آینه
فرهیختگان
جوانان اصولگرا به خدا نامه بنویسند!
در گفتوگو با مرتضی نبوی: در کشورهای دیگر یکسری دانشگاههای مخصوص وجود دارند که مسئولیت آنها تربیت کادرهای سیاسی است اما ما هنوز یک تشکل خوب نداریم که این کار انجام شود. بعضی دانشگاهها مثلا دانشگاه امام صادق(ع) این کار را تا حدی انجام میدهند، ولی نه به صورتی که خیلی کامل و جامع باشد... تجربه بنده از برخوردهای ایشان این است که رویکرد آقای خاتمی هیچوقت یک رویکرد شفاف نبوده است. بهعنوان مثال در دوران اصلاحات سردبیر ما آقای انبارلویی همیشه میگفتند وقتی آقای خاتمی سخنرانی میکند، یکسری تیتر و سوتیتر برای ما درست میکند و یکسری تیتر و سوتیتر برای جناح خود! بهعبارتی طوری سخن میگوید که همه برای ایشان دست بزنند و هورا بکشند. این هم مشکل کشور را حل نمیکند. یک جاهایی ضرورت داشت ایشان جایگاه خویش را درون ساختار انقلاب تثبیت و دفاع کند، سریع به میدان نیامد و موضع نگرفت. البته در مواردی هم خوب عمل و ایستادگی کرد. در مجموع ایشان به هر دلیل عمدتا مواضع شفاف نمیگرفت. ضمن اینکه در مقطع هشت سالی که سرکار بودند گاهی خیلی خوب در مقابل اصلاحطلبان ایستاد ولی گاهی هم از کسانی که ساختارشکنی کرده بودند، حمایت کرد. موضع
غیرشفاف آقای خاتمی باعث شده که نشود به ایشان و مواضع و پیشنهادهایشان تکیه کرد. حتی این روش باعث شد در زمانی که سرکار بودند اصلاحطلبان واژه عبور از خاتمی را تکرار کنند. همانطور که اختلاف درون اصولگرایان وجود دارد، درون اصلاحطلبها شاید بیشتر هم باشد. نهایتا ممکن است هر دو نفر هم یکدیگر را قبول نداشته باشند. حالا اگرچه یک عده همچنان از آقای خاتمی حمایت میکنند و همچنان ایشان را در رأس اصلاحات بهشمار میبرند، در عمل پایبند نیستند.
کیهان
گزارش مستند کیهان از نگاه ساندیسی اصلاحطلبان به روحانی
نسبت گردانندگان طیف موسوم به اصلاحطلب با نظام و دولت جمهوری اسلامی چیست؟ پاسخ به این سؤال متوقف به این است که بپرسیم آنها اصطلاحا با خودشان و ادعای وفاداری به نظام در کسوت «اصلاحطلبی» چندچندند؟ سران این طیف ادعا میکنند با نظام و انقلاب هستند اما نظام از ظرفیت آنها استفاده نمیکند. یعنی از خود رفع اتهام میکنند و نظام را در موضع اتهام مینشانند؛ درحالیکه واقعیت به شهادت برخی فعالان همین طیف، خلاف این است. آنها نه با نظام و نه حتی با دولتی که مدعی حمایت هستند، رو راست نبودهاند و همواره به اراده با خویش، در موضع اتهام و خیانت ایستادهاند. کمترین نقش را در انتخاب روحانی داشتند اما از او طلبکار شدند و سپس، تقصیرها را گردن روحانی انداختند و خود، شانه خالی کردند.
