا اگر حجت دارند، حکم کنند. من گفتم که آقاي هاشمي! آقاي خامنهاي ميگويد که من حجت ندارم امام اگر حجت دارد
دستور بدهد، حکم کند. آقاي هاشمي گفت همين جمله را خودت به امام بگو. من گفتم مشکل ندارم، شما يک وقت ملاقات بگير من ميروم. همانجا باهم صحبت کرديم که تنها بروم يا دو، سه نفر شويم و تصميم گرفتيم که حضرات آيات مهدويکني، يزدي و جنتي هم باشند».
ناطقنوري در ادامه افزود: «ما دو نفر تصميم گرفتيم که اگر ايشان موافق هستند، باهم برويم. خب امام اين دوستان را قبول داشتند. قبل از رفتن، چهارنفري قرار گذاشتيم که جا نخوريم، چون در جلسه با امام، افراد زود جا ميخورند؛ يعني امام يک نگاه که ميکرد، جذبه ايشان آدم را ميگرفت، نميتوانست ديگر حرف بزند. گفتيم جا نخوريم با امام بحث کنيم.
رفتيم؛ مرحوم آقاي مهدوي بالا و نزديک به امام نشسته بود، ايشان اول صحبت کرد، بعد آقاي جنتي و سپس آقاي يزدي. من کوچکتر بودم و دم در روبهروي امام نشسته بودم. الان فکر ميکنم که چه جرئتي داشتم. گفتم: حضرت امام! اولا هرکس نخستوزير شود، من نميخواهم وزير کشور بمانم، اينجا که حرف من تمام شد، مرحوم آقاي مهدويکني وارد حرف من شد و گفت حضرت امام اين آقاي ناطق فاتحه خودش را خوانده است.
من ادامه دادم ثانيا آقاي خامنهاي ميگويد من حجت ندارم و امام اگر حجت دارند، حکم کنند. امام که اخمهايش درهم بود، نگاهي به من کرد؛ ذاتا امام از آدمهاي شجاع خوشش ميآمد و به همين نسبت از ترسوها بدش ميآمد -من چندجا اين موضوع را امتحان کردم- يک نگاهي به من کرد و گفت من حکم نميکنم و ادامه داد اما به عنوان يک شهروند ميتوانم نظر خودم را بگويم. من نظرم مهندس موسوي است».
ناطقنوري در ادامه با اشاره به اينكه اينجا عليالقاعده بايد حرفها تمام شود، افزود: «اين جمله امام خيلي هوشمندانه بود اما قرار بود ما جا نخوريم؛ گفتم حضرت امام! شما که يک شهروند عادي نيستيد، شما وقتي نظر ميدهيد کل کشور از آن متأثر ميشود و غير از آن کسي نميتواند عمل کند؛ ايشان فرمود که من به عنوان يک شهروند اعلام ميکنم غير از مهندس موسوي هرکس باشد خيانت به اسلام است. اين عبارت امام بحث را تمام کرد و ما جواب را گرفتيم. چهار نفري بلند شديم و امام بحث را تمام کرد و ما با يک ماشين نزد آقاي خامنهاي رفتيم، من خودم رانندگي کردم. گفتيم که امام حکم نکرد ولي يک جملهاي گفت که مهمتر از حکم است؛ فرمود من به عنوان شهروند اعلام ميکنم غير از مهندس موسوي هرکس باشد خيانت به اسلام است. اين موضوع بحث را حل کرد؛ بنابراین آقاي خامنهاي وقتي آقاي مهندس موسوي را در مجلس معرفي ميکند باز هم به عنوان حکم تلقي نميکند و ميگويد بهطور اضطراری معرفي ميکنم».
