شبیهخوانی
سیروس ابراهیمزاده
دوستان بیشمار دور و بر را فراموش کردهایم و بر دشمنان درکمیننشسته درون خویش عشق میورزیم.
در محله عودلاجان کمتر کسی بود که «حاجحسین قصابباشی» را نشناسد، از سخا و صفای او برخوردار نشود و بهنحوی دست کرم او را نفشرده باشد که انسان بود و مهرپرور. دیده بودیم در مناسبتهای عیدقربان و غیره پیش از آنکه به بازوی زور گوسفندان را برزمین کوبد و تیغ بر گلوی آنان بگذارد، آهسته بر زمینشان میگذاشت و میبوسیدشان و... حتی برخی نقل میکردند که قربانیان مظلوم، خود سر به پای او مینهند و با جان و دل سرنوشت محتوم را به «حاجحسین» میسپارند... واللهاعلم.
از کارهای ارزشمند این نیکمرد مهربان، تعزیهگردانی سرور شهیدان بود که البته خود «اشقیا» میپوشید و نقش «شمر» را با صدای رسا و لحن پرهیبت درشت چه ماهرانه میخواند. وقتی خنجر میکشید که مثلا سر از تن شبیه اولیایی «حسین» جدا کند، خود به گریه میافتاد و شیون سوگواران را به عرش اعلا میرسانید. ناگفته نماند که برخی - البته ستایشگرانه - او را «حاجآقا شمر ذیالجوشن» مینامیدند.
و اما حفره سیاه زندگی «حاجحسینآقا» برادری بود بهنام «مشدحسن» از قاریان سر قبر آقا که درخشندگی داداش بزرگتر را برنمیتافت و مدعی بود که ارث پدر را بالا کشیده و او را به زندگی نیمهگدایی انداخته است. البته میگفتند «حسن» از جوانی اهل کاروبار نبود و تلکه و پختهخواری را بیشتر میپسندید.
از پروندههای جنایی جانگداز دادگستری آن روزگاران کشتهشدن «حاجآقاحسین قصاب» بهدست برادرش «مشدحسن» بود، در روز عاشورای حسینی و بههنگام میانداریاش در نقش «شمربن ذیالجوشن».
قاتل فریاد کشیده بود که: «ای... مردم! این شمر واقعی است نه شبیه او» و بهمیان میدان آمده، چاقوی ضامندار را در دل سالارمردان فرو کرده بود.
مهر «حسین» را آیا از یاد بردهایم که با نفرت «شمر» زندگی میکنیم؟
در محله عودلاجان کمتر کسی بود که «حاجحسین قصابباشی» را نشناسد، از سخا و صفای او برخوردار نشود و بهنحوی دست کرم او را نفشرده باشد که انسان بود و مهرپرور. دیده بودیم در مناسبتهای عیدقربان و غیره پیش از آنکه به بازوی زور گوسفندان را برزمین کوبد و تیغ بر گلوی آنان بگذارد، آهسته بر زمینشان میگذاشت و میبوسیدشان و... حتی برخی نقل میکردند که قربانیان مظلوم، خود سر به پای او مینهند و با جان و دل سرنوشت محتوم را به «حاجحسین» میسپارند... واللهاعلم.
از کارهای ارزشمند این نیکمرد مهربان، تعزیهگردانی سرور شهیدان بود که البته خود «اشقیا» میپوشید و نقش «شمر» را با صدای رسا و لحن پرهیبت درشت چه ماهرانه میخواند. وقتی خنجر میکشید که مثلا سر از تن شبیه اولیایی «حسین» جدا کند، خود به گریه میافتاد و شیون سوگواران را به عرش اعلا میرسانید. ناگفته نماند که برخی - البته ستایشگرانه - او را «حاجآقا شمر ذیالجوشن» مینامیدند.
و اما حفره سیاه زندگی «حاجحسینآقا» برادری بود بهنام «مشدحسن» از قاریان سر قبر آقا که درخشندگی داداش بزرگتر را برنمیتافت و مدعی بود که ارث پدر را بالا کشیده و او را به زندگی نیمهگدایی انداخته است. البته میگفتند «حسن» از جوانی اهل کاروبار نبود و تلکه و پختهخواری را بیشتر میپسندید.
از پروندههای جنایی جانگداز دادگستری آن روزگاران کشتهشدن «حاجآقاحسین قصاب» بهدست برادرش «مشدحسن» بود، در روز عاشورای حسینی و بههنگام میانداریاش در نقش «شمربن ذیالجوشن».
قاتل فریاد کشیده بود که: «ای... مردم! این شمر واقعی است نه شبیه او» و بهمیان میدان آمده، چاقوی ضامندار را در دل سالارمردان فرو کرده بود.