دنیای اقتصاد
اقتصاد سیاسی طغیان تورم
چرا چین، ویتنام و برزیل در مهار تورم موفق بودند اما پرو، نیکاراگوئه، آرژانتین، ونزوئلا، ترکیه و زیمبابوه نه؟ روزنامه نیویورکتایمز با بررسی تجارب این کشورها به منشأ سیاسی طغیان تورم پرداخت. به نوشته این روزنامه، اقتدارگرایی فردی و پوپولیستی باعث تضعیف و ازمیانرفتن نهادها، رقیبان سیاسی و سرانجام سیستم حقوقی میشود. این رویه استقلال بانک مرکزی را بهعنوان مهمترین نهاد مهارکننده تورم به دلیل مداخلههای دائمی از بین میبرد. به همین دلیل است که در برخی از برههها و اخیرا در ترکیه و ونزوئلا مهار تورم سرکش به مأموریتی غیرممکن تبدیل میشود. آمارها نشان میدهد که ترکیه در ماه جولای پس از سالها در حال تجربهکردن تورم دو رقمی یعنی در حدود ۱۶ درصد است و ونزوئلا نیز طبق آخرین برآورد صندوق بینالمللی پول تا پایان سال ۲۰۱۸ تورم یکمیلیون درصدی را میزبانی میکند. روزنامه نیویورکتایمز به مدلهای سیاسی چین، ویتنام و برزیل اشاره میکند و این دسته از کشورها را ذیل نظامهای دموکراتیک و دیکتاتوری بوروکراتیک، تقسیمبندی میکند که در آن به دلیل تداوم نهادها و حاکمیت قانون تورم مدیریت شده است. درواقع اگرچه در مقاطعی در
نظامهای دموکراتیک نیز تورم طغیان کرده، اما طراحی قواعد بهگونهای است که با تغییر سیاستمداران و برنامهها اقتصاد دوباره به ریل بازمیگردد... تورم میتواند برای اقتدارگرایان بسیار خطرناک باشد... رهبران ویتنام، در دهه ۱۹۸۰ نگران این بودند که تورم منجر به سقوط سیستم کمونیستی شود، ازاینرو به سمت اقتصاد بازار محور چرخش پیدا کردند... تحت مدیریت مردان قدرتمند، اقتصاد کمتر به سمت شایستهسالاری میرود... مقامات رده میانی و سطح پایین میدانند که اولین وظیفه آنها این است که کاری انجام دهند که خوشایند مردان قدرتمند باشد تا مورد ستایش و تشویق آنها قرار گیرند... شخصیتهای دیکتاتور همیشه به اطلاعات دقیق یا توصیههای روشنگر دسترسی ندارند. آنها با ایزولهکردن خودشان در میان حلقههای وفادار و چاپلوس خود قرار گرفتهاند و در مسیر خطاهای فاجعهبار قرار میگیرند...
فرهیختگان
جوانان اصولگرا به خدا نامه بنویسند!
در گفتوگو با مرتضی نبوی: در کشورهای دیگر یکسری دانشگاههای مخصوص وجود دارند که مسئولیت آنها تربیت کادرهای سیاسی است اما ما هنوز یک تشکل خوب نداریم که این کار انجام شود. بعضی دانشگاهها مثلا دانشگاه امام صادق(ع) این کار را تا حدی انجام میدهند، ولی نه به صورتی که خیلی کامل و جامع باشد... تجربه بنده از برخوردهای ایشان این است که رویکرد آقای خاتمی هیچوقت یک رویکرد شفاف نبوده است. بهعنوان مثال در دوران اصلاحات سردبیر ما آقای انبارلویی همیشه میگفتند وقتی آقای خاتمی سخنرانی میکند، یکسری تیتر و سوتیتر برای ما درست میکند و یکسری تیتر و سوتیتر برای جناح خود! بهعبارتی طوری سخن میگوید که همه برای ایشان دست بزنند و هورا بکشند. این هم مشکل کشور را حل نمیکند. یک جاهایی ضرورت داشت ایشان جایگاه خویش را درون ساختار انقلاب تثبیت و دفاع کند، سریع به میدان نیامد و موضع نگرفت. البته در مواردی هم خوب عمل و ایستادگی کرد. در مجموع ایشان به هر دلیل عمدتا مواضع شفاف نمیگرفت. ضمن اینکه در مقطع هشت سالی که سرکار بودند گاهی خیلی خوب در مقابل اصلاحطلبان ایستاد ولی گاهی هم از کسانی که ساختارشکنی کرده بودند، حمایت کرد. موضع
غیرشفاف آقای خاتمی باعث شده که نشود به ایشان و مواضع و پیشنهادهایشان تکیه کرد. حتی این روش باعث شد در زمانی که سرکار بودند اصلاحطلبان واژه عبور از خاتمی را تکرار کنند. همانطور که اختلاف درون اصولگرایان وجود دارد، درون اصلاحطلبها شاید بیشتر هم باشد. نهایتا ممکن است هر دو نفر هم یکدیگر را قبول نداشته باشند. حالا اگرچه یک عده همچنان از آقای خاتمی حمایت میکنند و همچنان ایشان را در رأس اصلاحات بهشمار میبرند، در عمل پایبند نیستند.