امام گفت نظر من روي موسوي است
محمدكاظم انبارلويي، مديرمسئول رسالت، هم به ايرنا گفته است: «دوره اول رئيسجمهوري آقاي خامنهاي تمام شده بود و ايشان ميخواست براي بار دوم نامزد شود. براي همين پيش امام رفتند و شرط گذاشتند يا ديگر آقاي موسوي نخستوزير نباشد يا امام اجازه دهند که ايشان براي بار دوم نامزد رياست جمهوري نشوند. چون اختلافات ايشان با مهندس موسوي زياد بود و آقاي موسوي از نظر گرايش سياسي در نقطه مقابل آقاي خامنهاي قرار داشت. امام پيشنهاد آقاي خامنهاي را پذيرفت و گفت شما نامزد انتخابات رياست جمهوري شويد. انتخابات برگزار و ايشان دومرتبه رئيسجمهور شد. حال کشمکشي بين احزاب و نيروهاي سياسي برپا شده بود که نخستوزير چه کسي باشد. برخي نظرشان روي آقاي ولايتي بود و بعضي ميرسليم و عدهاي هم آقاي زوارهاي را مناسب ميدانستند. اما اين بحثها به نتيجه نرسيد. در اين جدال عدهاي از نمايندگان مجلس هم نامهاي به امام نوشتند به اين مضمون که «اگر در شرايط فعلي مهندس موسوي دوباره نخستوزير نشود به جبهههاي جنگ لطمه وارد ميشود» بعضي از فرماندهان نظامي هم نامهاي به امام نوشتند که الان بايد تصويري از ثبات نظامي در کشور وجود داشته باشد و تغيير
نخستوزير درست نيست.
او گفته چهرههاي شاخص اين نمايندگان آقايان هاشميرفسنجاني، مهدي کروبي، هادي غفاري و موسويخويينيها و نظاميان محسن رضايي و بعضي ديگر بودند». انبارلويي در ادامه گفته است: «امام گفتند من هم همين نظر را دارم، اما نمايندگان مجلس خودشان بايد تصميم بگيرند. آقاي خامنهاي از سويي تمايلي به معرفي مهندس موسوي نداشت و از طرفي نميخواست مقابل نظر امام بايستد. ايشان در واقع ناچار شد موسوي را به مجلس معرفي کند. بنابراين 99 نفر از نمايندگان به آقاي ميرحسين رأي ندادند. غوغايي در کشور راه افتاد که اينها امام را قبول ندارند. آن موقع انتظار جامعه اين بود که وقتي امام نظري را ميدهند نبايد مخالفتي با حرف ايشان شود. اما واقعا نظر امام اين نبود. ايشان گفته بودند نظر من روي آقاي موسوي است، اما مجلس بايد کار خود را بکند؛ چراکه اگر قرار بود همه نظر موافق نظر امام بدهند که مجلس بيمعنا ميشد».
شرق: اكبر ناطقنوري و محمدكاظم انبارلوئي روايت خودشان را از ماجراي 99 نفر منتشر كردند. گروه ۹۹ نفر به مخالفان ميرحسين موسوي در مجلس دوم اشاره دارد. اين اصطلاح پس از ماجراي رأي مخالف ۹۹ نفر از نمايندگان مجلس دوره دوم به نخستوزيري موسوي، باوجود حمايت امام خميني از موسوي رايج شد.
ناطقنوري به جماران گفته است: «اتفاقا شيوه برخورد و تعامل آقاي خامنهاي -بهعنوان رئيسجمهور- با امام، نشانگر آزادانديشي امام است؛ اينکه رئيسجمهور به خودش اجازه ميدهد برخلاف نظر رهبري به نظر خودش عمل کند. يعني مسئله مولوي و ارشادي که من جز طرفدارانش بودم و الان هم هستم و امام آن را آموزش داد. يعني امام اين فرصت را ميدهد که رئيسجمهور صريحا در مشهد و در تهران در سخنرانياش اعلام کند که من نظرم آقاي موسوي نيست و حجتي براي معرفي ايشان بهعنوان نخستوزير ندارم. اینطور نبود که آيتالله خامنهاي امام را نشناسد؛ ايشان و مرحوم آقاي هاشمي جزء شاگردان و ارادتمندان نزديک و اصحاب سرّ امام هستند.
اما آيتالله خامنهاي به خودش اجازه ميدهد نظرش را بگويد؛ هرچند نظر امام چيز ديگري باشد. ايشان ميگويد من حجت ندارم؛ اگر امام حجت دارند امر کنند، من انجام دهم. امام در اين قضيه خيلي عجيبوغريب عمل کرده است و ميگويد من امر نميکنم.
