|

شبیه‌خوانی

سیروس ابراهیم‌زاده

دوستان بی‌شمار دور و بر را فراموش کرده‌ایم و بر دشمنان درکمین‌نشسته درون خویش عشق می‌ورزیم.
در محله عودلاجان کمتر کسی بود که «حاج‌حسین قصاب‌باشی» را نشناسد، از سخا و صفای او برخوردار نشود و به‌نحوی دست کرم او را نفشرده باشد که انسان بود و مهرپرور. دیده بودیم در مناسبت‌های عیدقربان و غیره پیش از آنکه به بازوی زور گوسفندان را برزمین کوبد و تیغ بر گلوی آنان بگذارد، آهسته بر زمین‌شان می‌گذاشت و می‌بوسیدشان و... حتی برخی نقل می‌کردند که قربانیان مظلوم، خود سر به پای او می‌نهند و با جان و دل سرنوشت محتوم را به «حاج‌حسین» می‌سپارند... والله‌اعلم.
از کارهای ارزشمند این نیک‌مرد مهربان، تعزیه‌گردانی سرور شهیدان بود که البته خود «اشقیا» می‌پوشید و نقش «شمر» را با صدای رسا و لحن پرهیبت درشت چه ماهرانه می‌خواند. وقتی خنجر می‌کشید که مثلا سر از تن شبیه اولیایی «حسین» جدا کند، خود به گریه می‌افتاد و شیون سوگواران را به عرش اعلا می‌رسانید. ناگفته نماند که برخی - البته ستایشگرانه - او را «حاج‌آقا شمر ذی‌الجوشن» می‌نامیدند.
و اما حفره سیاه زندگی «حاج‌حسین‌آقا» برادری بود به‌نام «مشد‌حسن» از قاریان سر قبر آقا که درخشندگی داداش بزرگ‌تر را برنمی‌تافت و مدعی بود که ارث پدر را بالا کشیده و او را به زندگی نیمه‌گدایی انداخته است. البته می‌گفتند «حسن» از جوانی اهل کاروبار نبود و تلکه و پخته‌خواری را بیشتر می‌پسندید.
از پرونده‌های جنایی جانگداز دادگستری آن روزگاران کشته‌شدن «حاج‌آقاحسین قصاب» به‌دست برادرش «مشدحسن» بود، در روز عاشورای حسینی و به‌هنگام میانداری‌اش در نقش «شمربن ذی‌الجوشن».
قاتل فریاد کشیده بود که: «‌ای... مردم! این شمر واقعی است نه شبیه او» و به‌میان میدان آمده، چاقوی ضامن‌دار را در دل سالارمردان فرو کرده بود.
مهر «حسین» را آیا از یاد برده‌ایم که با نفرت «شمر» زندگی می‌کنیم؟
دوستان بی‌شمار دور و بر را فراموش کرده‌ایم و بر دشمنان درکمین‌نشسته درون خویش عشق می‌ورزیم.
در محله عودلاجان کمتر کسی بود که «حاج‌حسین قصاب‌باشی» را نشناسد، از سخا و صفای او برخوردار نشود و به‌نحوی دست کرم او را نفشرده باشد که انسان بود و مهرپرور. دیده بودیم در مناسبت‌های عیدقربان و غیره پیش از آنکه به بازوی زور گوسفندان را برزمین کوبد و تیغ بر گلوی آنان بگذارد، آهسته بر زمین‌شان می‌گذاشت و می‌بوسیدشان و... حتی برخی نقل می‌کردند که قربانیان مظلوم، خود سر به پای او می‌نهند و با جان و دل سرنوشت محتوم را به «حاج‌حسین» می‌سپارند... والله‌اعلم.
از کارهای ارزشمند این نیک‌مرد مهربان، تعزیه‌گردانی سرور شهیدان بود که البته خود «اشقیا» می‌پوشید و نقش «شمر» را با صدای رسا و لحن پرهیبت درشت چه ماهرانه می‌خواند. وقتی خنجر می‌کشید که مثلا سر از تن شبیه اولیایی «حسین» جدا کند، خود به گریه می‌افتاد و شیون سوگواران را به عرش اعلا می‌رسانید. ناگفته نماند که برخی - البته ستایشگرانه - او را «حاج‌آقا شمر ذی‌الجوشن» می‌نامیدند.
و اما حفره سیاه زندگی «حاج‌حسین‌آقا» برادری بود به‌نام «مشد‌حسن» از قاریان سر قبر آقا که درخشندگی داداش بزرگ‌تر را برنمی‌تافت و مدعی بود که ارث پدر را بالا کشیده و او را به زندگی نیمه‌گدایی انداخته است. البته می‌گفتند «حسن» از جوانی اهل کاروبار نبود و تلکه و پخته‌خواری را بیشتر می‌پسندید.
از پرونده‌های جنایی جانگداز دادگستری آن روزگاران کشته‌شدن «حاج‌آقاحسین قصاب» به‌دست برادرش «مشدحسن» بود، در روز عاشورای حسینی و به‌هنگام میانداری‌اش در نقش «شمربن ذی‌الجوشن».
قاتل فریاد کشیده بود که: «‌ای... مردم! این شمر واقعی است نه شبیه او» و به‌میان میدان آمده، چاقوی ضامن‌دار را در دل سالارمردان فرو کرده بود.
مهر «حسین» را آیا از یاد برده‌ایم که با نفرت «شمر» زندگی می‌کنیم؟

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.