کیهان
گزارش مستند کیهان از نگاه ساندیسی اصلاحطلبان به روحانی
نسبت گردانندگان طیف موسوم به اصلاحطلب با نظام و دولت جمهوری اسلامی چیست؟ پاسخ به این سؤال متوقف به این است که بپرسیم آنها اصطلاحا با خودشان و ادعای وفاداری به نظام در کسوت «اصلاحطلبی» چندچندند؟ سران این طیف ادعا میکنند با نظام و انقلاب هستند اما نظام از ظرفیت آنها استفاده نمیکند. یعنی از خود رفع اتهام میکنند و نظام را در موضع اتهام مینشانند؛ درحالیکه واقعیت به شهادت برخی فعالان همین طیف، خلاف این است. آنها نه با نظام و نه حتی با دولتی که مدعی حمایت هستند، رو راست نبودهاند و همواره به اراده با خویش، در موضع اتهام و خیانت ایستادهاند. کمترین نقش را در انتخاب روحانی داشتند اما از او طلبکار شدند و سپس، تقصیرها را گردن روحانی انداختند و خود، شانه خالی کردند.
دنیای اقتصاد
اقتصاد سیاسی طغیان تورم
چرا چین، ویتنام و برزیل در مهار تورم موفق بودند اما پرو، نیکاراگوئه، آرژانتین، ونزوئلا، ترکیه و زیمبابوه نه؟ روزنامه نیویورکتایمز با بررسی تجارب این کشورها به منشأ سیاسی طغیان تورم پرداخت. به نوشته این روزنامه، اقتدارگرایی فردی و پوپولیستی باعث تضعیف و ازمیانرفتن نهادها، رقیبان سیاسی و سرانجام سیستم حقوقی میشود. این رویه استقلال بانک مرکزی را بهعنوان مهمترین نهاد مهارکننده تورم به دلیل مداخلههای دائمی از بین میبرد. به همین دلیل است که در برخی از برههها و اخیرا در ترکیه و ونزوئلا مهار تورم سرکش به مأموریتی غیرممکن تبدیل میشود. آمارها نشان میدهد که ترکیه در ماه جولای پس از سالها در حال تجربهکردن تورم دو رقمی یعنی در حدود ۱۶ درصد است و ونزوئلا نیز طبق آخرین برآورد صندوق بینالمللی پول تا پایان سال ۲۰۱۸ تورم یکمیلیون درصدی را میزبانی میکند. روزنامه نیویورکتایمز به مدلهای سیاسی چین، ویتنام و برزیل اشاره میکند و این دسته از کشورها را ذیل نظامهای دموکراتیک و دیکتاتوری بوروکراتیک، تقسیمبندی میکند که در آن به دلیل تداوم نهادها و حاکمیت قانون تورم مدیریت شده است. درواقع اگرچه در مقاطعی در
نظامهای دموکراتیک نیز تورم طغیان کرده، اما طراحی قواعد بهگونهای است که با تغییر سیاستمداران و برنامهها اقتصاد دوباره به ریل بازمیگردد... تورم میتواند برای اقتدارگرایان بسیار خطرناک باشد... رهبران ویتنام، در دهه ۱۹۸۰ نگران این بودند که تورم منجر به سقوط سیستم کمونیستی شود، ازاینرو به سمت اقتصاد بازار محور چرخش پیدا کردند... تحت مدیریت مردان قدرتمند، اقتصاد کمتر به سمت شایستهسالاری میرود... مقامات رده میانی و سطح پایین میدانند که اولین وظیفه آنها این است که کاری انجام دهند که خوشایند مردان قدرتمند باشد تا مورد ستایش و تشویق آنها قرار گیرند... شخصیتهای دیکتاتور همیشه به اطلاعات دقیق یا توصیههای روشنگر دسترسی ندارند. آنها با ایزولهکردن خودشان در میان حلقههای وفادار و چاپلوس خود قرار گرفتهاند و در مسیر خطاهای فاجعهبار قرار میگیرند...
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.