اما نظرم را ميگويم. البته دخالت امام در اينجا هم بهخاطر مسئله جنگ است. علت اصرار امام اين بود که آقاي محسن رضايي از جنگ آمده و گزارش داده که اگر مهندس موسوي تضعيف شود و يا مجددا انتخاب نشود، در جبههها دودستگي و اختلاف ايجاد شده و ما ضربه ميخوريم. خب! اينجا بحث منافع ملي مطرح است؛ لذا امام ميايستند».
ناطقنوري در ادامه گفته است: «بحث خيلي داغ ميشود. در مجلس هم عليه آيتالله خامنهاي و عدهاي موضع ميگيرند که ايشان دارد ضد ولايتفقيه ميشود. من يک روز رفتم منزل مرحوم آقاي هاشمي، عصر پنجشنبه بود، ايشان در حياط نشسته بود و داشت براي خطبههاي نماز جمعهاش مطالعه ميکرد. خب ما باهم در حزب جمهوري اسلامي بوديم و بعضي احساس ميکردند که ما از مخالفين آقاي مهندس موسوي هستيم. من به آقاي هاشمي گفتم که اين قصه امام و آقاي خامنهاي را یکجوری حل کنيد، در جامعه بد شده است. امام روي مهندس موسوي اصرار داشت و آقاي خامنهاي ميگويد من حجت ندارم. امام اگر حجت دارد، حکم کند. مرحوم آقاي هاشمي بلند شد، اول شروع به گريستن کرد، چون وضع خيلي بد شده بود. از طرفي دلش براي آقاي خامنهاي ميسوخت که در اين قضيه تحت فشار قرار گرفته و از طرف ديگر نظر امام اين بود. بعد به من انتقاد کرد و گفت که شماها داريد آقاي خامنهاي را بدبخت ميکنيد! گفتم به ما چه؟ من کارهاي نيستم، آقاي خامنهاي نظر خودش را دارد و ميگويد من حجت ندارم. آقا اگر حجت دارند، حکم کنند. من گفتم که آقاي هاشمي! آقاي خامنهاي ميگويد که من حجت ندارم امام اگر حجت دارد
دستور بدهد، حکم کند. آقاي هاشمي گفت همين جمله را خودت به امام بگو. من گفتم مشکل ندارم، شما يک وقت ملاقات بگير من ميروم. همانجا باهم صحبت کرديم که تنها بروم يا دو، سه نفر شويم و تصميم گرفتيم که حضرات آيات مهدويکني، يزدي و جنتي هم باشند».
ناطقنوري در ادامه افزود: «ما دو نفر تصميم گرفتيم که اگر ايشان موافق هستند، باهم برويم. خب امام اين دوستان را قبول داشتند. قبل از رفتن، چهارنفري قرار گذاشتيم که جا نخوريم، چون در جلسه با امام، افراد زود جا ميخورند؛ يعني امام يک نگاه که ميکرد، جذبه ايشان آدم را ميگرفت، نميتوانست ديگر حرف بزند. گفتيم جا نخوريم با امام بحث کنيم.
رفتيم؛ مرحوم آقاي مهدوي بالا و نزديک به امام نشسته بود، ايشان اول صحبت کرد، بعد آقاي جنتي و سپس آقاي يزدي. من کوچکتر بودم و دم در روبهروي امام نشسته بودم. الان فکر ميکنم که چه جرئتي داشتم. گفتم: حضرت امام! اولا هرکس نخستوزير شود، من نميخواهم وزير کشور بمانم، اينجا که حرف من تمام شد، مرحوم آقاي مهدويکني وارد حرف من شد و گفت حضرت امام اين آقاي ناطق فاتحه خودش را خوانده است.
من ادامه دادم ثانيا آقاي خامنهاي ميگويد من حجت ندارم و امام اگر حجت دارند، حکم کنند. امام که اخمهايش درهم بود، نگاهي به من کرد؛ ذاتا امام از آدمهاي شجاع خوشش ميآمد و به همين نسبت از ترسوها بدش ميآمد -من چندجا اين موضوع را امتحان کردم- يک نگاهي به من کرد و گفت من حکم نميکنم و ادامه داد اما به عنوان يک شهروند ميتوانم نظر خودم را بگويم. من نظرم مهندس موسوي است».