مهر «حسین» را آیا از یاد بردهایم که با نفرت «شمر» زندگی میکنیم؟
دوستان بیشمار دور و بر را فراموش کردهایم و بر دشمنان درکمیننشسته درون خویش عشق میورزیم.
در محله عودلاجان کمتر کسی بود که «حاجحسین قصابباشی» را نشناسد، از سخا و صفای او برخوردار نشود و بهنحوی دست کرم او را نفشرده باشد که انسان بود و مهرپرور. دیده بودیم در مناسبتهای عیدقربان و غیره پیش از آنکه به بازوی زور گوسفندان را برزمین کوبد و تیغ بر گلوی آنان بگذارد، آهسته بر زمینشان میگذاشت و میبوسیدشان و... حتی برخی نقل میکردند که قربانیان مظلوم، خود سر به پای او مینهند و با جان و دل سرنوشت محتوم را به «حاجحسین» میسپارند... واللهاعلم.
از کارهای ارزشمند این نیکمرد مهربان، تعزیهگردانی سرور شهیدان بود که البته خود «اشقیا» میپوشید و نقش «شمر» را با صدای رسا و لحن پرهیبت درشت چه ماهرانه میخواند. وقتی خنجر میکشید که مثلا سر از تن شبیه اولیایی «حسین» جدا کند، خود به گریه میافتاد و شیون سوگواران را به عرش اعلا میرسانید. ناگفته نماند که برخی - البته ستایشگرانه - او را «حاجآقا شمر ذیالجوشن» مینامیدند.
و اما حفره سیاه زندگی «حاجحسینآقا» برادری بود بهنام «مشدحسن» از قاریان سر قبر آقا که درخشندگی داداش بزرگتر را برنمیتافت و مدعی بود که ارث پدر را بالا کشیده و او را به زندگی نیمهگدایی انداخته است. البته میگفتند «حسن» از جوانی اهل کاروبار نبود و تلکه و پختهخواری را بیشتر میپسندید.
از پروندههای جنایی جانگداز دادگستری آن روزگاران کشتهشدن «حاجآقاحسین قصاب» بهدست برادرش «مشدحسن» بود، در روز عاشورای حسینی و بههنگام میانداریاش در نقش «شمربن ذیالجوشن».
قاتل فریاد کشیده بود که: «ای... مردم! این شمر واقعی است نه شبیه او» و بهمیان میدان آمده، چاقوی ضامندار را در دل سالارمردان فرو کرده بود.
مهر «حسین» را آیا از یاد بردهایم که با نفرت «شمر» زندگی میکنیم؟
در محله عودلاجان کمتر کسی بود که «حاجحسین قصابباشی» را نشناسد، از سخا و صفای او برخوردار نشود و بهنحوی دست کرم او را نفشرده باشد که انسان بود و مهرپرور. دیده بودیم در مناسبتهای عیدقربان و غیره پیش از آنکه به بازوی زور گوسفندان را برزمین کوبد و تیغ بر گلوی آنان بگذارد، آهسته بر زمینشان میگذاشت و میبوسیدشان و... حتی برخی نقل میکردند که قربانیان مظلوم، خود سر به پای او مینهند و با جان و دل سرنوشت محتوم را به «حاجحسین» میسپارند... واللهاعلم.
از کارهای ارزشمند این نیکمرد مهربان، تعزیهگردانی سرور شهیدان بود که البته خود «اشقیا» میپوشید و نقش «شمر» را با صدای رسا و لحن پرهیبت درشت چه ماهرانه میخواند. وقتی خنجر میکشید که مثلا سر از تن شبیه اولیایی «حسین» جدا کند، خود به گریه میافتاد و شیون سوگواران را به عرش اعلا میرسانید. ناگفته نماند که برخی - البته ستایشگرانه - او را «حاجآقا شمر ذیالجوشن» مینامیدند.
و اما حفره سیاه زندگی «حاجحسینآقا» برادری بود بهنام «مشدحسن» از قاریان سر قبر آقا که درخشندگی داداش بزرگتر را برنمیتافت و مدعی بود که ارث پدر را بالا کشیده و او را به زندگی نیمهگدایی انداخته است. البته میگفتند «حسن» از جوانی اهل کاروبار نبود و تلکه و پختهخواری را بیشتر میپسندید.
از پروندههای جنایی جانگداز دادگستری آن روزگاران کشتهشدن «حاجآقاحسین قصاب» بهدست برادرش «مشدحسن» بود، در روز عاشورای حسینی و بههنگام میانداریاش در نقش «شمربن ذیالجوشن».
قاتل فریاد کشیده بود که: «ای... مردم! این شمر واقعی است نه شبیه او» و بهمیان میدان آمده، چاقوی ضامندار را در دل سالارمردان فرو کرده بود.
مهر «حسین» را آیا از یاد بردهایم که با نفرت «شمر» زندگی میکنیم؟
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.