ناطقنوري در ادامه با اشاره به اينكه اينجا عليالقاعده بايد حرفها تمام شود، افزود: «اين جمله امام خيلي هوشمندانه بود اما قرار بود ما جا نخوريم؛ گفتم حضرت امام! شما که يک شهروند عادي نيستيد، شما وقتي نظر ميدهيد کل کشور از آن متأثر ميشود و غير از آن کسي نميتواند عمل کند؛ ايشان فرمود که من به عنوان يک شهروند اعلام ميکنم غير از مهندس موسوي هرکس باشد خيانت به اسلام است. اين عبارت امام بحث را تمام کرد و ما جواب را گرفتيم. چهار نفري بلند شديم و امام بحث را تمام کرد و ما با يک ماشين نزد آقاي خامنهاي رفتيم، من خودم رانندگي کردم. گفتيم که امام حکم نکرد ولي يک جملهاي گفت که مهمتر از حکم است؛ فرمود من به عنوان شهروند اعلام ميکنم غير از مهندس موسوي هرکس باشد خيانت به اسلام است. اين موضوع بحث را حل کرد؛ بنابراین آقاي خامنهاي وقتي آقاي مهندس موسوي را در مجلس معرفي ميکند باز هم به عنوان حکم تلقي نميکند و ميگويد بهطور اضطراری معرفي ميکنم».
امام گفت نظر من روي موسوي است
محمدكاظم انبارلويي، مديرمسئول رسالت، هم به ايرنا گفته است: «دوره اول رئيسجمهوري آقاي خامنهاي تمام شده بود و ايشان ميخواست براي بار دوم نامزد شود. براي همين پيش امام رفتند و شرط گذاشتند يا ديگر آقاي موسوي نخستوزير نباشد يا امام اجازه دهند که ايشان براي بار دوم نامزد رياست جمهوري نشوند. چون اختلافات ايشان با مهندس موسوي زياد بود و آقاي موسوي از نظر گرايش سياسي در نقطه مقابل آقاي خامنهاي قرار داشت. امام پيشنهاد آقاي خامنهاي را پذيرفت و گفت شما نامزد انتخابات رياست جمهوري شويد. انتخابات برگزار و ايشان دومرتبه رئيسجمهور شد. حال کشمکشي بين احزاب و نيروهاي سياسي برپا شده بود که نخستوزير چه کسي باشد. برخي نظرشان روي آقاي ولايتي بود و بعضي ميرسليم و عدهاي هم آقاي زوارهاي را مناسب ميدانستند. اما اين بحثها به نتيجه نرسيد. در اين جدال عدهاي از نمايندگان مجلس هم نامهاي به امام نوشتند به اين مضمون که «اگر در شرايط فعلي مهندس موسوي دوباره نخستوزير نشود به جبهههاي جنگ لطمه وارد ميشود» بعضي از فرماندهان نظامي هم نامهاي به امام نوشتند که الان بايد تصويري از ثبات نظامي در کشور وجود داشته باشد و تغيير
نخستوزير درست نيست.
او گفته چهرههاي شاخص اين نمايندگان آقايان هاشميرفسنجاني، مهدي کروبي، هادي غفاري و موسويخويينيها و نظاميان محسن رضايي و بعضي ديگر بودند». انبارلويي در ادامه گفته است: «امام گفتند من هم همين نظر را دارم، اما نمايندگان مجلس خودشان بايد تصميم بگيرند. آقاي خامنهاي از سويي تمايلي به معرفي مهندس موسوي نداشت و از طرفي نميخواست مقابل نظر امام بايستد. ايشان در واقع ناچار شد موسوي را به مجلس معرفي کند. بنابراين 99 نفر از نمايندگان به آقاي ميرحسين رأي ندادند. غوغايي در کشور راه افتاد که اينها امام را قبول ندارند. آن موقع انتظار جامعه اين بود که وقتي امام نظري را ميدهند نبايد مخالفتي با حرف ايشان شود. اما واقعا نظر امام اين نبود. ايشان گفته بودند نظر من روي آقاي موسوي است، اما مجلس بايد کار خود را بکند؛ چراکه اگر قرار بود همه نظر موافق نظر امام بدهند که مجلس بيمعنا ميشد».
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.